Ο «ανώνυμος» Ελληνικός Λαός, με άξιο πρωτεργάτη τον Ιωάννη Μεταξά, ήταν αυτός που έγραψε μια ακόμη ένδοξη σελίδα Ιστορία για το Έθνος μας
Κάποιοι μισούν την 28η Οκτωβρίου
Μισούν την εθνική ομοψυχία.
Μισούν τις ελληνικές σημαίες.
Μισούν τις παρελάσεις.
Μισούν τον εθνικό ύμνο.
Θέλουν να μετατραπεί η εθνική μας εορτή (και την λέξη «εθνική» μισούν) σε γιορτή «νίκης κατά του φασισμού» καταρχάς και κατόπιν γιορτή του κομουνισμού.
Και επειδή οι κρατικοδίαιτοι κλαψιάρηδες θολο-κουλτουριάρηδες ψευτο-απελευθρωτάκιδες (αυτοί που δεκάρα δεν δίνουν για στους τοκογλύφους Ελλάδα) μιλάνε για όλες (sic)τις «άλλες χώρες» που γιορτάζουν την απελευθέρωσή τους και πρέπει να τους μοιάσουμε κι εμείς (τι ξενομανία και αρχοντοχωριατιά κι αυτή, σύντροφοι), ας μας πουν την αντίσταση που έκαναν αυτές οι «άλλες χώρες» στον κατακτητή.
Τι να εορτάσουν λοιπόν;
Την υποταγή;
Την δειλία;
Την συντριπτική ήττα;
Ποιοι να γιορτάσουν;
Οι «φοβεροί» Γάλλοι(η υπερδύναμη της εποχής) που το έβαλαν στα πόδια;
Οι Δανοί που παραδόθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ (!) ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των γερμανικών στρατευμάτων και ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στον Χίτλερ;!!
Οι Βέλγοι που το πιο φοβερό οχυρό τους (Εμπέν-Εμαέλ) που είχε κατασκευαστεί ειδικά για να υπερασπιστεί τα σύνορα του Βελγίου από μελλοντική γερμανική επίθεση και θεωρούντο "απόρθητο", το κατέλαβαν 78 μόλις Γερμανοί καταδρομείς οι οποίοι προσγειώθηκαν μέσα στο φρούριο με… ανεμόπτερα;
Οι Γιουγκοσλάβοι που έκαναν αντίσταση 3 ημέρες;
Οι Πολωνοί που άντεξαν 30 ημέρες (είχαν να αντιμετωπίσουν και τους Σοβιετικούς, αφού τα είχαν βρει με τους Γερμανούς ως προς τον διαμελισμό της χώρας με το γνωστό Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ);
Οι Άγγλοι, που ηττήθηκαν κατά κράτος όταν πήγαν να εκστρατεύσουν στην ηπειρωτική Ευρώπη (βλέπε Δουνκέρκη);
Για να μην πούμε για Ρουμάνους, Ούγγρους, Τσέχους, Σλοβάκους, Αλβανούς κλπ. Την ίδια ώρα Ισπανία και Πορτογαλία δήλωναν «ουδετερότητα».
Μισούν το ΟΧΙ.
Μισούν αυτόν που είπε το ΟΧΙ.
Μισούν τον ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών. Μισούν την εθνική ομοψυχία.
Γι’ αυτό έχουν αποφασίσει να υποτιμήσουν και τελικά να καταργήσουν την 28η Οκτωβρίου 1940
Πάει περίπου ένας χρόνος, μπορεί και παραπάνω, που ένα πρωινό ενώ ήμουν στο αυτοκίνητο,άκουσα από τον αθλητικό ραδιοσταθμό της σοβιετικής ραδιοφωνίας τηλεόρασης μια«διανοούμενη πόρνη» (σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη των New York Times, Τζον Σουίντον), μπροστά στο μικρόφωνο να … παραπονιέται για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, γιατί είμαστε λέει, «η μόνη χώρα που γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την λήξη του».
Οι υπόλοιποι που βρίσκονταν στο στούντιο δεν έφεραν καμία αντίρρηση, ούτε καν ψέλλισαν καμία ένσταση, σιωπώντας προφανώς, μπροστά στο ανυπέρβλητης σοφίας απόφθεγμα του συναδέλφου τους (ή συντρόφου τους). Και όλα αυτά, το τονίζω, σε αθλητικό σταθμό, όπου μπαίνεις υποτίθεται για να ακούσεις καμία είδηση του στυλ αν θα πάρει μεταγραφή ο Μάκης και πότε θα αποθεραπευτεί ο Λάκης.
Στη συνέχεια άρχισα να παρατηρώ ότι το σόφισμα αυτό ακούγεται όλο και περισσότερο. Ειλικρινά, τόσα χρόνια, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν είχα ξανακούσει τίποτα ανάλογο. Άλλα άκουγα εγώ από παιδί τέτοιες ημέρες.
Εγώ θυμάμαι κάτι ποιήματα για το «ΟΧΙ το αθάνατο, το είπες το σαράντα, εχάρισε εις τους λαούς, τη λευτεριά για πάντα. Σ’ αυτή τη γιορτή μας ελάτε παιδιά, ψηλά τη σημαία, ψηλά την καρδιά» και για «μια σπιθαμή απ’ το χώμα αυτό τ’ άγιο και ιερό δε δίνω, τη λευτεριά μου δεν πουλώ και σκλάβος δε θα γίνω».
Που να ακουστούν τέτοια πράγματα σήμερα στο οργουελικό εθνοφοβικό κράτος και στο newspeak που έχει επιβάλλει το νεοταξικό «προοδευτικό» κηφηναριό;
Προφανώς, αυτά τα κλαψουρίσματα και τα φληναφήματα τα λέγανε και από παλιά μεταξύ τους, στα κομματικά γραφεία τους μέσα στους τέσσερις τοίχους ή στις πριβέ σοφιστικέ συζητήσεις τους. Στο περιθώριο της κοινωνίας.
Μόνο που τώρα έγιναν mainstream. Ο ελληνικός λαός τους έκανε mainstream. Και τώρα είναι αργά για δάκρυα. Πλέον, αν αντιλήφθηκα καλά, η σοβιετική τηλεόραση διαφημίζει «αφιέρωμα» για την"απελευθέρωση της Αθήνας" (12 Οκτωβρίου 1944).
Τα αφιερώματα για το ΟΧΙ και το έπος του ‘40 προφανώς θα τα ξεχάσουμε από εδώ κι εμπρός.Εννοείται ότι την ίδια ακριβώς γραμμή ακολουθούν και τα νεοταξικά κατηχητήρια που μερικοί ακόμα τα λένε σχολεία. (Γονείς, έχετε πάρει χαμπάρι τι λένε στα παιδιά σας;).
Είναι σαφές ότι τους ενοχλεί αφάνταστα η 28η Οκτωβρίου. Τους ενοχλεί το ΟΧΙ.Γενικά, έχουν ένα «θέμα» με τα ΟΧΙ. Διότι, ναι θα το πω, τα ΟΧΙ θέλουν Μεταξάδες.
Αυτοί έμαθαν τα ΟΧΙ να τα κάνουν ΝΑΙ. Και για αυτό θέλουν όλα τα ΟΧΙ (ειδικά αυτά που μιλάνε στην ψυχή του λαού) να τα υποτιμήσουν, να τα δυσφημήσουν και εν τέλει να τα καταργήσουν.
Σαν την κολοβή την αλεπού του μύθου του Αισώπου που ζήλευε που οι άλλες είχαν ουρά και βάλθηκε να τις πείσει ότι όλες πρέπει να την κόψουν και να γίνουν σαν κι αυτή, γιατί τάχαμου έτσι θα ήταν πιο… «απελευθερωμένες» και ανάλαφρες!
Δεν τους αρέσει η 28η Οκτωβρίου. Δεν τους αρέσει που οι Έλληνες ξεχύθηκαν στους δρόμους«με το χαμόγελο στα χείλη» και με πίστη για να πολεμήσουν τον εχθρό που τόλμησε να ζητήσει να πατήσει τα χώματά μας.
Η προσπάθεια σπίλωσης του υψηλού εθνικού φρονήματος και της ομοψυχίας του λαού μας είναι φανερή από τους γραικύλους που έχουν πιάσει όλα τα πόστα και έγινε και επισήμως γνωστή, όταν ξεδιάντροπα στα σχολικά (νεοταξικά) βιβλία παρουσίαζαν «επετειακά» δοκίμια του στυλ ότι οι Ιταλοί «μας κήρυξαν τον πόλεμο και εμείς πήγαμε στο υπόγειο»!
Σήμερα σε όλες τις σχολικές αίθουσες δεν μιλάνε για ηρωισμούς, σημαία και πατρίδα, αλλά για την"ειρήνη των λαών" και τον... "φασισμό".
Δεν τους συμφέρει τα παιδιά μας να διαβάζουν και να μαθαίνουν τα παρακάτω γιατί μπορεί μέσα τους να γεννηθεί η επιθυμία του... «φασισμού»:
«Όλον το Έθνος ας εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε δια την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας και τας ιεράς παραδόσεις μας.
Νυν υπέρ πάντων ο αγών!» - Ιωάννης Μεταξάς.
«Με πίστη εις τον Θεόν και εις τα πεπρωμένα της φυλής, το Έθνος σύσσωμον και πειθαρχούν ως εις άνθρωπος θα αγωνισθή υπέρ βωμών και εστιών μέχρι τελικής νίκης». – Βασιλεύς Γεώργιος Β'.
Και το γιατί τους «κόφτει» τώρα η «απελευθέρωση της Αθήνας» και η λήξη του πολέμου, είναι νομίζω προφανές.
Γιατί εκεί (στην ημερομηνία αυτή) δεν υπάρχει Μεταξάς, δεν υπάρχει κανένας ηρωισμός και το κυριότερο δεν υπάρχει καμία εθνική ομοψυχία, δεν υπάρχει κανένα σύσσωμο έθνος.
Είναι γνωστό ότι ένα μήνα πριν, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, χτύπησαν την πόλη του Πύργου, 4 μόλις ημέρες μετά την απελευθέρωσή της από τους Γερμανούς (και ενώ είχαν αφεθεί ελεύθεροι οι κομμουνιστές κρατούμενοι)!
Σκότωσαν άνδρες της Χωροφυλακής, των Ταγμάτων Ασφαλείας, πολίτες, έκαψαν σπίτια, λεηλάτησαν, έστησαν «ανταρτοδικεία».
Έδειξαν, με λίγα λόγια, μια εικόνα από αυτό το οποίο θα ακολουθούσε σε λίγο σε ολόκληρη την απελευθερωμένη Ελλάδα και αυτό που είχανε στο μυαλό τους και ετοίμαζαν.
Θα ακολουθήσει η επίθεση στην Καλαμάτα και η γνωστή σφαγή στον Μελιγαλά.
Την ίδια ώρα στην «απελευθερωμένη Αθήνα» και σε άλλες πόλεις οι μακελάρηδες της ΟΠΛΑακόνιζαν τα μαχαίρια τους.
Αυτό θέλουν. Δήθεν τους ένοιαξε η «απελευθέρωση».
Η αλήθεια είναι ότι τον Οκτώβριο του 1944 στην Αθήνα και στην λοιπή χώρα «όλα τα’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», από την δολοφονική μανία των κόκκινων ορδών.
Αυτοί σε λίγο θα θελήσουν να καταργήσουν και την 25η Μαρτίου 1821, γιατί και τότε εορτάζουμε την «έναρξη» του πολέμου με τους Τούρκους και όχι την λήξη του.
Μην αμφιβάλετε καθόλου.
Ζήτω το ΟΧΙ των Ελλήνων!
Οι Έλληνες που πήραν τα όπλα εκείνο το πρωινό του ΄40 πολέμησαν και νίκησαν, γιατί πίστευαν ακόμη σε Αξίες, γιατί υπερασπίζονταν το τρίπτυχο "Πατρίδα - Θρησκεία - Οικογένεια".
Και θα μνημονεύσω τα λόγια του μεγάλου Πατέρα εκείνης της Νίκης, του Πατέρα του ΟΧΙ, του Εθνικού κυβερνήτη, Στρατηγού Μεταξά:
"Όλο το Έθνος ας εγερθή σύσσωμον. Θα νικήσωμεν. Αλλά διά τους Έλληνας υπέρ την Νίκην η Δόξα".
Αυτό είναι το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου. Όλο το Έθνος να εγερθεί σύσσωμο και να ξαναπούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ!
ΟΧΙ στην υποταγή και την παρακμή.
ΟΧΙ στην παγκοσμιοποίηση, την ισλαμοποίηση και την λαθρομετανάστευση.
ΟΧΙ στην διαγραφή της Ιστορίας και της Θρησκείας μας.
ΟΧΙ στα ύπουλα σχέδια που εξυφαίνονται σε βάρος της Πατρίδας μας.
Ζήτω το ΟΧΙ των Ελλήνων!
Ζήτω η αιωνία Ελλάς!
Όταν ακόμη και ένας κατεξοχήν υπερασπιστής της Μεταπολίτευσης αναγκάζεται να παραδεχθεί την παντελή απουσία από την Εποποιία του 1940 στα βουνά της Βορείου Ηπείρου των ηγετών-«τοτέμ»των απανταχού «δημοκρατών», τότε καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε το μέγεθος του προβλήματος.
Ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης γράφει τα εξής στα «Νέα», αναφερόμενος στο πώς αντιμετωπιζόταν στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940:
«Χαρακτηριστικό, που αποσιωπούνταν κομψά, ήταν ότι κανένας από τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής –αν και όλοι βρίσκονταν σε ηλικία- δεν είχε συμμετάσχει στο έπος του ’40. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε απαλλαγείγια λόγους υγείας, ο Ανδρέας Παπανδρέου σπούδαζε στην Αμερική, ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν κιόλας κομμουνιστής και τους κομμουνιστές δεν τους έστελναν στο μέτωπο…»
Για να γίνουμε πιο ακριβείς στα λεγόμενα του Χωμενίδη, ο Καραμανλής είχε απαλλαγεί από τον Ελληνικό Στρατό λόγω κώφωσης.
Εξ ου και το… παρατσούκλι «κουφός εθνάρχης» που του είχαν προσάψει κάποιοι στο παρελθόν. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν υπηρέτησε ποτέ την θητεία του στον Ελληνικό Στρατό, αλλά «διέπρεψε» ως ναύτης στο αμερικανικό ναυτικό. Όσο για τον Φλωράκη, παρά τα όσα υποστηρίζει ο Χωμενίδης, υπηρέτησε την θητεία του στον Ελληνικό Στρατό, αλλά το αν ήταν στην πρώτη γραμμή του μετώπου είναι άγνωστο.
Στο μέτωπο, πάντως, η κυβέρνηση Μεταξά δεν έστελνε μόνο όσους θεωρούσε ότι η παρουσία τους εκεί μόνο κακό θα έκανε και όχι καλό στην συνοχή του Στρατεύματος με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Μην ξεχνάμε ότι τότε ήταν και η εποχή που ίσχυε ακόμη το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης.
ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ & ΚΟΥΚΟΥΕΔΙΚΟΣ ΠΟΥΡΚΟΥΑΔΙΣΜΟΣ
Την πρώτη επιστολή Ζαχαριάδη, χρησιμοποιεί το κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας, για να δείξει ότι δεν πρόδωσε το 1940, λόγω του ότι ίσχυε το περιβόητο σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ.
Ωστόσο, η επιστολή αυτή θεωρήθηκε αργότερα πλαστή από το ΚΚΕ, με άρθρο του Πλουμπίδη (γνωστού από την υπόθεση Μπελογιάννη) στον παράνομο «Ριζοσπάστη», τον Μάρτιο 1941, το οποίο τόνιζε: «Ιδιαίτερα, με το δημοσιευμένο στις φυλλάδες του Μεταξά της 2 Νοέμβρη πλαστό γράμμα του μεγάλου μας αρχηγού συν. Ζαχαριάδη, παράσυρε στην αυτοκτονία τον λαό» (πηγή: «ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», τόμος Ε΄, σελ. 36-37).
Ακολούθησαν βεβαίως οι άλλες δύο επιστολές Ζαχαριάδη, που ήταν γνήσιες και αποτελούν μνημεία πουρκουαδισμού (εκ του συνθήματος που έριξαν οι κομμουνιστές της Γαλλίας – Pourquoi, δηλαδή «γιατί;», εννοώντας «γιατί να πολεμήσουμε;», μόλις η Γαλλία δεχόταν την γερμανική επίθεση).
Κι αν οι πουρκουάδικες επιστολές Ζαχαριάδη δεν έφθασαν ποτέ στο μέτωπο κι έμειναν στα αρχεία για να θυμίζουν την προδοσία, τα υπολείμματα του ΚΚΕ που ήταν τότε ελεύθερα φρόντισαν να φθάσουν στο μέτωπο προδοτικές προκηρύξεις!
Η πρώτη προκήρυξη έφθασε στο μέτωπο τον Νοέμβριο του ’40, κι είχε το σύνθημα «Πόλεμος στον πόλεμο».
Η δεύτερη προκήρυξη, με την οποία οι εθνοπροδότες του ΚΚΕ καλούσαν τους μαχόμενους στρατιώτες να πετάξουν τα όπλα, έφθασε στο μέτωπο τον Ιανουάριο του ‘41: «Τι ζητάμε στην Αλβανία; Που μας πάνε; Ο λαός μας δε θέλει δεύτερο Σαγγάριο» (πηγή: «ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», τόμος Ε΄, σελ. 11-16).
Η τρίτη προκήρυξη, έφθασε στο μέτωπο τον Μάρτιο του ’41, ενώ επίκειτο η γερμανική επίθεση: «Η Κ.Ε. καλεί τους φαντάρους, τους ναύτες και τους αεροπόρους μας να πάρουν στα χέρια τους τις διοικήσεις των μονάδων τους, εκλέγοντας προσωρινές επιτροπές, που ν’ αντιπροσωπεύουν όλους, από το στρατιώτη μέχρι το στρατηγό, όσοι συμφωνάνε σε τούτο το πρόγραμμα δράσης: Να προτείνουν ειρήνη στους απέναντι αντιπάλους τους και ν’ απαιτήσουν, απ’ το άλλο μέρος, παραίτηση της κυβέρνησης, σχηματισμό προσωρινής αντιπολεμικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας -ειρήνης, σταμάτημα του πολέμου, ακύρωση των συμφωνιών που κλείστηκαν με τους εγγλέζους και προσανατολισμό της χώρας προς τη Σοβιετική Ένωση.
Η Κ.Ε καλεί την εργατική τάξη κι ιδιαίτερα τους εργάτες μεταφορών, ναυτεργάτες, λιμενεργάτες, αυτοκινητιστές κι εργάτες πολεμικών εργοστασίων, να εφαρμόσουν ενιαίο εργατικό αντιπολεμικό μέτωπο με όσους συμφωνάνε στην πλατφόρμα του Μετώπου εθνικής σωτηρίας-ειρήνης, συγκροτώντας επιτροπές εργοστασιακές κι επιχείρησης και να παλαίψουν με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, με κωλυσιεργία στην παραγωγή, με οικονομικές και πολιτικές απεργίες.
Η Κ.Ε καλεί όλο τον εργαζόμενο λαό να πάρει παράδειγμα απ’ τον ηρωικό αδελφό λαό της Βουλγαρίας που κάνει ότι μπορεί για την αποκατάσταση της ειρήνης στα Βαλκάνια και την πραγματική συνεννόηση όλων των βαλκανικών λαών» (πηγή: «ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», τόμος Ε΄, σελ. 25-26).
Ποιο ήταν «το παράδειγμα απ’ τον ηρωικό αδελφό λαό της Βουλγαρίας», που καλούσε το ΚΚΕ να μιμηθούμε; Ως γνωστόν, η Βουλγαρία είχε προσχωρήσει στον «Άξονα» και ο «ηρωικός αδελφός λαός της Βουλγαρίας» έραινε με άνθη τους Γερμανούς στρατιώτες που πέρασαν από κει.
Το ευτύχημα ήταν ότι υπήρχαν ελάχιστοι κομμουνιστές στο μέτωπο, καθώς οι πολλοί «εφιλοξενούντο» σε φυλακές και εξορίες. Έτσι, αφενός μεν οι προδοτικές προκηρύξεις δεν διακινήθηκαν ευρέως και αφετέρου δε, δεν υπήρχαν προδότες για να κάνουν πράξη τις προδοτικές εκκλήσεις τους!
Συνοψίζοντας, λοιπόν, οι «Ιερές Αγελάδες» της Μεταπολίτευσης ήταν απόντες από το Εθνικό Προσκλητήριο και 28ης Οκτωβρίου 1940.
Ο «ανώνυμος» Ελληνικός Λαός, με άξιο πρωτεργάτη τον Ιωάννη Μεταξά, ήταν αυτός που έγραψε μια ακόμη ένδοξη σελίδα Ιστορία για το Έθνος μας.
ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ»
(ΒΙΝΤΕΟ).
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕΙ!
Η δήλωση του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου μετά την αναγγελία της αποφάσεως:
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕΙ!
Ευχαριστώ τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, που ήταν δίπλα στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ όλα αυτά τα χρόνια του αγώνα ενάντια στην ξενοκρατία.
Ακολουθεί η δήλωση του
Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής:
Η Χρυσή Αυγή έχει ήδη δικαιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων που την ψήφισαν αλλά και εκείνων που δεν την ψήφισαν.
Γιατί η μαγιά των ψηφοφόρων της, πού ξεπερνά το 20% του εκλογικού σώματος , βρίσκεται παντού και εγκάρσια κρυμμένη στο εχθρικό μεταπολιτευτικό σύστημα, που τρομοκρατείται κάθε φορά όταν η εθνική σάλπιγγα τους αφυπνίζει φοβούμενη την απώλεια εξουσίας και το ιστορικό της ξεβράκωμα
Δεν το είχαμε καταλάβει, αλλά ευτυχώς με τις δηλώσεις των πολιτικών και όλων των φυλλάδων και των καναλιών της ολιγαρχίας αυτού του τόπου, επιτέλους μάθαμε ότι το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδος ήταν … η Χρυσή Αυγή!
Και τώρα λοιπόν, με την Χρυσή Αυγή στην φυλακή θα μπορέσει και πάλι ο τόπος να προκόψει! Θα σταματήσουν οι Τούρκοι να θέλουν δικό τους το Αιγαίο μας, αποστρατιωτικοποιημένα τα νησιά μας και μειονότητα τουρκική στην Θράκη. Θα σταματήσουν οι Σκοπιανοί να σκυλεύουν την Ιστορία μας, δηλώνοντας εθνικά και γλωσσικά “Μακεδόνες”, όπως τους επιτρέπει η συμφωνία των Πρεσπών.
Θα σταματήσουν τα Ελληνόπουλα ενός ακήρυκτου κοινωνικού πολέμου να ψωνίζουν ελεύθερα, γιατί αυτό συμβαίνει, ναρκωτικά στις πιάτσες της Ομόνοιας, της Γ’ Σεπτεμβρίου, της Πλατείας Βικτωρίας και σε κάθε σκοτεινή γωνιά της πόλης.
Θα σταματήσει η εγκληματικότητα και η Ελλάδα και πάλι, για να θυμηθούμε τον στίχο του παλαιού ξεχασμένου εμβατηρίου, και ξανά προς την δόξα θα τραβήξει. Την δόξα των hot spots, των Μνημονίων, της ανεργίας, του “big brother” και μιας παρακμής που δεν έχει τέλος.
Με εμάς στην φυλακή, η Ελλάδα του Μητσοτάκη, του Τσίπρα και του Κουτσούμπα θα προχωρήσει μπροστά … Μπροστά ή θα συνεχίσει την πορεία της προς τον γκρεμό;
Είναι «εθνικόφρονες» του διαδικτύου! Και «στρατόκαυλοι»! Κάνουν και «κριτική» στην κυβέρνηση για τα «λάθη» της! Πάντα από «δεξιά»! Και απαιτούν… γενική επιστράτευση, για να πάρουμε την Πόλη, τη Σμύρνη και την Αγιά Σοφιά, απέλαση όλων των λαθρομεταναστών, σκληρή γραμμή κατά της εγκληματικότητας, πάταξη της αριστεράς τρομοκρατίας και άλλα τέτοια!
Εδώ και πολλές μέρες, έχει στηθεί από σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο μια πρωτοφανής στην παγκόσμια ιστορία παρέμβαση στη δικαιοσύνη, για να ανακηρύξει την Χρυσή Αυγή «εγκληματική οργάνωση» και να κλείσει στη φυλακή τον Αρχηγό της – γιατί αυτός είναι το πρόβλημα.
Μάλιστα, σήμερα είχαμε και το αποκορύφωμα, με σύσσωμη τη βουλή να «δικάζει» και να «καταδικάζει» την Χρυσή Αυγή!
Ψάξτε στις ιστοσελίδες των «εθνικοφρόνων», «στρατόκαυλων», «λαθρομεταναστευτοφάγων», κ.τ.λ. Δεν παραθέτουν καν την είδηση! Ούτε «στα ψιλά»! Ως μη γενόμενον!
Διότι, ξέρουν πολύ καλά, πως θα προκαλέσει την συμπάθεια των αναγνωστών τους για την Χρυσή Αυγή, ενώ χρυσοπληρώνονται μόνο και μόνο για να το αποτρέψουν αυτό και να χειραγωγήσουν τους Έλληνες πατριώτες, είτε στο μεγάλο «μαντρί» της ΝΔ (παρά τα… «λάθη» της – «λάθη», όχι προδοσίες), είτε στο «ακροδεξιό» παραμάγαζο του ελλαδο-χριστέμπορα Βελόπουλου!
Έλληνες πατριώτες, φτύστε τους ψευτοπατριώτες! Δύο δρόμοι υπάρχουν πλέον: ή με την Χρυσή Αυγή ή με τους κλέφτες και τους προδότες!
ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΞΕΡΙΖΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
«Βρισκόμασταν μόνοι στο σπίτι μόλις άρχισαν τα φοβερά γεγονότα. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει, όταν ξαφνικά ακούσαμε ασυνήθιστο θόρυβο, ιδιαίτερα δυνατό. Φοβηθήκαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Ο θόρυβος δυνάμωνε συνεχώς και ο φόβος μας γινόταν εντονότερος. Στην κεντρική είσοδο είχα βάλει μια μεγάλη μπάρα, ενώ είχαμε κλείσει τα παράθυρα. Στο διπλανό σπίτι είχαν ήδη αρχίσει τη λεηλασία. Ακούσαμε φωνές να ζητάνε βοήθεια. Τελικά, μπήκαν από την πόρτα του κήπου. Την είχαν σπάσει με κασμάδες. Μόλις με είδαν, ρώτησαν με δυνατή φωνή και απειλητικό ύφος: «Τούρκοι είσαστε εσείς;» Όλοι απαντήσαμε: «Είμαστε Ρωμιοί μέχρι τα κεραμίδια». Τον ένα όροφο του σπιτιού τον λεηλάτησαν.
Δεν άφησαν τίποτε στο πέρασμά τους. Έσπειραν τον πανικό και την καταστροφή.
Έφυγα με τη γυναίκα μου για να γλιτώσουμε. Είχε πάθει σοκ και έκλαιγε ασταμάτητα. Στο δρόμο επικρατούσε πανικός, οι εκκλησίες είχαν λεηλατηθεί, τα σπίτια και τα καταστήματα είχαν γίνει κάρβουνο.»…
Η 6η Σεπτεμβρίου 1955 έχει χαρακτηριστεί και δικαίως ως νύχτα τρόμου καθώς συγκαταλέγεται ανάμεσα στις εφιαλτικότερες ημερομηνίες στην ιστορία του Ελληνισμού . Είναι επίσης ιδιαιτέρως διδακτική. Απευθύνεται στους προδότες που μας κυβερνούν, στα μπουμπούκια της σημερινής εποχής, τους τουρκόφιλους, τις Ελληνίδες(;) που δεν χάνουν ούτε επεισόδιο από τις τουρκολαγνικές αηδίες που προβάλλονται στα τσοντοκάναλα.
Απευθύνεται σε όσους έχουν ξεχάσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς και τις πληγές που στάζουν αίμα Ελλήνων στην Κύπρο, στην Μικρά Ασία και στην Κωνσταντινούπολη.
Και φυσικά δεν θα βρείτε σχεδόν τίποτα στα σχολικά εγχειρίδια.
Τα Σεπτεμβριανά, όπως έμειναν γνωστά, το πογκρόμ δηλαδή που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος εναντίον της Ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης αλλά και άλλων πόλεων, όπως η Σμύρνη, ήταν η αρχή του τέλους του κατατρεγμού και του ολέθρου. Με τον τρόμο και το αίμα ο Κωνσταντινουπολίτικος Ελληνισμός ξεριζώθηκε, οικογένειες που ζούσαν στην Πόλη από πάππου προς πάππου διώχθηκαν, περιουσίες καταστράφηκαν.
Η αφορμή των γεγονότων της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955 οδηγεί στην Κύπρο. Στην Κύπρο, που από τον Απρίλιο του 1955, η ΕΟΚΑ, έχει κηρύξει ένοπλο επαναστατικό αγώνα εναντίον της Βρετανίας μετά το ναυάγιο όλων των προσπαθειών να πειστεί η Αγγλία να αναγνωρίσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του Κυπριακού λαού.
Η Μ. Βρετανία, με τη σειρά της, για να εξυπηρετήσει την απόφασή της να παραμείνει στην Κύπρο με κάθε τρόπο, καθοδηγεί αριστοτεχνικά την Τουρκία, σαν αντίβαρο, βάζοντάς την να διατυπώνει ανύπαρκτες απαιτήσεις της πάνω στο νησί.
Η βρετανική διπλωματία, τεχνηέντως, εξάπτει τον τουρκικό φανατισμό και οδηγεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση σε ανθελληνικό παραλήρημα.
Η Κύπρος που λίγα μόλις χρόνια νωρίτερα ήταν ανύπαρκτη για την Τουρκία και που την έβρισκε στο γεωγραφικό χάρτη με δυσκολία, έγινε ξαφνικά το κυρίαρχο θέμα που απασχολούσε τις εξαθλιωμένες λαϊκές μάζες. Πρωταγωνιστής της προπαγάνδας ήταν ένας δημοσιογράφος της «Χουριέτ» που καλλιεργούσε στις μάζες τον φανατισμό και το μίσος εναντίον των Ελλήνων. Το παράδειγμα της Χουριέτ ακολούθησαν και άλλες, ξεπερνώντας η μία την άλλη σε ανθελληνική υστερία.
Τα μεσάνυχτα της 5ης προς την 6η Σεπτεμβρίου, αρχίζει η εφαρμογή ενός σατανικού σχεδίου, μιας προβοκάτσιας, που απέβλεπε αφ ’ ενός μεν στο να δείξει την δήθεν «αγανάκτηση» του τουρκικού λαού για τις Ελληνικές απόψεις, αφ ’ ετέρου δε στο να ξεριζώσει, άπαξ δια παντός, τον εναπομείναντα Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης.
Στον κήπο του σπιτιού που υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, τοποθετείται βόμβα και προκαλεί ασήμαντες υλικές ζημιές.
Την τοποθέτησε, όπως αποκαλύφθηκε μετά, ο Τούρκος φύλακας του κτιρίου , που την παρέλαβε από τον φοιτητή της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (!) Οκτάϋ Εγκίν, γιό παλιού βουλευτή της Ροδόπης, που τον επιβράβευσαν αργότερα για τις υπηρεσίες του.
Να υπενθυμίσουμε ότι και η κρίση στα Ίμια το 1996 ξεκίνησε επίσης από προβοκατόρικη ενέργεια, με την απόβαση τούρκων δημοσιογράφων στη βραχονησίδα.
Να σημειώσουμε επίσης ότι τρεις ημέρες πριν τον χαλασμό, η γυναίκα του Τούρκου Προξένου στη Θεσσαλονίκη κάλεσε στις 3 Σεπτεμβρίου Έλληνα φωτογράφο, για μερικές φωτογραφίες του εξωτερικού χώρου του Προξενείου και του παρακείμενου και φερόμενου ως σπιτιού του Κεμάλ, που βρίσκεται στον περίβολό του. Στις 6-9-55, πήρε μαζί της τις φωτογραφίες για «ενθύμιο» και αναχώρησε για την Τουρκία.
Η συνέχεια του σχεδίου εξελίχθηκε στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη.
Η οργάνωση «Η Κύπρος είναι Τουρκική», προεξάρχοντος του ιδρυτού της Φαζίλ Κουτσιούκ, ο οποίος συμπτωματικά (;) βρισκόταν στην Κύπρο εκείνο το διάστημα, παρακίνησε τον κόσμο σε διαδηλώσεις οι οποίες κατέληξαν στα γνωστά σε όλους γεγονότα.
(Ήταν αυτός, του οποίου τον τάφο στα Κατεχόμενα της Κύπρου επισκέφθηκε πρόσφατα, σε μια άκρως συμβολική κίνηση, ο Ερντογάν, σαν πρόεδρος πλέον της Τουρκίας)
Έγκλειστοι αποφυλακίζονται και ένας όχλος χιλιάδων κατευθυνόμενων βαρβάρων, φονιάδων, ληστών, κοινωνικών αποβρασμάτων, με ηγέτες φοιτητές, αστυνομικούς, αξιωματικούς, δημοσίους υπαλλήλους, νομικούς, δημοσιογράφους, «σαν ένα τέρας με χιλιάδες χέρια και πόδια», σύμφωνα με ξένους ανταποκριτές, μεταφέρονται ομαδικά στην Κωνσταντινούπολη, έναντι αμοιβής 6 δολαρίων.
Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, άρχισαν να συγκεντρώνονται στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης φοιτητές και πολίτες, μεταξύ των οποίων και αρκετές εκατοντάδες αστυνομικοί με πολιτικά.
Σε λίγο κυκλοφορεί στο σημείο της συγκέντρωσης το έκτακτο παράρτημα της εφημερίδας «Ισταμπούλ Εξπρές» (που από την μεγάλη ανυπομονησία της έθεσε σε κυκλοφορία την έκτακτη έκδοσή της μισή ώρα πριν από την έκρηξη της βόμβας(!) με το προβοκατόρικο, αναληθές και ψεύτικο χωρίς διασταυρώσεις δημοσίευμα:
«Καταστράφηκε το σπίτι του πατέρα μας με βόμβα» έγραφε ο τεράστιος τίτλος της παραπληροφόρησης και το κείμενο περιέγραφε φανταστική καταστροφή του σπιτιού του Κεμάλ Ατατούρκ και του Τουρκικού Προξενείου στη Θεσσαλονίκη. Η «είδηση» συνοδεύονταν και από φωτογραφίες, που όλως τυχαίως ήταν αυτές, που επίσης τυχαίως, είχε πάρει τρεις μέρες πριν από την έκρηξη η γυναίκα του Προξένου!
Μονταρισμένες οι περισσότερες έδειχναν την οικία του Κεμάλ να καίγεται που όμως από την έκρηξη δεν δημιουργήθηκε πυρκαγιά. Και το διεθνές πρακτορείο του Λονδίνου επίσης, ανήγγειλε την έκρηξη μισή ώρα πριν πραγματοποιηθεί…
Εκείνη τη νύχτα, ο τουρκικός όχλος έσφαξε απροστάτευτα πλάσματα, διέπραξε φρικτούς βιασμούς αμέτρητων Ελληνίδων κάθε ηλικίας, λεηλάτησε χιλιάδες καταστήματα, κατέστρεψε και κατέκλεψε σπίτια (τα οποία είχαν μαρκαριστεί μέρες πριν από παρακρατικούς), άρπαξε ιερά ιστορικά κειμήλια από εκκλησίες που πυρπόλησε, σύλησε τάφους οικουμενικών Πατριαρχών, σκόρπισε οστά νεκρών στις στράτες, ρήμαξε τα γραφεία ελληνικών εφημερίδων, άπλωσε σαν σάβανο νεκρικό το φόβο πάνω από την Κωνσταντινούπολη και κυνήγησε με βαναυσότητα αχαλίνωτη τον κόσμο.
Όταν, μετά τα μεσάνυχτα, οι οργανωμένες ομάδες έχουν ολοκληρώσει το έργο τους η Τουρκική Κυβέρνηση ευαρεστήθηκε να κηρύξει στρατιωτικό νόμο.
Η Τουρκία ποτέ δεν παραδέχτηκε επίσημα την πρόκληση καταστροφών από το Πογκρόμ ενώ απέδωσε τις ζημιές σε κομμουνιστές και ακροδεξιούς φοιτητές οι οποίοι αντέδρασαν συναισθηματικά στο ζήτημα της Κύπρου. Ξέρουμε όμως ποιος πραγματικά προκάλεσε τα γεγονότα
Το 1960 ψήφισαν έναν εξωφρενικό νόμο.
Δέσμευσαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία των ομογενών που είχαν διώξει με την βία από την Κωνσταντινούπολη. Ψήφισαν ειδικό νόμο για τις ανώτατες σχολές ιδιωτικής φύσεως με απώτατο σκοπό το να κλείσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, κάτι που τελικώς επετεύχθη για πολλές δεκαετίες. Το 1964 ξερίζωσαν 14.000 Έλληνες υπηκόους που ζούσαν πάππου προς πάππου στην Πόλη και τους ονόμασαν «απελαθέντες».
Τους απαγόρευσαν να μιλούν δημοσίως την ελληνική γλώσσα. Οι απαγορεύσεις για την χριστιανική θρησκεία ήταν εξίσου σκληρές. Μόνον ο Πατριάρχης επιτρέπεται να φοράει ράσο.
Σήμερα στην Πόλη δεν απέμεινε παρά ένα ελάχιστο ποσοστό Ελλήνων, ενώ στην Θράκη μας το τουρκικό προξενείο κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει υπό τις ευλογίες του ανθελληνικού ελλαδικού κράτους της μεταπολίτευσης.
Οι άχρηστοι πολιτικάντηδες που μας κυβερνούν δεν έπραξαν κάτι ούτε τότε, ούτε πολύ περισσότερο σήμερα… προωθούν την φιλία και την εμπιστοσύνη μεταξύ των Ελλήνων και των βαρβάρων τούρκων.
Σήμερα υπάρχει μια εξοργιστική διαστροφή της μνήμης, απωθώντας όσα τραυματικά μας σφράγισαν. Γυρίζουμε αδιάφορα την πλάτη μας στην ιστορία και στις ευθύνες μας. Δεν υπάρχουν στόχοι και στρατηγική, αλλά πολιτική του «θεαθήναι» που καταλήγει σε υποχωρήσεις με τεράστιο εθνικό κόστος.
Τα προσχεδιασμένα γεγονότα κατά των Ελλήνων της Πόλης το 1955 είναι απόδειξη της πόσης εμπιστοσύνης μπορεί να τύχει ο τούρκος και ποια είναι τα αληθινά αισθήματα που τρέφουν για τους Έλληνες. Γιατί δεν ήταν τυχαία η φράση που χρησιμοποιούσαν οι παππούδες μας:
«Τούρκο κάνεις φίλο; Κράτα κι ένα χέρι ξύλο».
Γιατί η ελληνοτουρκική φιλία είναι παραμύθι.
Είναι καλό να θυμόμαστε τις ημερομηνίες αυτές, και να μην ξεχνάμε την φιλοσοφία της ρατσιστικής και αρπακτικής κεμαλικής ιδεολογίας, της οποίας το πνεύμα καλλιεργείται δυστυχώς και στην σημερινή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια.
Οι φιλίες με τους λύκους όμως δεν έχουν αποτελέσματα και η Ιστορία δεν ξεχνιέται, τουλάχιστον όσον αφορά τους Έλληνες .
Λαός που ξεχνά την Ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, μόνο οι Έλληνες πατριώτες του έθνους θα τιμήσουν τους πεσόντες του Ελληνικού Στρατού στο Βίτσι, στην καθιερωμένη Τελετή Μνήμης που θα πραγματοποιηθεί στο Μνημείο του Εθνικού Στρατού, στην κορυφή του όρους Βίτσι,
71 χρόνια μετά τον Αύγουστο του 1949 θα τιμήσουμε τον Αγώνα και τη Νίκη του Ελληνικού Στρατού εναντίον των σλάβων και ντόπιων συμμοριτών και τη λήξη του συμμοριτοπόλεμου.
Οι νίκες των Ελλήνων σε Γράμμο και Βίτσι έχουν γραφτεί με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της Ιστορίας του Έθνους μαςκαι εμείς οι πατριώτες του έθνους οφείλουμε να τιμούμε αυτούς που έπεσαν για να είναι σήμερα η Μακεδονία μας Ελληνική και η Πατρίδα μας Ελεύθερη.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1949
«ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΟ
ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΤΣΙ»
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1949
(ΗΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΗΣ
ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΥΜΜΟΡΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ)
Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση εθνικής μου συνείδησης στην τέλεση του μνημόσυνου τιμής που πραγματοποιεί κάθε χρόνο η Ένωση Αποστράτων στο Βίτσι, τιμώντας τόσο τις νίκες του Εθνικού Στρατού στο Γράμμο και το Βίτσι όσο και συνολικά όλα τα θύματα της περιόδου 1946-49.
Προσωπικά, από παλαιά, ήταν βαθιά η επιθυμία μου να παρευρεθώ στο ιερό αυτό ετήσιο μνημόσυνο και με την παρουσία μου, να αποδώσω τον ελάχιστο φόρο τιμής για τους 107.733 θυσιασθέντες Έλληνες Αξκούς, Στρατιώτες και πολίτες που αγωνίσθηκαν υπέρ της Ελευθερίας του Ελληνικού λαού ή ήσαν αθώα θύματα.
Έτσι λοιπόν, ευγνωμονώ το θεό που με αξίωσε να βρεθώ στον ιερό χώρο του Βίτσι, εκεί όπου έλαβε χώρα η τελική νίκη κατά των Κομμουνιστικο-Συμμοριτών(Κ/Σ).
Εμπνεόμενος τόσο από τους εξαίρετους ομιλητές-μαχητές της εποχής εκείνης, κατά την διάρκεια της διαδρομής στο πούλμαν, όσο και από τον βασικό ομιλητή, επιθυμώ, στη μνήμη εκείνων των θυμάτων, να καταγράψω στην εφημερίδα μας λίγα λόγια για τα γεγονότα εκείνης της εποχής, χωρίς να παραβλέπω ότι σε όλους σας είναι γνωστά.
Όπως είναι γνωστό οι δημοκρατικά τότε εκλεγμένες πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες της εποχής, ομονοούσες, διέβλεψαν τον κίνδυνο να επικρατήσει η κομουνιστική λαίλαπα, που ήθελε εκβιαστικά να καταλάβει την πατρίδα μας, μετατρέποντας αυτή σε δορυφόρο της Σοβιετικής Ένωσης, και ανέθεσαν την ηγεσία του στρατού στον Στρατάρχη Παπάγο με σκοπό να εκδιώξει τους ξενοκίνητους εχθρούς της πατρίδος.
Ο Στρατάρχης με την ανάληψη της ηγεσίας του Στρατού αναδιοργάνωσε ταχύτατα το Στρατό, ενέπνευσε αυτόν και άρχισε η πορεία προς την νίκη και απελευθέρωση της χώρας.
«ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΟ
ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΤΣΙ»
Α. Ποίο είναι το ΚΚΕ;
Όπως είναι γνωστό, το ΚΚΕ, με τις πολιτικές θέσεις του, ήταν πάντα ενάντιο και προδοτικό προς τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού.Προς απόδειξη παρουσιάζονται παρακάτω μερικές από τις προδοτικές στιγμές της ιστορίας του.
α. Το 1922 χαρακτήριζε τον πόλεμο ιμπεριαλιστικό, επιδιώκοντας την Ελληνική ήττα. Το επίσημο 'οργανo του έγραφε: «Η Μικρασιατική εκστρατεία….. στρεφόνταν ενάντια στα συμφέροντα του Ελληνικού λαού.Γι΄ αυτό κι΄εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε, για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρά Ασία, μα και την επιδιώξαμε» (Ριζοσπάστης 12-7-35).
β. Το 1940 επειδή η Γερμανία και η Ρωσία υπέγραψαν το σύμφωνο φιλίας Ρίπεντροπ-Μολότωφ ο Ζαχαριάδης ΓΓ του ΚΚΕ έγραφε στη Τρίτη επιστολή του προς την κομμουνιστική διεθνή: «Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκαμε πόλεμο φασιστικό, κατακτητικό πόλεμο».
γ. Στο κομμουνιστικό μανιφέστο της 7-12-40 γράφουν: «Ο πόλεμος προκλήθηκε από την Βασιλομεταξική σπείρα…..δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας… καλούνται οι στρατιώτες να αρνηθούν να πολεμήσουν»
δ. Με την κατάληψη της Ελλάδος από τους Γερμανούς και την επίθεση της Γερμανίας εναντίον της Ρωσίας στις 22-4-41, το ΚΚΕ καθοδηγούμενο από την Κομμουνιστική Διεθνήκαλεί το λαό να αγωνιστεί ενάντια προς τους κατακτητές και για την Σοβιετική Ένωση «Το ΚΚΕ καλεί τον Ελληνικό Λαό, όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις σε ένα Εθνικό μέτωπο της απελευθερώσεως για την καθημερινή υποστήριξη και υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης».(Κ.Ε του ΚΚΕ της 1-8-41)
ε. Κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα, με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, αντιμάχεται και σφαγιάζει τις εθνικές οργανώσεις,διαβρώνει τις Μονάδες και προκαλεί δολιοφθορές στον συμμαχικό οπλισμό των συμμάχων στη Μέση Ανατολή, και έρχεται σε πολλές συμφωνίες με τους Γερμανούς και Βούλγαρους κατακτητές μας.Αναφέρω λίγα, αλλά, χαρακτηριστικά ατιμωτικά έγγραφά τους:
(1) Ιούλιος 1943 Πετρίτσι μεταξύ Κ.Κ Βουλγαρίας (Δασκάλωφ) και ΚΚΕ(Ιωαννίδης).Με το σύμφωνο αυτό δίδεται έξοδος της Βουλγαρίας στο Αιγαίο και αυτονομία στη Μακεδονία σαν Σοβιετική Δημοκρατία της ΕΣΣΔ στη Βαλκανική, όπως δηλαδή έγινε η Βουλγαρία μετά την αποχώρηση των Γερμανών.
(2) Με το υπ΄αριθμ. Πρωτ. 138/108/22-8-43 διαταγή της 8ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ συγκρο-τούνται κοινά Ελληνο-Αλβανικά αρχηγεία.Προδίδεται στους Αλβανούς το ΜΑΒΗ(Μέτωπο Απελευθερώσεως Βορείου Ηπείρου) και όπως είναι επόμενο σφαγιάζονται οι επικεφαλείς του.
(3) 30-4-44 στην άνω Κολλίνα Λακωνίας μεταξύ ΕΑΜ (Τσάκωνας) διοικητής 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ και Γερμανικών υπηρεσιών ασφαλείας, υπογράφεται σύμφωνο ανεμπόδιστης κινήσεως των Γερμανικών στρατευμάτων.
(4) 1-9-44, Σύμφωνο Λειβαδίου μεταξύ Γερμανών (Τχης Ε. Φένσκε διοικητής μονάδος) και ΕΛΑΣ (καπετάν Κίτσος),όπου συμφωνείται «…η ανεμπόδιστη υποχώρηση του Γερμανικού στρατού από την Θεσσαλονίκη και την γύρω περιοχή και παραχώρηση Γερμανικού οπλισμού στον ΕΛΑΣ για την εξουδετέρωση εθνικών ομάδων που θα προβάλλουν αντίσταση στους Γερμανούς…»
(5) 20-9-44 Μελισσοχώρι Μακεδονίας μεταξύ Κ.Κ Βουλγαρίας (Φιλίποβιτς και Γιούνοφ) και ΕΛΑΣ-ΠΕΕΑ (Αυγερινός-Στασινόπουλος) όπου συμφωνείται «…υποστήριξη ΕΛΑΣ με πολεμικό υλικό του Βουλγαρικού Στρατού, βοήθεια στις επιχειρήσεις του κατά των Εθνικιστικών σωμάτων και ανάληψη της υποχρεώσεως για την δημιουργία μιας αυτόνομης Μακεδονίας..»
στ. Με την απελευθέρωση το ΚΚΕ αναδιπλώνεται και ενώ, αρχικά, υπογράφει με την νόμιμη κυβέρνηση τις συμφωνίες του Λιβάνου (17-20/5/1944) και Γκαζέρτας(26-9-44), για την παύση των εχθροπραξιών, εν τούτοις, δεν τηρεί τις συμφωνίες.
Αποκορύφωμα των προδοτικών του ενεργειών, με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας, το Σεπτέμβριο του 1944 σφαγιάζει στο Μελιγαλά 2.200 άτομα, ως επί το πλείστον αμάχους, και το Δεκέμβριο του 1944 βάφει με αίμα την Αθήνα.
Οι λεηλασίες, οι καταστροφές περιουσιών και η ανεξέλεκτη σφαγή Αξκών Οπλιτών και αμάχων(3489 άτομα) θα μείνουν στην ιστορία ως «Δεκεμβριανά».
Η Ελλάς υποχρεώθηκε να μάχεται σε λίγα τετραγωνικά, γύρω από την πλατεία Συντάγματος, και κατόρθωσε τελικά να τους εξουδετερώσει χάρις στο Σύνταγμα Χωροφυλακής του Μακρυγιάννη και τον εθνικό Στρατό.
Απέναντι στην κόκκινη λαίλαπα της περιόδου 1940-44, αντιτάχθηκε όλος ο πολιτικός κόσμος, με πρωτοπόρο την στρατιωτική ηγεσία και τις ανταρτικές εθνικές ομάδες.
Δυστυχώς όμως όχι για πολύ καθόσον, μετά την αναδίπλωση των κομμουνιστών με την συμφωνία της Βάρκιζας, το ΚΚΕ και ο «Δημοκρατικός Στρατός» όχι πλέον ΕΛΑΣ ξεκίνησε τον Γ΄γύρο.
Ο Μάρκος Βαφειάδης αρχηγός του ΔΣ και η «κυβέρνηση του βουνού» ελέγχουν την ύπαιθρο. Η ζωή των κατοίκων είναι κομμουνιστική με ότι αυτό συνεπάγεται. Η εκπαίδευση γίνεται στη σλαβική γλώσσα, «σαν αδέλφια παλεύουμε μαζί, Βουλγαρόπουλα, Αλβανόπουλα για ελεύθερη ζωή.
Δίνετε σεις γροθιά χαιρετισμό, για τους λαούς μας λευτεριά φωτιά στο φασισμό. Μαζί σας θα ζητήσουμε το δίκιο του λαού και το σπαθί θα μπήξουμε στα στήθη του εχθρού»(ποίημα το «Αετόπουλο»-Β΄Τάξη Δημοτικού).
Εκδίδονται γραμματόσημα με επίσημη χρηματική μονάδα τη Βουλγαρική ΛΕΒΑ, οι περιουσίες τίθενται υπό τον έλεγχο του κόμματος, η εργασία είναι υποχρεωτική, η δικαιοσύνη αποδίδεται με τα λαϊκά δικαστήρια κλπ, με αποκορύφωμα το παιδομάζωμα 28.000 παιδιών(1949), όταν έσφιγγε ο κλοιός τους από τα εθνικά κυβερνητικά στρατεύματα.
Β. Πολιτικές Εξελίξεις της περιόδου 1946-49
Στις 15-12-1945 στο Βουλγαρικό Πετρίτσι, έγινε σύσκεψη της Κ.Ε του ΚΚΕ και Γιουγκοσλάβων και Βουλγάρων αξιωματικών.Εκεί ελήφθη η απόφαση να αναδιοργανωθούν οι Έλληνες αντάρτες σε σώμα με την ονομασία «Δημοκρατικός Στρατός» για να πολεμήσουν εναντίον του Ελληνικού Στρατού.
Οι Βούλγαροι και Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές υποσχέθηκαν κάθε είδους βοήθεια προς τους αντάρτες(Λειτουργία στρατοπέδων εκπαιδεύσεως στο Μπούλκες, Μπερκοβίτσα και Ρούμπικ, προώθηση ενισχύσεων, εφοδιασμό με οπλισμό και επισιτισμό. Απόδειξη, για όσους υποστηρίζουν ότι το ΚΚΕ δεν ήταν ξενοκίνητο).
Οι εχθροπραξίες αρχίζουν από τον ΔΣΕ με την κατάληψη του αστυνομικού σταθμού του Λιτοχώρου(Μάρτιος 1946).
Στη συνέχεια επιδίωξη για κατάληψη του ορεινού όγκου του Γράμμου μέχρι τους ορεινούς όγκους της Ρούμελης με κύριο αντικειμενικό σκοπό την αποκοπή της Κεντροανατολικής Μακεδονίας και Θράκης από την υπόλοιπη Ελλάδα. Ταυτόχρονα δε ορδές Βουλγάρων και «Ελλήνων» κομμουνιστών κατέσφαξαν και λεηλάτησαν πόλεις και χωριά της μαρτυρικής Μακεδονίας και Θράκης.
Το Δεκέμβριο του 1947 το ΚΚΕ ανακοινώνει μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού του Βελιγραδίου την ίδρυση χωριστής «κυβέρνησης» με πρόεδρο τον Μάρκο Βαφειάδη (Δυστυχώς ετάφη στην Ελλάδα με τιμές πατριώτη με εκπροσώπους από όλα τα κόμματα, σαν να μη έγινε τίποτα).
Στην Αθήνα η κυβέρνηση Θεμ. Σοφούλη-Παν.Τσαλδάρη με σύσσωμο τον ελληνικό λαό και με την υλικοτεχνική και διπλωματική βοήθεια από τις ΗΠΑ(Τρούμαν), είναι αποφασισμένη για την συντριβή των Κ/Σ.
Ο Εθνικός Στρατός όμως αν και αγωνίζεται ηρωϊκά δεν κατορθώνει να εκκαθαρίσει τους Κ/Σ, λόγω των «ανοικτών θυρών» των κομμουνιστικών κρατών, κατά την υποχώρησή τους.
Η ρήξη Μόσχας – Τίτο έχει αντίκτυπο και στο ΚΚΕ. Οι μέχρι τότε αρχηγοί μεταξύ των οποίων και ο Μάρκος απομακρύνονται και κυρίαρχος καθίσταται ο απεσταλμένος της Σοβιετικής Ένωσης Νίκος Ζαχαριάδης.
Στις 5-4-49 ο Παρτσαλίδης αναλαμβάνει την πρωθυπουργία της κυβερνήσεως του βουνού, με την συμμετοχή στην κυβέρνηση 3 Βουλγάρων …(Μιτρόφσκυ, Γκότσεφ, και Κότσιεφ) στα πλαίσια της βοήθειας μόνο από την Βουλγαρία.
Η νέα κυβέρνηση ζητά συνεννόηση με την Αθήνα. Η Αθήνα θέτει ως προϋπόθεση για συνεννόηση την παράδοση των όπλων του ΔΣ.
Στην Αθήνα το 1949 ο Βασιλιάς Παύλος, εκτιμώντας την κατάσταση, σχηματίζει νέα κυβέρνηση εθνικής Ενότητας (Φιλελευθέρων-Λαϊκών Προοδευτικών) με πρόεδρο το Σοφούλη, και διορίζει αρχιστράτηγο τον Παπάγο, παντοδύναμο, με αποτέλεσμα να ατονίσει και ο ρόλος της Αμερικανικής αποστολής.
Στα τέλη του 1949 ο ραδιοφωνικός σταθμός του Δ.Σ από το παραπέτασμα ζητά την αποχώρηση των ξένων δυνάμεων, διατήρηση των εδαφών που είχε καταλάβει, πολιτικές ελευθερίες αμνηστία, εκλογές.
Η κυβέρνηση απαντά δια στόματος του υπουργού Εθνικής Αμύνης Παν. Κανελλόπουλου
«….θα συνεχίσουμε τον αγώνα κατά του κομμουνιστικοσυμμοριτισμού μέχρι της τελικής νίκης, εν ονόματι των δημοκρατικών ιδεωδών».
Γ. Πολεμικές Επιχειρήσεις 1949
Η περίοδος από το Μάρτιο του 1946 μέχρι τον Ιούλιο του 1949 είναι αμφίρροπη για τις Εθνικές δυνάμεις. Η κατάληψη της Μουργκάνας, η μάχη της Κόνιτσας είναι τα πλέον ηρωϊκά γεγονότα της υπόψη περιόδου,πλην όμως, λόγω της συνοριακής υποστήριξης των Κ/Σ, δεν κατέστη δυνατό να εξουδετερωθούν και εκδιωχθούν.
Με τις αλλαγές στη κυβέρνηση και υπό την νέα στρατιωτική ηγεσία (Παπάγος), όπως προαναφέρθηκε,εκπονήθηκαν νέα σχέδια.
Με τα σχέδια λεπτομερώς καταρτισμένα το Α΄ΣΣ του στρατηγού Τσακαλώτου ξεκινά στις 5-5-49 τηνεπιχείρηση «Πύραυλος».
Οι διαταγές του Παπάγου ήταν ξεκάθαρες«Καμία δικαιολογία δεν θα γίνεται δεκτή για διακοπή της επιθέσεως …». Το πολεμικό προσκήνιο το 1949 έχει μεταφερθεί στην κεντρική Ελλάδα.
Ο Ελληνικός Στρατός υπό τις διαταγές του στρατηγού Τσακαλώτου και ύστερα από 4 μερόνυχτα μάχης μέσα σε χιονοθύελλα,
Το κτύπημα του κομμουνιστικού σχεδίου για τη διαίρεση της Ελλάδος στη μέση αποσοβείται με την απελευθέρωση της Φλώρινας στις 16-2-49, υπό τις διαταγές του στρατηγού Ν. Παπαδόπουλου του θρυλικού (παππού).
Η επιχείρηση διήρκεσε 3 μήνες και εκκαθάρισε τους Κ/Σ από την κεντρική Ελλάδα, πεδινή και ορεινή Θεσσαλία και άφησε υψηλό τίμημα με 3.500 νεκρούς Αξκούς και οπλίτες του Εθνικού Στρατού,χωρίς να υπολογίζονται τα αθώα θύματα των πολιτών και οι ζημιές που άφηναν πίσω τους υποχωρούντες.
Ο Ζαχαριάδης μετά τις αλλεπάλληλες ήττες διαλύει τα οκτώ στρατόπεδα εκπαιδεύσεως στην Αλβανία και Βουλγαρία και συγκεντρώνει τις δυνάμεις του στο Γράμμο, εφοδιαζόμενος πλουσιοπάροχα και ανελλιπώς από τους δύο συμμάχους του.
Σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες οι δυνάμεις των Κ/Σ ήταν: 7000 στο Βίτσι, 5000 στο Γράμμο, 2500 στην Αλβανία, 1300 στο Καϊμακτσαλάν 1500 στοΜπέλες.
Τα τμήματα του εθνικού στρατού που είχαν συμμετάσχει στην επιχείρηση «πύραυλος» μεταφέρονται γρήγορα στις περιοχές του Γράμμου και το Βίτσι, οργανώνονται-ονομάζονται «πρώτη στρατιά», με Διοικητή τον επανελθόντα στρατηγό Βεντήρη και τρία σώματα στρατού με άξιους διοικητές τους Τσακαλώτο, Μανιδάκη και Γρηγορόπουλο.
Η επιχείρηση ξεκινά τον Ιούλιο του 1949 για την εκκαθάριση του Καϊμακτσαλάν και είναι επιτυχής.
Οι Κ/Σ περιορίζονται στους ορεινούς όγκους του Γράμμου και του Βίτσι. Εκπονείται νέο σχέδιο «Πυρσός» για να εκκαθαρίσουν τους Κ/Σ από το Γράμμο και Βίτσι.
Για την συγκεκριμένη επιχείρηση το σχέδιο προβλέπει ο εχθρός να πιστέψει ότι το Βίτσι θα έμενε για το τέλος των επιχειρήσεων, λόγω του μεγάλου αριθμού δυνάμεων που είχαν εκεί συγκεντρωθεί και εγκατασταθεί σε οργανωμένες θέσεις.
Στις 2 Αυγούστου εξαπολύεται σφοδρή επίθεση κατά του Γράμμου, που δίδει την εντύπωση ότι είναι η κύρια επίθεση. Ο Ζαχαριάδης με τους «στρατηγούς» του αιφνιδιασμένοι μεταφέρουν εσπευσμένα τις εφεδρείες τους στο Γράμμο.
Στις 10 Αυγούστου οι εθνικές δυνάμεις επιτίθενται κατά του Βίτσι και είχαν από την αρχή μικρές αλλά σημαντικές επιτυχίες για την ανύψωση του ηθικού του στρατεύματος. Στη πορεία προς το Βίτσι, κοντά στα σύνορα, βρέθηκαν μετά από μάχη τα χαρτιά Αλβανού Διοικητού λόχου, 20 Αλβανοί στρατιώτες που έπεσαν νεκροί και συνελήφθησαν 7 αιχμάλωτοι.
Όλοι μαζί λοιπόν, φτιάχνουν το σκηνικό του λεγόμενου σήμερα Ελληνικού «εμφυλίου»!!! Τρομάρα τους….
Οι αντάρτες όμως αμύνονται σθεναρά και προς αντιπερισπασμό για χαλάρωση του κλοιού εναντίον του Βίτσι, στις 14 Αυγούστου επιτίθενται στο μέτωπο του Γράμμου αλλά αποτυγχάνουν.
Ο Εθνικός Στρατός συνεχώς καταλαμβάνει νέες θέσεις στο Βίτσι.
Πρό της διαφαινόμενης ήττας στις 16 Αυγούστου η αντίσταση στο Βίτσι σταματά, η «κυβέρνηση» αναχωρεί από την τότε… «πρωτεύουσα» του κράτους στο χωριό Πυξός για να καταφύγει εύκολα στην Αλβανία.
4000 αντάρτες από το Βίτσι εστάλθηκαν στο Γράμμο, ενώ 1000 περίπου πέρασαν στη Γιουγκοσλαβία, όπου αφοπλισθέντες μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως.
Το πολιτικό γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ συνεδριάζει στις 20 Αυγούστου και παρά την πρόσφατη ήττα στο Βίτσι, αποφασίζει ομόφωνα να συνεχίσει τον αγώνα στο Γράμμο.
Τα εθνικά στρατεύματα του Παπάγου, οι νικητές του Βίτσι, αναδιοργανώνονται και είναι έτοιμα από τις 22 Αυγούστου για να επιτεθούν στο Γράμμο.
Στις 25 Αυγούστου δίδεται από τον Βασιλιά Παύλο το σύνθημα της μεγάλης επιθέσεως. Η κύρια άμυνα των Κ/Σ είναι η ράχη μεταξύ 1ης και 3ης Μεραρχίας (περί το χ. Νεστόριο) η οποία σφυροκοπείται από 100 πολυβόλα και αεροπορία.
Αμέσως μετά αρχίζουν οι μαζικές επιθέσεις στα πλαίσια εφαρμογής του σχεδίου της τανάλιας.
Οι μάχες είναι αγριότατες, πολλές φορές μάλιστασώμα με σώμα. Η στρατηγική θέση Τσάρνο κατελήφθη με επίθεση δια της λόγχης.
Ο Αλβανός δικτάτωρ Ε. Χότζας σταματά τη βοήθεια υποστηρίξεως των ανταρτών με το πυροβολικό του, αντιλαμβανόμενος την εξέλιξη των επιχειρήσεωνκαι τον κίνδυνο η ορμητικότητα του Ελληνικού στρατού να περάσει τα σύνορα και να απελευθερώσει για μία ακόμα φορά την Βορ. Ήπειρο.
Τα προπύργια του «δημοκρατικού στρατού» αμύνονται σθεναρά αλλά μάταια αφού στις 27 Αυγούστου όλα έδειχναν ότι η μάχη είχε κριθεί.
Το βράδυ της 27/28 Αυγούστου εκδηλώνεται νυκτερινή επίθεση κατά των ανταρτών.
Στις 28 Αυγούστου έχει καταληφθεί η κορυφή του Γράμμου και στις 30 Αυγούστου το φοβερό Κάπενικ, η ισχυρότερη θέση κλειδί στην Αλβανική μεθόριο.
Ο πόλεμος τελείωσε …το πολεμικό συμβούλιο του ΔΣΕ είχε αποφασίσει την αυτοκτονία του, κανένα όμως ηγετικό μέλος δεν ήταν μεταξύ των νεκρών.
Οι ηγέτες του ΚΚΕ πάντα αποφασίζουν για το τέλος των άλλων.Στο πεδίο της μάχης ο ΔΣΕ άφησε 922 νεκρούς, 600 πυλυβόλα, 200 όλμους, 40 πυροβόλα, χιλιάδες χειρομβοβίδες κ
Στη φάση της επιχείρησης «Πυρσός» έπεσαν ηρωϊκά στο πεδίο της μάχης2200 αξιωματικοί και στρατιώτες του Εθνικού Στρατούγια την ειρήνη και ελευθερία της πατρίδος υπακούοντας στην προσταγή της νόμιμης τότε κυβέρνησης.
Ξέχασαν τους ήρωες.Ξέχασαν ότι με την θυσία εκείνων αυτοί σήμερα και από τότε έχουν δημοκρατικές κυβερνήσεις. Για να μη έχουν πολιτικό κόστος δεν τολμούν να στείλουν ούτε δια αντιπροσώπου ένα δάφνινο στεφάνι. Ο μαρξισμός τους επέβαλε ακόμα και να αλλάζουν την ιστορία μας στα σχολικά βιβλία.
Σήμερα ο φονιάς ο εγκληματίας έχει γίνει ήρωας.
Οι πραιτωριανοί του ΕΑΜ-ΕΛΑΣαυτοί που πούλησαν την Μακεδονία μας στους Βουλγάρους, αυτοί που υπέγραψαν σύμφωνα φιλίας με τους Γερμανούς κατακτητές, αποκαλούνται αντιστασιακοί και συνταξιοδοτούνται εις βάρος του Ελληνικού λαού.
Τους δόθηκαν ακόμα και μερίσματα από το ΜΤΣ, σε βάρος των Αξκών που πληρώνουν και συντηρούν το ταμείο από τον μισθό ή την συνταξή τους.
Τα απόβλητα του πολέμου 1946-49, οι σφαγείς του Μελιγαλά, της Στιμάγκας, του Φενεού, ξαναγυρίζουν με τιμές ηρώων στο χώμα που πούλησαν και έπνιξαν με αίμα αδελφικό.Δεν θεωρούνται πια συμμορίτες, δεν είναι προδότες, τώρα αποκαλούνται πολιτικοί πρόσφυγες και «Σλαβομακεδόνες».
Σήμερακατόρθωσαν να διαγραφούν από το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη οι λέξεις ΓΡΑΜΜΟΣ και ΒΙΤΣΙ.
Σήμερα ο πόλεμος εκείνος εναντίον των Κομουνιστοσυμμοριτών, των Βουλγάρων, των Αλβανών και των Γιουγκοσλάβων συντρόφων τους, λέγεται …. «εμφύλιος».
Σήμεραοι αποθανόντεςΜάρκος Βαφειάδης, Χαρ. Φλωράκης ή «Καπετάν Γιώτης»τιμούνταιαπό την πολιτεία με μεσίστιες τις Ελληνικές σημαίες και σύμπασα την πολιτική και πολιτειακή εξουσία παρούσα κατά την κηδεία τους.
Σήμερα για τους αγωνιστές σαν τον Παπάγο,καταστρέφεται κατ΄ επανάληψη η προτομή του στο ομώνυμο προάστιο, ενώ ανεγείρονται τεράστια αγάλματα για τον Μάρκο Βαφειάδη στη Νίκαια, για τον Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία.
Σήμερααναγείρονται μουσεία στον Αγ. Ευστράτιο, την Μακρόνησο και αλλού και στη κορυφή του βουνού στο Βίτσι δεν επιτρέπουν να τελειώσει η εκκλησία προς τιμή των αγωνιστών του Εθνικού Στρατού,που έπεσαν υπακούοντας στη νόμιμη κυβέρνηση του Σοφούλη.
Σήμερα οι αγωνιστές, ζωντανοί και νεκροί, εκείνης της περιόδου, που τίμησαν τα όπλα τα ιερά στα βουνά του Γράμμου και του Βίτσι, δεν έχουν την τιμή της παρουσίας της επίσημης πολιτείας.
Σήμεραοι πολιτικοί δεν τολμούν να παραστούν στο μνημόσυνο και να δουν στα μάτια τους ζώντες αγωνιστές, φοβούνται γιατί όταν ερωτηθούν «γιατί τους ξεχάσατε;» δεν θα έχουν τίποτα να πουν.
Σήμεραστα χώματα της θυσίας θα βρίσκονται οι υπερήλικες αγωνιστές για να μη ξεχάσουν ότι τους ξέχασαν και μαζί τους όσοι θα τους ευγνωμονούμε για την θυσία τους.
29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1949
Η ΕΛΛΑΣ ΝΙΚΗΣΕ
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΔΙΕΣΩΘΗ
Την 29ην Αυγούστου 1949, έληξε ο άγων κατά τηςξενοκίνητης συμμοριακής επιδρομής, με την νίκη των Ένοπλων Δυνάμεων της Πατρίδος. Εις τον αγώνα εκείνον, ο όποιος διήρκεσε τριάμισι έτη, μεγάλη υπήρξε ή προσφορά όλων των Ελλήνων, με την ανυποχώρητο απόφαση των να προασπίσουν αντί πάσης θυσίας την Πατρίδα.
Όμως, όλως Ιδιαιτέρως συγκινητική ήταν ή συμμετοχή των εις την Μακρόνησου εκπαιδευθέντων οπλιτών, των γνωστών «Μακρονησιωτών».
Παρασυρμένα αρχικώς Ελληνόπουλα, από την έντεχνο κομμουνιστική προπαγάνδα, αντιληφθέντα εν συνεχεία την παγίδα, επανήλθαν πλήρως εις την ελληνική οικογένεια.
Αφού περάτωσαν την εις την Μακρόνησο στρατιωτική εκπαίδευση των, μέσα εις μίαν καθαρώς εθνική και χριστιανική ατμόσφαιρα, μετέβησαν εις το μέτωπο.
Εκεί, πλαισίωσαν το 596 Τάγμα Πεζικού, το 8ον Ελαφρό Τάγμα Πεζικού και άλλες Μονάδες του Στρατού.
Πολέμησαν δε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και αξιοθαύμαστο ηρωισμό κατά των ξενοκίνητων συμμοριών. Ή γενναιότητα των ήταν τοιαύτη, ώστε απετέλεσαν το φόβητρο των συμμοριτών.
Τρία και ήμισυ περίπου έτη διήρκεσε ο σκληρός και δύσκολος, αλλά ηρωικός και ένδοξος εκείνος αγώνας,κατά της ξενοκίνητης συμμοριακής επιδρομής.
Εν τέλει δε, ή γρανιτώδης και ανυποχώρητος θέληση των παιδιών της Ελλάδος, ανέτρεψε τα σχέδια των επιδρομέων. Ή νίκη στεφάνωσε τις Ένοπλους Δυνάμεις. Ή Ελλάς νίκησε, ή Μακεδονία διεσώθη.
Μετά την λήξη του αγώνος, το σύνολον της πολιτικής ηγεσίας συνεχάρη τις Ένοπλους Δυνάμεις και υποσχέθηκε ότι παντοτινή θα είναι ή τιμή προς τους ηρωικούς Νεκρούς.
«Εις την συνείδηση των ερχομένων γενεών, αιωνία θα είναι ή μνήμη των αθανάτων Νεκρών», είπε ο εις την αντιπολίτευση Γεώργιος Παπανδρέου.
Συντόμως δε, το Ελληνικό Κράτος, συγχώρησε όχι μόνον τους ακουσίως, αλλά και τους εκουσίως αντεθνικά δράσαντας και έδωσε εις αυτούς την δυνατότητα επανόδου των εις τους κόλπους της Ελληνικής κοινωνίας.
Η ηγεσία όμως της αντεθνικής εκείνης επιδρομής, δεν ικανοποιήθηκε από την μεγαλοφροσύνη της Πατρίδος.
Ηθέλησε πολύ περισσότερη Επεδίωξε όπως ο αγώνας του 1946-1949 χαρακτηρισθεί ως «εμφύλιος πόλεμος».
Ο σκοπός ήταν εμφανής. Δυστυχώς, δε, χάριν κομματικών σκοπιμοτήτων, έγινε σταδιακώς δεκτή η επιδίωξη αυτή.
Η επίσημη Πολιτεία αρνείται πλέον να τιμήσει, ως έχει υποχρέωση, τους ηρωικούς Νεκρούς του αντισυμμοριακού αγώνος.
Ό αντισυμμοριακός άγων μετονομάστηκε σε «εμφύλιο πόλεμο», οι δε συμμορίες αναγνωρίσθηκαν ως «Δημοκρατικός Στρατός».
Φθάσαμε δε ακόμη, εις το σημείο να ακούσουμε και την τελείως απαράδεκτη δήλωση αρχηγού κόμματος,ότι τίμα κάποιους συγκεκριμένους αγώνας, οι οποίοι όμως «αγώνες» στρεφόντουσαν κατά της Πατρίδος, εις μίαν προσπάθεια ανατροπής της Δημοκρατίας και αποσπάσεως Ελληνικών εδαφών εκ του κορμού της Πατρίδος.
Το ύψωμα του “Κλέφτη”, είναι η ψηλότερη κορυφή του όρους Σμόλικα.Εχει στρατηγική σημασία, καθώς στέκει πάνω από τη Σαμαρίνα και δεσπόζει σε μια ευρύτερη περιοχή της βόρειας οροσειράς της Πίνδου. Τόσο στη βουνοκορφή αυτή, όσο και σε μια σειρά άλλες (Πολιάνα, Γύφτισσα, Κάμενικ, Γκόλιο, Σκούζα, Κίρκορι, Προφήτης Ηλίας κλπ) διεξήχθηκαν σκληρότατες μάχες
“Η μάχη του Κλέφτη κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην εποποιία του Γράμμου, για την ηρωική αυτοθυσία και άφθαστη παλικαριά του εθνικού Στρατού.
ΗΤΗΜΕΝΟΙ & ΑΔΙΟΡΘΩΤΟΙ
Ο «δημοκρατικός στρατός»
μετά το Γράμμο.
Αλλαγές στην ηγεσία και τη διάρθρωση
Μετά τη μάχη στο Γράμμο και τον ελιγμό των δυνάμεων του ΔΣΕ στο Βίτσι, ο Μ. Βαφειάδης απαλλάχτηκε από τα καθήκοντα του αρχηγού του ΔΣΕ και στάλθηκε στη Σοβιετική Ενωση για ανάρρωση και ξεκούραση. Για το τι πραγματικά συνέβη έχουν γραφτεί πολλά. Λέγεται ότι προς το τέλος της μάχης ο Βαφειάδης έπαθε νευρικό κλονισμό. Ο ίδιος κατά καιρούς είχε διαψεύσει αυτή την εκδοχή και ενεφάνιζε την απομάκρυνσή του από την ηγεσία του ΔΣΕ ως αποτέλεσμα συγκρούσεών του με τον Ζαχαριάδη.
Για το θέμα αυτό, ο Β. Μπαρτζιώτας – που τότε ήταν πολιτικός επίτροπος στο ΓΑ του ΔΣΕ – γράφει στο βιβλίο του “Εξήντα χρόνια Κομμουνιστής” (σελ. 290 – 291) πως όντως ο Βαφειάδης έπαθε νευρικό κλονισμό και σε μία από τις κρίσεις του άρχισε να πυροβολεί εναντίον αξιωματικού του Δημοκρατικού Στρατού.
Για νευρικό κλονισμό του Βαφειάδη μιλάει και ο Δ. Βλαντάς (“Εμφύλιος Πόλεμος 1945 – 1949″, Γ` τόμος, Β` ημίτομος, σελ. 157 – 158), αναφέροντας ανάμεσα στα άλλα και το επεισόδιο με τους πυροβολισμών, για το οποίο μιλάει ο Μπαρτζιώτας. Ο Βλαντάς, όμως, θεωρεί πως ο Βαφειάδης δεν έπαθε – αλλά παρίστανε ότι έπαθε – νευρικό κλονισμό “για να μην βρεθεί στον ΔΣΕ κατά την ήττα του”.
Μαρτυρίες που κάνουν λόγο για νευρικό κλονισμό του Μάρκου έχουν δώσει κι άλλοι πέραν των προαναφερομένων. Αλλά και ο ίδιος ο Μάρκος, μιλώντας στην 5η Ολομέλεια της ΚΕτου ΚΚΕ, το Γενάρη του 1949, παραδέχεται επί της ουσίας ότι η συμπεριφορά του δημιούργησε πρόβλημα.
Συγκεκριμένα – αν και αρνήθηκε ότι η κατάστασή του δικαιολογούσε αντικατάσταση από τη θέση του αρχηγού του ΔΣΕ – παραδέχτηκε το επεισόδιο με τον αξιωματικό του Δημοκρατικού Στρατού, χωρίς να μπαίνει σε λεπτομέρειες και έκανε λόγο για επίσκεψή του σε γιατρό του ΔΣΕ που τον εξέτασε (“5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, 1949 – Εισηγήσεις – Αποφάσεις – Λόγοι”, μόνο για εσωκομματική χρήση, σελ. 139 – 140).
Ανεξαρτήτως πάντως του τι πραγματικά συνέβη και σε ποια κατάσταση βρέθηκε ο αρχηγός του ΔΣΕ, οφείλουμε να σημειώσουμε πως – πέραν των όποιων διαφωνιών που μπορεί να υπήρχαν – η απαλλαγή του Βαφειάδη από τη θέση του αρχηγού του ΔΣΕ δεν έχει σχέση με τις διαφωνίες του, πολύ περισσότερο, με αυτές που ο ίδιος ενεφάνισε αργότερα. Το πιο πιθανό είναι ότι σ’ αυτήν την αλλαγή – εκτός της προσωπικής του κατάστασης – συνέβαλαν και οι γενικότεροι σχεδιασμοί αλλαγών στη διάρθρωση του Δημοκρατικού Στρατού, τους οποίους έθεσε σε εφαρμογή εκείνο το διάστημα η ηγεσία του κινήματος.
Στις 26/8/1948 συνεδρίασε το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με τη συμμετοχή των Ν. Ζαχαριάδη, Β. Μπαρτζιώτα, Δ. Βλαντά, Λ. Στρίγκου και του Γ. Βοντίτσιου – Γούσια που τότε δεν ήταν ακόμη μέλος του οργάνου. Στη συνεδρίαση αυτή, το ΠΓ συζήτησε τη μάχη στη Β. Πίνδο, καθώς και τα πολιτικά και στρατιωτικά διδάγματα και συμπεράσματα που έβγαιναν απ’ αυτήν.
Για το θέμα αυτό, βγήκε απόφαση που φέρει για συνωμοτικούς λόγους την παραπλανητική ημερομηνία 25/8/1948 (βλέπε ολόκληρη την απόφαση: “Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 276 – 284). Ακόμη το ΠΓ συζήτησε και το θέμα της ηγεσίας του ΔΣΕ μετά την απαλλαγή του Μ. Βαφειάδηκαι κατέληξε ότι στο εξής ο ΔΣΕ θα διοικείται από συλλογική ηγεσία – ονομάστηκε Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο – με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη.
Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, προωθήθηκαν αλλαγές σ’ όλο το μήκος και το πλάτος του ΔΣΕ που αποσκοπούσαν στη μετατροπή του σε τακτικό στρατό.
Η νέα διάρθρωση του ΔΣΕ
Η νέα διάρθρωση του ΔΣΕ ήταν η εξής:
- Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ με το 1ο, 2ο, 3ο Επιτελικά Γραφεία και βοηθητικές υπηρεσίες.
- Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο του ΔΣΕ, με πρόεδρο τον ΓΓ του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδη.
Κάτω από τις άμεσες διαταγές του έχει τις ακόλουθες μονάδες:
- Σχολή Αξιωματικών του ΓΑ του ΔΣΕ, με διοικητή τον συνταγματάρχη Πύραυλο.
- Ταξιαρχία σαμποτέρ του ΓΑ του ΔΣΕ, με διοικητή τον αντισυγματάρχη Βρατσιάνο.
- Επιλαρχία ιππικού με διοικητή τον ταγματάρχη Νέστορα.
- Μοίρες πυροβολικού του ΔΣΕ.
- Κλιμάκιο του Γενικού Αρχηγείου της Νότιας Ελλάδας (ΚΓΑΝΕ), με διοικητή τον αντιστράτηγο Καραγιώργη.
1η Μεραρχία Θεσσαλίας – Διοικητής Γιώτης
2η Μεραρχία Ρούμελης – Διοικητής Διαμαντής
3η Μεραρχία Πελοποννήσου – Διοικητής Γκιουζέλης
6η Μεραρχία Κ. Μακεδονίας – Διοικητής Πετρής
7η Μεραρχία Αν. Θράκης – Διοικητής Λασάνης
8η Μεραρχία Ηπείρου – Διοικητής Αρβανίτης
9η Μεραρχία Καστοριάς – Διοικητής Παλαιολόγος
10η Μεραρχία Καστοριάς – Διοικητής Υψηλάντης
11η Μεραρχία Φλώρινας – Διοικητής Σκοτίδας
24η Ταξιαρχία Καϊμακτσαλάν – Διοικητής Αμύντας
- Διάφορα ανεξάρτητα αντάρτικα τμήματα του ΔΣΕ σε Κρήτη, Ικαρία, Σάμο, κλπ.
(“Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ”, τ. έκτος, σελ. 545 – 546)
Η 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ
Στη διάρκεια της μάχης του Γράμμου, στις 28 με 29 Ιούλη του 1948, συνήλθε σε Σώμα η 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ. Στις εργασίες της πήραν μέρος 19 μέλη της ΚΕ και της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου του Κόμματος.Κύριο θέμα της ολομέλειας ήταν“η πολεμική και πολιτική κατάσταση και τα καθήκοντα του ΚΚΕ”. Την εισήγηση έκανε ο Μ. Βαφειάδης.
Επίσης η ολομέλεια συζήτησε ως ειδικό θέμα της την “απόφαση του Γραφείου Πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, σχετικά με την κατάσταση στο ΚΚ Γιουγκοσλαβίας”.
Παίρνοντας υπόψιν τις συνθήκες, κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η ολομέλεια, μπορούμε να κατανοήσουμε το υπεραισιόδοξο πνεύμα που χαρακτηρίζει τις αποφάσεις της, αλλά και το άγχος για εξασφάλιση έμψυχου υλικού υπέρ του ΔΣΕ, που οδηγεί σε αυστηρές και εκτός πραγματικότητας κρίσεις για τις οργανώσεις των πόλεων του Κόμματος (γι’ αυτές έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενο μέρος του αφιερώματος).
Στην πολιτική της απόφαση, η ολομέλεια “εκφράζει το θαυμασμό της και χαιρετίζει επαναστατικά τους ήρωες μαχητές, μαχήτριες και αξιωματικούς της Βόρειας Πίνδου και ολόκληρο το ΔΣΕ”. Κρίνοντας όμως την κατάσταση στη χώρα, εκτιμάει ότι “το τέλος του μοναρχοφασισμού είναι πιο κοντά από κάθε άλλη φορά” κι ότι “το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και ο μοναρχοφασισμός ποτέ δεν περνούσαν τέτοια ολόπλευρη κρίση που την κύρια πηγή της έχει στα χτυπήματα που τους καταφέρνει ο ΔΣΕ. Το μοναρχοφασισμό – υπογραμμίζεται στην απόφαση – από παντού τον κυκλώνει η χρεοκοπία. Ποτέ η αντικειμενική κατάσταση δεν ήταν τόσο ευνοϊκή για να χτυπηθεί αποφασιστικά η μοναρχοφασιστική ληστρική σφηκοφωλιά”.
Ως κύρια αδυναμία του Κόμματος, η ολομέλεια εκτιμάει την κατάσταση των κομματικών οργανώσεων στις πόλεις. Στην πολιτική απόφαση υπογραμμίζεται: “Η βασική και κύρια αδυναμία, που παρουσιάζει το ΚΚΕ, μέσα στις τόσο ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες, βρίσκεται στο ότι δεν κατορθώσαμε να συντρίψουμε την οπορτουνιστική συνθηκολόγηση και τις ταλαντεύσεις μέσα στις κομματικές οργανώσεις, πρώτ’ απ’ όλα των πόλεων…
Η 4η Ολομέλεια διαπιστώνει ότι η καθυστέρηση του κινήματός μας στις πόλεις αποτελεί μια απ’ τις πρωταρχικές και βασικές αδυναμίες μας. Οι κομματικές οργανώσεις και οι κομμουνιστές σε Αθήνα – Πειραιά – Θεσσαλονίκη – Βόλο – Καβάλα και σε άλλες μεγάλες πόλεις, δεν πραγματοποίησαν τα καθήκοντα που τους έβαλε η 3η Ολομέλεια (και το γράμμα του ΠΓ προς τις κομματικές οργανώσεις και τα μέλη του ΚΚΕ σε Αθήνα – Πειραιά – Θεσσαλονίκη και τις άλλες πόλεις της χώρας), όσο και οι κατοπινές κομματικές αποφάσεις”.
Επίσης στην πολιτική απόφαση της Ολομέλειας γίνονται μια σειρά εκτιμήσεις για τα προβλήματα του Κόμματος και του ΔΣΕ και καταγράφονται οι στόχοι για το ξεπέρασμά τους. Τέλος, υπογραμμίζεται ότι “στο Γράμμο ο ΔΣΕ ανοίγει τον τάφο του μοναρχοφασισμού και της ξενικής κατοχής” και γίνεται έκκληση να βρεθούν όλες οι δυνάμεις στις επάλξεις (ολόκληρη η πολιτική απόφαση της Ολομέλειας: “Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 268 – 273).
Οπως προαναφέραμε, η 4η Ολομέλεια συζήτησε πάνω στην απόφαση του Γραφείου Πληροφοριών για το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας. Με την απόφαση αυτή του Γραφείου Πληροφοριών, που λήφθηκε στις 28 Ιούνη του 1948, το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας τέθηκε εκτός του ΙΝΦΟΡΜΠΙΡΟ και κατηγορήθηκε – μεταξύ άλλων – για απομάκρυνση από το μαρξισμό – λενινισμό και για εσφαλμένη πολιτική στα ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής (Βλέπε: “Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ”, τόμος Α`, σελ. 593).
Με απόφασή της, η 4η Ολομέλεια ενέκρινε την απόφαση του Γραφείου Πληροφοριών. Αυτή η απόφαση της ολομέλειας δε δόθηκε τότε στη δημοσιότητα, λόγω της “ιδιόρρυθμης θέσης του ΚΚΕ και του κινήματος απέναντι στη Γιουγκοσλαβία”. Η απόφαση ανακοινώθηκε εσωκομματικά και ενημερώθηκε για το περιεχόμενό της και τη συνολικότερη στάση του Κόμματος και το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας (
“Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος)
Δραπέτες του Μπούλκες
(Ολόκληρη η ταινία)
“Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΟΣΟ
ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΜΑΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ
Ή ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΚΛΑΒΕΣ”
Τον Αύγουστο του 1949 στο Γράμμο και το Βίτσι ο Ελληνικός Στρατός πέτυχε τις τελειωτικές νίκες ενάντια σε έναν ύπουλο, αδερφοκτόνο, καθοδηγούμενο από ξένα κέντρα εχθρό, που επιβουλευόταν εδάφη, εθνική κυριαρχία κι αξιοπρέπεια… την ίδια την Ελευθερία της Πατρίδας μας.
Για αυτήν την ίδια Ελευθερία που πολεμούσαν οι Έλληνες στα βουνά της Ηπείρου από τον Οκτώβριο του 1940, στα οχυρά της Θράκης και της Μακεδονίας το 1941 και στην πραγματική Εθνική Αντίσταση σε κάθε ελληνικό βουνό εως το 1944, όπως οι πατεράδες κι οι παππούδες τους παλιότερα…
Τιμώντας αυτή την κληρονομιά και παρακαταθήκη,οι Πατριώτες μαζί με όλους τους Έλληνες ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ τις ΘΥΣΙΕΣ για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και συνεχίζουν τις μάχες, γιατί ο πόλεμος συνεχίζεται όσο οι Πατρίδες μας θα απειλούνται ή θα παραμένουν σκλαβωμένες.
Όλοι οι πολιτικοί ταγοί έκλιναν το γόνυ σε κομμουνιστικά μνημεία γυρνώντας την πλάτη στους τόπους θυσίας όπου σκοτώθηκαν ή μαρτύρησαν χιλιάδες εθνικά σκεπτόμενοι Έλληνες.
Φτάσαμε στο σημείο να ακούμε χωρίς κανένα αίσθημα ντροπής ή τύψεων το σύνθημα ‘’ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ’’ και να μη διαμαρτύρεται κανείς από την επίσημη πολιτεία ή τις τόσο ευαίσθητες δημοσιογραφικές ή εισαγγελικές αρχές.
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα των μαχητών της Ελλάδος - Μνήμες Πολέμου για την Εθνική ελευθερία
Με την ευκαιρία της λήξης της ξενοκίνητης ανταρσίας 1946-49 δημοσιεύουμε μερικές ανέκδοτες φωτογραφίες της περιόδου εκείνης.
Πρόκειται για ανέκδοτες φωτογραφίες και ένα έγγραφο από τα προσωπικά αρχεία μαχητών του Εθνικού Στρατού και της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής.
Η λήθη δεν μπόρεσε να σκεπάσει τις μνήμες. Σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα όλων όσων θέλουν να παραχαραχτεί και να διαγραφεί η ιστορία εμείς επιμένουμε. Επιμένουμε και συνεχίζουμε, τιμώντας τους αφανείς και άγνωστους μαχητές, καθώς και τους άγνωστους ήρωες, πού έπεσαν μαχόμενοι στις κορυφογραμμές όλης της Ελλάδας, πολεμώντας για μια μεγάλη και ελεύθερη Ελλάδα.
Άνδρες του Μεταβατικού Αποσπάσματος Χωροφυλακής Ξάνθης φωτογραφίζονται με τον οπλισμό του. Μαζί τους και λίγοι στρατιώτες.
Οι άνδρες του Σταθμού Χωροφυλακής Φαναρίου Καρδίτσας φωτογραφίζονται λίγο μετά την απόκρουση επίθεσης των συμμοριτών εναντίον τους.
30 Ιανουαρίου 1947 - Στρατιώτες του Εθνικού Στρατού φρουρούν την κρίσιμη διάβαση των Τεμπών. Οι συμμορίτες πολλές φορές προσπάθησαν να προξενήσουν δολιοφθορές στην διάβαση αυτή χωρίς επιτυχία.
Αιχμάλωτες συμμορίτισσες του συγκροτήματος Κανελλοπούλου, οι οποίες φέρουν ομοιόμορφη στολή.
Υπαξιωματικοί και στρατιώτες σε μια ανάπαυλα των μαχών κατά την διάρκεια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων στα Άγραφα.
Άνδρες του Εθνικού Στρατού μπροστά από οπλισμό συμμοριτών που λαφυραγωγήθηκε μετά από μάχη.
Δείγμα οχύρωσης των συμμοριτών στον Γράμμο - Η φωτογραφία έχει ληφθεί λίγη ώρα μετά την κατάληψή του.
Το χιούμορ δεν λείπει από τους άνδρες του Εθνικού Στρατού. Ένα μουλάρι των συμμοριτών που κατασχέθηκε από τους στρατιώτες ελέγχεται στα.. δόντια.
Καταυλισμός του Εθνικού Στρατού στα Γιάννενα το 1948.
Σήμα που εστάλη λίγο μετά την νικηφόρα μάχη ενός Τάγματος Πεζικού με υπέρτερες δυνάμεις συμμοριτών. Αξιοσημείωτη η τελευταία παράγραφος του σήματος:
