ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2014

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ  2014
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΑΣ.ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΑΣ

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Σκόπια - Να 'ναι καλά οι άνθρωποι που μας προσφέρουν απλόχερα το γέλιο!


Η αλήθεια έχει πάντα πολλές όψεις. Αλλά η πιο αποκαλυπτική αλήθεια, κάθε φορά, είναι εκείνη που αποκρύβεται, η αλήθεια που όλοι χαμηλοφώνως παραδέχονται, αλλά ουδείς τολμά να τη διατυπώσει δημόσια.


Στις δημοκρατίες ο δημόσιος λόγος διαμορφώνει κοινή γνώμη και καθορίζει μακροχρόνια τις εξελίξεις – ή τα αδιέξοδά τους. Κι όταν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα σε αυτά που λέγονται δημόσια κι εκείνα που συνειδητοποιούν οι άνθρωποι μόνοι τους και παραδέχονται χαμηλοφώνως μεταξύ τους, τότε αργά ή γρήγορα δημιουργούνται πολιτικά αδιέξοδα.

Κι όταν αυτή η αντίφαση οξύνεται απότομα, όταν το χάσμα ανάμεσα στο δημόσιο λόγο και την πραγματικότητα που βιώνεται κατ’ ιδίαν μεγαλώνει, τότε τα πολιτικά αδιέξοδα που κυοφορούνται γίνονται πιο οδυνηρά για τους πολίτες και πιο επικίνδυνα για την χώρα…

Σε μια τέτοια συγκυρία ζούμε Καιρός, λοιπόν, να αρχίσουμε να λέμε μερικές «απαγορευμένες αλήθειες»…

- Πρώτον, στην υπόθεση των Σκοπίων ουδέποτε είχαμε πολιτική. Περάσαμε από μια άρνηση σε μια άλλη άρνηση. Πριν από το 1992 είχαμε την «λογική» του «ανυπάρκτου προβλήματος». Επί δεκαετίες η, γιουγκοσλαβική τότε, προπαγάνδα των Σκοπιανών οργίαζε σε όλο τον κόσμο, κι εμείς αρνούμασταν να την αντιμετωπίσουμε «για να μην δημιουργήσουμε πρόβλημα»…

Μπερδεύαμε το ιστορικό πρόβλημα της Μακεδονίας – που ήταν, όντως, «ανύπαρκτο» (για μας) και προ πολλού λυμένο (για τους ιστορικούς) – με το πολιτικό πρόβλημα της ψευδομακεδονικής προπαγάνδας – που ήταν υπαρκτότατο κι αρνιόμασταν να το δούμε.

Μετά το 1992, όταν το γειτονικό κράτος ανακήρυξε την ανεξαρτησία του, αρνηθήκαμε να το αναγνωρίσουμε με το όνομα της «Μακεδονίας», αλλά δεν κάναμε και τίποτε άλλο. Με αποτέλεσμα να «διολισθαίνουμε ανεπαισθήτως» προς την αποδοχή αυτού που, πριν το 1992 αρνιόμασταν ότι υπάρχει και μετά το 1992 δεχόμασταν ότι υπάρχει, αλλά αρνιόμασταν να αναγνωρίσουμε.

Πολιτική, όμως, δεν είναι η σκέτη άρνηση. Πολιτική είναι τι κάνεις σε βάθος χρόνου για να ανατρέψεις αυτό που σε απειλεί, ή για να το αποδυναμώσεις, ή για να μάθεις να ζεις μαζί του, χωρίς να το αφήνεις να εξελιχθεί σε κάτι χειρότερο, μέχρι να σου δοθεί η ευκαιρία να το μετασχηματίσεις σε κάτι λιγότερο απειλητικό.

- Δεύτερον, το «Μακεδονικό» δεν το έχασαν οι λεγόμενοι «Μακεδονομάχοι» που αρνούνταν κάθε υποχώρηση. Από αυτή την άποψη, η «μάχη «είχε χαθεί» και το μακεδονικό ιδεολόγημα είναι κυριαρχήσει διεθνώς, πολλά χρόνια πριν το 1992, από την απροθυμία της επίσημης ελληνικής πολιτείας να αντιμετωπίσει το…«ανύπαρκτο» πρόβλημα.

Η απόλυτη άρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει τα Σκόπια μετά το 1992 ήταν συνέπεια της απόλυτης αδυναμίας της να δει το πρόβλημα που μεγάλωνε δίπλα της, επί δεκαετίες πριν το 1992. Από μιαν άποψη, δεν αντιδράσαμε καθόλου για πολλά-πολλά χρόνια, κι όταν το πρόβλημα που αρνιόμασταν να δούμε τόσο καιρό «έσκασε» δίπλα μας, υπερ-αντιδράσαμε. «Φωνάζαμε» το 1992-93, επειδή όλα τα προηγούμενα χρόνια σιωπούσαμε.

Το να μιλάμε για «Μακεδονομάχους» σήμερα είναι ανυπόφορη ανοησία. Ποιους εννοούμε, άραγε; Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος τότε δάκρυσε δημόσια; Τον Ανδρέα Παπανδρέου, ό ο οποίος έκανε κηρύγματα απόλυτης άρνησης κάθε αποδοχής ονόματος που θα έχει τη λέξη Μακεδονία παράγωγα ή σύνθετα αυτής;

Το να μιλάμε για «χαμένες ευκαιρίες» είναι ακόμα μεγαλύτερη ανοησία. Δεν υπάρχει έλληνας πρέσβης που διαχειρίστηκε το Μακεδονικό – επισήμως ή και ανεπισήμως – που να μην καταγγέλλει σήμερα ότι, όχι μόνο τα Σκόπια ουδέποτε έδειξαν την παραμικρή διάθεση να υποχωρήσουν σε κάποιο συμβιβασμό, αλλά και πολύ συχνά μας κορόιδεψαν κι όλα.

Το να θεωρούμε ότι υπήρξε κάποια «σύνθετη» ονομασία που θα μπορούσαμε να έχουμε συμφωνήσει με τα Σκόπια, αλλά δεν το κάναμε λόγω της δικής μας «ακαμψίας», υποδηλώνει άγνοια ή – ακόμα χειρότερα – ηθελημένη παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Η αλήθεια είναι ότι διακριτικώς και παρασκηνιακώς όλα τα ονόματα έπεσαν στο τραπέζι – και το «Σλαβομακεδονία», και το «Άνω» ή «Βόρεια Μακεδονία» και το «Νέα Μακεδονία». Κι όλα απορρίφθηκαν από την πλευρά των Σκοπίων…

Η μόνη περίπτωση που η Ελλάδα αρνήθηκε το συμβιβασμό ήταν τον Απρίλιο του 1992, με το περιβόητο «Πακέτο Πινέϊρο». Το όνομα που πρότεινε τότε ο κ. Πινέϊρο ήταν το «Νέα Μακεδονία», αλλά το είχαν απορρίψει τα Σκόπια. Για την ακρίβεια, ο Σκοπιανός διαπραγματευτής φέρεται να είχε εκφράσει αρχικώς την «αίσθηση» ότι η κυβέρνησή του μπορούσε να το αποδεχθεί, αλλά η κυβέρνηση των Σκοπίων έσπευσε να το απορρίψει. Για την ακρίβεια, ο ίδιος ο τότε Πρόεδρος Κίρο Γκλιγόροφ έχει δηλώσει, εκ των υστέρων, ότι υπήρξαν και «κάποιες απόψεις Πινέϊρο, τις οποίες ούτε συζητήσαμε τότε». Σκεφτείτε, εκείνοι ούτε που τις συζήτησαν τότε, εμείς ακόμα θρηνούμε την… «χαμένη ευκαιρία»!

- Τρίτον: το λεγόμενο Πακέτο Πινέϊρο το απέρριψαν τότε και οι δύο πλευρές, όχι μόνο εμείς. Οπότε δεν υπήρξε «ευκαιρία». Θα ήταν «ευκαιρία» αν το είχαν αποδεχθεί τα Σκόπια και το είχαμε απορρίψει εμείς. Χώρια, που και με αυτό το όνομα οι γείτονές μας θα αποκαλούνταν διεθνώς όχι βέβαια… «Νεομακεδόνες», αλλά σκέτο «Μακεδόνες». Δηλαδή θα ερχόμασταν εδώ που έχουμε έλθει, έτσι κι αλλιώς. Μόνο που θα είχε μπει και η δική μας υπογραφή…

- Τέταρτον: η αλήθεια είναι ότι την πρόταση Πινέϊρο την απέρριψε τότε το δεύτερο Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αφού προηγουμένως είχε αποπέμψει τον τότε υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά. Η απόφαση ήταν ομόφωνη, πλην ΚΚΕ. Πέραν του κ. Μητσοτάκη και του Ανδρέα Παπανδρέου, την είχε προσυπογράψει και ο Συνασπισμός εκπροσωπούμενος από την τότε Πρόεδρο του Μαρία Δαμανάκη.

Το να ρίχνουμε την ευθύνη απόρριψης του πακέτου Πινέϊρο στον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος μόλις είχε αποπεμφθεί, καταντά νοσηρό.

Διότι το να μη βλέπουμε τι έχει συμβεί είναι ευήθεια (ανοησία). Το να διαστρέφουμε τι συνέβη και να ψάχνουμε να βρούμε «αποδιοπομπαίους τράγους» καταντά κακοήθεια. Το να συζητάμε ακόμα για μια υπόθεση που κανένα απολύτως ρόλο δεν έπαιξε (πακέτο Πινέϊρο) ούτε θα μπορούσε να παίξει άλλωστε (αφού το είχαν απορρίψει και τα Σκόπια) καταντά αρρώστια.

- Πέμπτον: η Σκοπιανή ηγεσία ουδέποτε μπορούσε να διαπραγματευθεί το όνομα της Μακεδονίας. Από αυτό δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω, ούτε πριν δέκα έξι χρόνια ούτε σήμερα. Αυτό τους ενδιέφερε πρωτίστως, όχι γιατί είναι «αδιάλλακτοι» ή «άκαμπτοι», αλλά διότι αυτό αποτελούσε βασική εγγύηση για την ενότητα του νεοπαγούς τους κράτους. Επειδή ακριβώς αποτελούν συνονθύλευμα διαφορετικών εθνοτικών ομάδων, έχουν ανάγκη το Μακεδονικό όνομα και τη μακεδονική ταυτότητα που τους προσδίδει μιαν επίφαση «εθνικής ενότητας».

- Έκτο: το πρόβλημα για την Ελλάδα το είχαν θέσει με απόλυτη σαφήνεια οι δύο κορυφαίοι πολιτικοί της στις αρχές της δεκαετίας του ’90:

-- Ο Ανδρέας Παπανδρέου, είχε διακηρύξει ότι το όνομα της «Μακεδονίας» αποτελούσε όχημα αλυτρωτισμού, τον οποίο η Ελλάδα δεν μπορούσε να νομιμοποιήσει. Καμία χώρα δεν αναγνωρίζει και δεν νομιμοποιεί ένα γειτονικό αλυτρωτισμό που στρέφεται εναντίον της.

-- Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε διακηρύξει ότι ο κίνδυνος για την Ελλάδα δεν προέρχεται από το μέγεθος των Σκοπίων, αλλά από τους συνδυασμούς δυνάμεων που μπορούν να προκύψουν στο μέλλον. Σημασία δεν έχει μόνο η σχετική ισχύς ενός κράτους, αλλά οι συνδυασμοί ισχύος όπου μπορεί να ενταχθεί και που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν για να αποσταθεροποιήσουν μια γειτονική χώρα ή μια ολόκληρη περιοχή.

- Έβδομο: Σύμφωνα με τη λογική εκείνη η Ελλάδα έχει μακροχρόνια δύο επιλογές απέναντι στα Σκόπια:

-- Είτε να ενθαρρύνει τη μετεξέλιξή τους σε Ομοσπονδία εθνικών καντονίων, ώστε να πάψει και επισήμως να είναι «εθνική κοιτίδα των Μακεδόνων» και να εγκαταλείψουν τον ψευτομακεδονικό αλυτρωτισμό, υπό την πίεση των Αλβανών του Τετόβου,

-- Είτε να περιμένει τη διάλυση των Σκοπίων, πάλι υπό τον πίεση των Αλβανών του Τετόβου και με καταλύτη την (κυοφορούμενη, ήδη από τότε) ανεξαρτησία του γειτονικού Κοσσόβου.

Και στις δύο περιπτώσεις η Ελλάδα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τις διεθνείς εξελίξεις που άλλοι προωθούσαν ήδη από τότε (ξεσηκωμό των αλβανικών πληθυσμών της πρώην Γιουγκοσλαβίας) και τις διαφαινόμενες, ήδη από τότε, εσωτερικές εξελίξεις στα Σκόπια (εξέγερση των Αλβανών του Τετόβου), για να επιτύχει είτε τη διάλυση της FYROM ως ενιαίου κράτους είτε την μετεξέλιξή της σε μια Ομοσπονδία εθνικών καντονίων όπου οι λεγόμενοι «μακεδόνες» θα ήταν μια εσωτερική υποδιαίρεση.

- Όγδοο, η Ελλάδα σήμερα δεν έχει κανένα λόγο να υποχωρήσει απέναντι σε ένα κράτος έτοιμο να διαλυθεί. Δεν έχει κανένα λόγο να διαπραγματεύεται το όνομα ενός κράτους που αύριο δεν ξέρει το ίδιο αν και πώς θα υπάρχει. Έχει κάθε λόγο να περιμένει την επόμενη κίνηση των Αλβανών του Τετόβου. Τη στιγμή που εκείνοι θα θέτουν το πρόβλημα μετεξέλιξης σε Ομοσπονδία ή διάλυσης της FYROM, τότε η Σκοπιανή ηγεσία θα είναι έτοιμη να διαπραγματευθεί τα πάντα. Ως τότε δεν είναι σε θέση να διαπραγματευθεί τίποτε.

- Ένατο: η Ελλάδα μοιάζει να φοβάται σήμερα τη «μεγάλη Αλβανία». Αλλά μια Αλβανία των 7 εκατομμυρίων δεν ανατρέπει τους συσχετισμούς στην περιοχή. Ακόμα κι αν προκύψει μια τέτοια Αλβανία, η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων θα εξακολουθεί να είναι 50% μεγαλύτερη πληθυσμιακά, και πολλές δεκαετίες μπροστά από άποψη ανάπτυξης και ευημερίας.

- Δέκατο: Η Ελλάδα δεν έχει να φοβάται ούτε από την πλευρά των «αμερικανικών πιέσεων».Έτσι κι αλλιώς η  αμερικανική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να αλλάξει πάρα πολλά, ιδιαίτερα στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Έτσι κι αλλιώς, η Ουάσιγκτων έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα σήμερα με τη συμπεριφορά της Τουρκίας, για να δημιουργεί νέα προβλήματα και να ανοίξει νέα μέτωπα με την Ελλάδα στα Βαλκάνια.

Αυτές είναι οι δέκα αλήθειες που δεν λέγονται σήμερα δημόσια στην Ελλάδα. Η αποσιώπησή τους στρεβλώνει το δημόσιο διάλογο, περιορίζει τις πολιτικές επιλογές μας, διευρύνει το χάσμα ανάμεσα στην κοινή γνώμη και την πολιτική ηγεσία.

Σήμερα πολώνουμε το εσωτερικό μας μέτωπο, αντί να σφυρηλατούμε την εθνική ενότητα, τώρα που περισσότερο τη χρειαζόμαστε.

Αποδοκιμάζουμε ως «Μακεδονομάχους» τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, αντί να προσπαθούμε να αρθρώσουμε το πνεύμα αντίστασης της κοινής γνώμης σε πολιτική σταθερότητας για ολόκληρη την περιοχή μας. Και δεν μας περνάει από το μυαλό καν, πως ό,τι συμπιέζεται για καιρό στο τέλος εκρήγνυται. Κι όσες αλήθειες αποκρύβονται για καιρό, στο τέλος, εισβάλλουν από όλες τις «χαραμάδες του συστήματος» και σαρώνουν τα πάντα.

Η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει. Όχι (μόνο) για την πολιτική μας στο Σκοπιανό. Κυρίως για την σταθερότητα ενός πολιτικού συστήματος που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συμφέροντα της χώρας, δυσκολεύεται να διαχειριστεί τη θέληση της κοινωνίας, και αναδεικνύει τις επικοινωνιακές πομφόλυγες του  Alexis Tsipras.

Εκεί φτάσαμε.
Κανείς δεν προβληματίζεται;


Aπό την άλλη πλευρά ,αν κανείς το εξετάσει με περισότερη προσοχή ,η σειρά των μέχρι σήμερα «Μακεδόνων» ηγετών  εχει τον  τραγέλαφο  της. 

Είναι να γελάει κανείς, όπως θα έλεγε γνωστός αθλητικογράφος, με τις παγκόσμιες πρωτιές και ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίσουν τα γειτονικά Σκόπια και τις κυβερνήσεις του. Το να σχολιάσει κανείς τους πολιτικά αμούστακους πολιτικούς που χειρίστηκαν ή χειρίζονται το τιμόνι της εξουσίας (ο Λιούπτσο Γκεορκιέφσκι καταχωρήθηκε στο βιβλίο Γκίνες το 1999, καθώς έγινε πρωθυπουργός στα 32 του, ο Νίκολα Γκρούεφσκι υπουργός Οικονομικών στα 28 και πρωθυπουργός στα 36, ο Αντόνιο Μιλοσόσκι υπουργός Εξωτερικών στα 32, ο Νίκολα Ντιμιτρόφ υφυπουργός Εξωτερικών στα 28, ο Λαζάρ Ελενόφσκι υπουργός Άμυνας στα 36, ο Μίλε Ζανακιέσκι υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στα 30 κ.ά.) ίσως αποτελεί πλεονασμό και ωχριά, μπροστά στο μοναδικό φαινόμενο κατά το οποίο τρεις εκ των ηγετών που μάχονται για τα «δίκαια» της «Μακεδονίας» και την εθνική της παλιγγενεσία, δεν είναι καν «Μακεδόνες» (και πως θα μπορούσαν να είναι άλλωστε, αλλά λέμε τώρα...)!

Ξεκινώντας από τον τωρινό εθνικιστή πρωθυπουργό των Σκοπίων, τον Νίκολα Γκρούεφσκι (Nikola Gruevski), δεν είναι να απορεί κανείς για την «λύσσα» με την οποία αντιπαρατίθεται στην Ελλάδα, καταφεύγοντας σε πρακτικές και λεκτικές ακροβασίες που μερικές απ' αυτές προκαλούν, τουλάχιστον στους Έλληνες, τον γέλωτα. Μόνο ένας γενίτσαρος θα μπορούσε να καταφύγει σε τέτοιες ακρότητες, καθώς όπως είναι γνωστό, ο ανθέλληνας Γκρούεφσκι έχει ελληνική καταγωγή(!), την οποία έλκει από τον, γεννηθέντα στην Φλώρινα, παππού του, Νικόλαο Γρούϊο, που τραυματίστηκε σε ηλικία 29 ετών, πολεμώντας τους Ιταλούς στο μέτωπο με τον ελληνικό στρατό και πέθανε σε στρατιωτικό νοσοκομείο το 1940 (στο χωριό του, την Αχλάδα Φλώρινας, το όνομά του είναι γραμμένο στο ηρώο των πεσόντων). Το ότι γεννήθηκε στα Σκόπια ο Γκρούεφσκι, το οφείλει στην γιαγιά του, η οποία μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα το 1949, ακολούθησε τους ηττημένους Έλληνες κομμουνιστές, με τα τρία παιδιά της (το ένα από αυτά θα γινόταν ο πατέρας του Γκρούεφσκι) που εγκαταστάθηκαν στην γειτονική κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία (και σε άλλες χώρες με παρόμοιο καθεστώς). Κι όπως μαρτυρούν οι κάτοικοι του χωριού Αχλάδα, η χήρα Γρούϊου, ελάμβανε στα Σκόπια σύνταξη του ΟΓΑ από το ελληνικό κράτος. Αυτή που έβαλε τον (ψευδο)«μακεδονισμό» στο αίμα του Γκρούεφσκι, ήταν η μάνα του, με την οποία μεγάλωσε όταν χώρισαν οι γονείς του και ήταν φανατική (ψευδο)«Μακεδόνισσα».

Η άλλη ιδιάζουσα περίπτωση «Μακεδόνα» πρωθυπουργού είναι αυτή του Λιούπτσο Γκεοργκιέφσκι (Ljubčo Georgievski). 

Ο Γκεοργκιέφσκι, ήταν αυτός που το 1990, σε ηλικία 24 ετών(!) ίδρυσε το εθνικιστικό κόμμα VMRO-DPMNE (Internal Macedonian Revolutionary Organization – Democratic Party for Macedonian National Unity) και λίγα χρόνια αργότερα, το 1998, κατόρθωσε να αναρριχηθεί στην εξουσία, όπου κρατήθηκε μέχρι το 2002. 

Το κωμικό της υπόθεσης είναι, πως αφού αποσύρθηκε από την ηγεσία του κόμματος και προώθησε ως διάδοχό του τον Γκρούεφσκι δηλώνοντας «Η χώρα χρειάζεται έναν νοικοκύρη, έναν τεχνοκράτη σαν τον Σημίτη στην Ελλάδα και αυτός είναι ο Νίκολα Γκρούεφσκι»(!!!), το 2006 αποχώρησε από το κόμμα, λόγω «ιδεολογικών διαφορών» με τον Νίκολα Γκρούεφσκι. 

Τώρα, το πόσο χαώδης μπορεί να είναι οι «ιδεολογικές» διαφορές δυο εθνικιστών του ίδιου κόμματος, είναι κάτι που χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, όταν τον Ιούνιο του 2006 αιτήθηκε στην Βουλγαρία, βουλγαρική υπηκοότητα και ταυτότητα! 

Σημειωτέον ότι η Βουλγαρία χορηγεί βουλγαρικό διαβατήριο, σε όποιον πολίτη της «Μακεδονίας» το αιτηθεί, αφού προηγουμένως αποδείξει την εθνική βουλγαρική καταγωγή του. Ο Γκεοργκιέφσκι, απέκτησε τα αιτούμενα δηλώνοντας «Είμαι Βούλγαρος», αφού (προφανώς) απέδειξε την βουλγαρική καταγωγή των γονιών του και άλλαξε το επώνυμό του σε Γκεοργκίεφ. 

Την κίνηση του Γκεοργκιέφσκι, φρόντισαν να μιμηθούν αμέσως μετά, πάνω από 50.000 «Μακεδόνες», οι οποίοι μάλλον αποφάσισαν ότι είναι Βούλγαροι τελικά. Το καταπληκτικό της υπόθεσης, είναι ότι ο Γκεοργκιέφσκι-Γκεοργκίεφ διατήρησε και την «μακεδονική» υπηκοότητα (όπως και άλλοι «Μακεδόνες» πολιτικοί που ακολούθησαν τα παράδειγμά του), καθώς εξακολουθούσε να είναι βουλευτής της «μακεδονικής» βουλής, ενώ παράλληλα συμμετείχε στην πολιτική σκηνή της Βουλγαρίας! Τα «νόστιμα» με τον Γκεοργκιέφσκι-Γκεοργκίεφ, δεν σταματούν εδώ, καθώς αργότερα εκδήλωσε την επιθυμία να διοριστεί πρεσβευτής της Βουλγαρίας στα Σκόπια, προκαλώντας την οργή των «Μακεδόνων»!

Το επόμενο (χρονολογικά πρώτο) παράδειγμα ρευστής εθνικής συνείδησης αφορά τον πρώτο πρόεδρο της «Μακεδονίας», το 1991, που δεν είναι άλλος από τον Κίρο Γκλιγκόροφ (Kiro Gligorov).

Βέβαια, ο Γκλιγκόροφ, στο παρελθόν ήταν σχετικά πιο ειλικρινής όταν μιλούσε για Σλάβους «Μακεδόνες», μόνο που δεν διευκρίνιζε ποια ακριβώς εθνότητα Σλάβων εννοούσε. Πάντως για τον εαυτό του θα πρέπει να ήταν πιο σίγουρος, καθώς όπως αποδεικνύεται από έγγραφα που ήρθαν στην επιφάνεια (όπως λέγεται, με την θέληση και συγκατάθεσή του), είχε βουλγαρική καταγωγή, την οποία και επικαλέστηκε εγγράφως την περίοδο 1941-1944, όταν τα Σκόπια ονομάζονταν ακόμα «Βαρντάρσκα μπανοβίνα» και είχαν προσαρτηθεί στη Βουλγαρία (Βουλγάρα είχε δηλώσει και η αδερφή του Γκλιγκόροφ).





«Συγκλονιστικές» εικόνες από τους…«απόγονους των αρχαίων Μακεδόνων» στα Σκόπια - Να 'ναι καλά οι άνθρωποι που μας προσφέρουν απλόχερα το γέλιο!

Είναι φορές που μπροστά στην εικόνα, τα λόγια χάνουν την σημασία τους.

Χωρίς πολλά λόγια λοιπόν, απολαύστε το θέαμα που πρόσφεραν οι «Μακεδόνες πολεμιστές» των Σκοπίων.

Οι «Μακεδόνες» υποδέχονται στο αεροδρόμιο «Αλεξαντάρ Μακεντόνσκι» τον «απόγονό» τους, πρίγκιπα της φυλής Χούνζα του Πακιστάν.
Υποδοχή από τους Σκοπιανούς, του πρίγκιπα της φυλής Χούνζα του Πακιστάν

Ο Γκρούεφσκι και οι «Μακεδόνες πολεμιστές» του
Προετοιμασία για παρέλαση
Τσίρκου συνέχεια


Οι «Μακεδόνες πολεμιστές» παρουσιάζονται στον «βασιλιά» Γκρούεφσκι (απορία: γιατί πατάει σε εφημερίδα;). Πληροφοριακά, οι περικεφαλαίες είναι φτιαγμένες από γυψόστοκο για να προστατεύουν το «πολύτιμο» περιεχόμενο αυτών των κρανίων ενώ είναι βαμμένα με κίτρινη λαδομπογιά πολυτελείας λόγω έλλειψης...σε αποθέματα χρυσού.

 Οι «Μακεδόνες» άγρυπνοι φρουροί 
του παρελθόντος των.
Φρουροί
Οι «Μακεδόνες» ετοιμάζονται για παρέλαση, σε αντιπερισπασμό της παρέλασης των ΛΟΚ στη Θεσσαλονίκη την 28η Οκτωβρίου, το 2008. Απ' αυτή την «εκδήλωση» επιτέλους μαθαίνουμε ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες, πολεμούσαν φορώντας...κάλτσες, αθλητικά παπούτσια και σαγιονάρες!

Και να θες να τους πάρεις στα σοβαρά, όταν βλέπεις τέτοιο καρακιτσαριό, δεν μπορείς! Ο μεσαίος είναι όλα τα λεφτά, όπως κι ο «τζινάτος» στην άκρη!
Παρέλαση με...τζιν παντελόνια!
 Το...τσίρκο έχει ξεκινήσει για τα καλά.
Παρέλαση-Τσίρκο
Και ο κόσμος γελάει με την ψυχή του.

Ούτε ο Μέγας Κωνσταντίνος, 
ο Ιουστινιανός και η Αγία Ελένη 
την γλύτωσαν!
Παρέλαση Μέγα Κωνσταντίνου, Ιουστινιανού και Αγίας Ελένης!
 Η περίφημη «σκοπιανή» φάλαγγα!
Και μια αναμνηστική φωτογραφία, με όλες σχεδόν τις φίρμες (Κλεοπάτρα Πτολομάγιοβα, Φιλίπ Μακεντόσκι, ένας που φέρνει λίγο σε...Τραμπάκουλα, κάποιος που μοιάζει σε ρακοσυλλέκτη και κάτι άλλες...μορφές!).
Αναμνηστική φωτογραφία
ΑΞΙΟΙ, ΑΞΙΟΙ!!!

Πάντως, ο πραγματικός τραγέλαφος ίσως να μην εντοπίζεται σε όλα τα παραπάνω, αλλά στις ελληνικές κυβερνήσεις, που απέναντι σ' αυτό το «τσίρκο» έχουν καταφέρει να μπουν από κάτω και να αποτελούν τον ουσιαστικό περίγελο...

Το 1986 αποκαλύφτηκε και απόσπασμα επιγραφής στην Πέλλα σε μακεδονική διάλεκτο (χρονολογείται γύρω στο 380 π.Χ.). Πρόκειται για κατάδεσμο (μαγικό κείμενο), χαραγμένο σε μολύβδινο έλασμα για να αποτραπεί ο γάμος του αγαπημένου της γυναίκας, που έκανε τα «μάγια» με άλλη γυναίκα.

Η επιγραφή, όπως κι άλλες που έχουν στο μεταξύ αποκαλυφθεί, επιβεβαιώνουν πανηγυρικά την ελληνικότητα της μακεδονικής διαλέκτου.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου