ΗΡΘΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ (ΤΑ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ)… ΠΛΗΡΩΣΤΕ «ΚΟΡΟΙΔΑ» ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ!

Πρόωρο χριστουγεννιάτικο «μποναμά» δίνει η τριτομνημονιακή συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου στον ελληνικό λαό.

Πρόκειται βεβαίως για τα τέλη κυκλοφορίας του 2018, τα οποία σήμερα αναρτήθηκαν στο Taxisnet και πρέπει να πληρωθούν μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους.

Παρά τα παχιά λόγια των –επί χρήμασι!- συριζοψεκασμένων παπαγάλων του διαδικτύου, ότι «θα είναι φθηνότερα» κ.τ.λ., τα τέλη κυκλοφορίας δεν έχουν καμία διαφορά με πέρυσι.

Πρόκειται για τα ακριβότερα τέλη σε όλη την Ευρώπη και μάλιστα σε μια χώρα που οι κατασκευασμένοι δήθεν με όλες τις «σύγχρονες προδιαγραφές» δρόμοι της, μετατρέπονται σε ποτάμια με την πρώτη νεροποντή, όπως συνέβη προσφάτωςμετονπολυδιαφημισμένο«Αυτοκινητόδρομο Αιγαίου», στο ύψος των Τεμπών!

Νότης Σφακιανάκης: Επιβάλλεται να ξαναψηφίσω Χρυσή Αυγή - Είναι οι αντιστασιακοί του σήμερα! ΒΙΝΤΕΟ

Έξω από τα δόντια τα είπε και πάλι ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής, Νότης Σφακιανάκης σε χθεσινοβραδινή εκπομπή, όταν ο παρουσιαστής Λιάγκας επεχείρησε ματαίως να του αποσπάσει δήλωση μετάνοιας για την στήριξή του στην Χρυσή Αυγή.

Ουσιαστικά, σε ένα πλήρως εχθρικό περιβάλλον που προσπαθούσε να προβάλλει όλες τις γελοιότητες του συστήματος, ο διάσημος τραγουδιστής αποδόμησε τις κατηγορίες και ανέδειξε το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή είναι η πραγματική και μόνη Εθνική Αντίσταση σήμερα και επιβάλλεται να στηριχθεί από όλους τους Έλληνες, οι οποίοι αγωνιούν για το μέλλον αυτής της Πατρίδας και των παιδιών τους.

Σας παρουσιάζουμε συνοπτικά τα όσα ειπώθηκαν.

Σε ερώτηση για το αν «η Χρυσή Αυγή είναι πιο πατριώτες», η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Αγαπούν την πατρίδα περισσότερο. Γιατί πολεμούν γι’ αυτό. Γιατί τους έχουν φυλακίσει γι’ αυτό χωρίς δίκη.»

Για την δολοφονία Φύσσα, πάνω στην προβοκατόρικη ερώτηση «μα, έχουν σκοτώσει έναν άνθρωπο»: «Ένας άνθρωπος που υποστήριζε την Χρυσή Αυγή ή οτιδήποτε πήγε και σκότωσε έναν άλλο άνθρωπο. Αυτός ο φονιάς επιβάλλεται να τιμωρηθεί όπως του αρμόζει. Μέλος της Νέας Δημοκρατίας σκότωσε τον Τεμπονέρα. Εγκληματική οργάνωση η Νέα Δημοκρατία; Πώς ο ένας ποινικοποιεί το σύνολο;»

Για το αν θα ξαναψηφίσει Χρυσή Αυγή: «Εννοείται. Επιβάλλεται. Είναι υποχρέωσή μου»

«Οι αντιστασιακοί του σήμερα είναι η Χρυσή Αυγή. Πες τους ό,τι θες. Βάλε ό,τι ταμπέλα θες.»

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΧΕΘΗΚΑΝ ΟΙ 630.000 ΕΥΡΩ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟ ΚΛΕΦΤΟ-ΠΑΣΟΚ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Όταν μπουν από κάποια πηγή κάποια χρήματα σε λογαριασμό ενός απλού Έλληνα πολίτη που χρωστάει στο δημόσιο ή σε τράπεζες και αδυνατεί να πληρώσει και που δεν έχει κάνει κάποιον διακανονισμό αποπληρωμής του χρέους, τα χρήματα αυτά κατάσχονται αυτομάτως.

Τι γίνεται όμως με τα χρεωκοπημένα κόμματα; 

Ας πάρουμε για παράδειγμα το κλεφτο-ΠΑΣΟΚ. 

Το οποίο, αποδεδειγμένα χρωστάει γύρω στα 190 εκατομμύρια ευρώ και δεν έχει κάνει διακανονισμό αποπληρωμής τους. 

Στους λογαριασμούς του κλεφτο-ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μπήκαν αυτή την εποχή 630.000 ευρώ (εφόσον ψήφισαν 210.000 πολίτες στις εσωκομματικές του εκλογές, επί 3 ευρώ ο καθένας…). Τα οποία ΔΕΝ κατασχέθηκαν (εάν είχε γίνει σίγουρα θα το είχαμε μάθει), όπως θα έπρεπε. 

Γιατί άραγε;

Α. Βασιλόπουλος

ΤΑ 99 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΕΣ ΙΔΡΥΤΕΣ ΤΟΥ

Τα 99του χρόνια κλείνει αυτές τις μέρες το ΚΚΕ, και το εορτάζει δεόντως.

Ευκαιρίας δοθείσης, θα κάνουμε κι εμείς ένα αφιέρωμα στην ίδρυση του ΚΚΕ, του κόμματος «του εγκλήματος και της προδοσίας», συμφώνως με τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον πρεσβύτερο. Θα ξεκινήσουμε από τα… προκαταρκτικά.

Στην αυγή του 20ου αιώνος, λοιπόν, σχηματίσθηκαν στην Ελλάδα οι πρώτες σοσιαλιστικές ομάδες. Τέτοιες ομάδες εμφανίσθηκαν στην Αθήνα, στον Βόλο και στην Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, οι οργανώσεις σε Αθήνα και Βόλο ήταν στην ουσία ολιγομελείς παρέες διανοουμένων, και παρέμειναν τέτοιες καθώς δεν κατάφεραν να «ανοιχθούν» στην κοινωνία και να προσελκύσουν τις λαϊκές μάζες. Μόνο οι εν Θεσσαλονίκη σοσιαλιστικές οργανώσεις ήσαν άξιες λόγου, λόγω της εκεί παρουσίας περί των 80.000 Εβραίων, οι οποίοι Εβραίοι ήταν διεθνώς η «μαγιά» της κομμουνιστικής ανατροπής.

Στην υπό οθωμανική κατοχή Θεσσαλονίκη, οι πρώτοι σοσιαλιστές ήσαν Εβραίοι -κυρίως από την Βουλγαρία-, με πρωτοστατούντα τον Αβραάμ Μπεναρόγια, γεννηθέντα το 1887 στην Βουλγαρία και μετέπειτα διδάσκαλο της βουλγαρικής γλώσσης στο εβραϊκό σχολείο της Φιλιππουπόλεως (Πλόβντιβ). 

Ο Μπεναρόγια μυήθηκε στον μαρξισμό το 1907 κι έναν χρόνο αργότερα συνέγραψε το βιβλίο «Το εβραϊκό ζήτημα και η σοσιαλδημοκρατία» (την εποχή εκείνη ακόμα και το κόμμα του Λένιν λεγόταν «σοσιαλδημοκρατικό» κι όχι «κομμουνιστικό»), εις το οποίο εξηγούσε την ανάγκη στρατεύσεως των όπου γης Εβραίων στα «σοσιαλδημοκρατικά» (μαρξιστικά) κόμματα. 

Οι διεθνείς δυνάμεις που κατηύθυναν τα μαρξιστικά κινήματα ξεχώρισαν τον Εβραίο αυτό διδάσκαλο και το 1908 τον έστειλαν στην Θεσσαλονίκη για να οργανώσει την κατάσταση. 

Μέχρι τότε, οι οργανωμένοι μαρξιστές της πόλεως (άπαντες Εβραίοι…) ήταν διασπασμένοι σε μικρές γκρούπες, με πρόσχημα ιδεολογικές διαφορές, αλλά στην πραγματικότητα εξαιτίας της ελλείψεως συντονισμού και ενός ικανού ηγέτη. Αυτόν τον ρόλο ορίστηκε να παίξει ο Μπεναρόγια.

Μετά τον ερχομό του στην πόλη, οι διάσπαρτες ομάδες και ομαδούλες ενώθηκαν υπό την ηγεσία του και σχημάτισαν την «Σοσιαλιστική Εργατική Ομοσπονδία – Φεντερασιόν», το 1909. Η πρώτη πράξη της Φεντερασιόν, ήταν η έκδοση μιας εβδομαδιαίας εφημερίδος, υπό τον τίτλο «Εφημερίς του Εργάτου», σε τέσσερις γλώσσες: εβραϊκά, ελληνικά, τουρκικά και βουλγαρικά. Αργότερα, η εφημερίς άλλαξε τον τίτλο της σε «Εργατική Αλληλεγγύη» (με τον ίδιο τίτλο κυκλοφορεί σήμερα η εφημερίδα του Κωνσταντίνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ…) και τελικώς σε «Αβάντι», με εκδότη τον (Εβραίο) Αλμπέρτο Αρδίττι. Από τις νεώτερες εκδόσεις απαλείφθησαν οι άλλες γλώσσες κι έμειναν μόνον τα εβραϊκά, προφανώς επειδή δεν είχαν μη Εβραίους αναγνώστας…

Στις εκλογές του 1915, η Φεντερασιόν εισήλθε στην βουλή με δύο βουλευτάς, τον Εβραίο Αλμπέρτο Κουριέλ και τον Έλληνα Αριστοτέλη Σίδερι, με ψήφους από τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης. 

Ο Μπεναρόγια απουσίαζε από την ενεργό δράση, διότι είχε εξοριστεί στην Νάξο, από το 1914. Αφέθη ελεύθερος το 1917 και έναν χρόνο αργότερα πρωτοστάτησε στην δημιουργία του πανελλαδικού βεληνεκούς ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος), το οποίο προσεχώρησε στην «λενινιστική» Γ΄ Διεθνή, γινόμενο όργανο των σιωνιστών της Μόσχας.

Η ίδρυσις του ΣΕΚΕ –μετέπειτα ΚΚΕ- έγινε κατά την διάρκεια του 1ου Σοσιαλιστικού Συνεδρίου, που συνήλθε στις 17-23 Νοεμβρίου του 1918 (4-10 Νοεμβρίου με το τότε ισχύον ημερολόγιο), στον Πειραιά, μια μόλις εβδομάδα μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Πρωτεργάτης της ιδρύσεως ήταν ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ενώ συμμετείχαν περίπου 30 σύνεδροι. 

Ιδού κάποια ονόματα συμμετεχόντων: 

Σαμουήλ Γιονά, Αβραάμ Πέχνα, Αλμπέρτο Αρδίττι, Ισαάκ Καρασσό, Χ. Μπενρουμπή, Φραντς Τζουλάτι, Ζακ Βεντούρα (ιδρυτής της νεολαιίστικης ΟΣΕΝΕ (μετέπειτα ΟΚΝΕ, σήμερα ΚΝΕ), Αλμπέρτο Κουριέλ, Αβραάμ Λεβί, Φραντς Πετρούσκα κ.α. Όπως καταλαβαίνετε, η πλειοψηφία των ιδρυτών του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) ήταν εβραϊκή, όπως και σ’ όλα τα άλλα Κ.Κ. όπου γης.

Βεβαίως, στο 1ο Συνέδριο συμμετείχαν και ολίγοι Έλληνες, όπως ο Νικόλαος Γιαννιός, που μόλις κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται έφυγαν αηδιασμένοι. Ιδού τι αναφέρει σχετικώς ο Γιαννιός:

«Ιδρυταί του ΚΚΕ, τόσον εις τας Αθήνας όσον και εις την Θεσσαλονίκην, ήσαν Ισραηλίται ή κρυπτοεβραίοι Έλληνες, το δε κίνημά των, παρ’ όλα τα σοσιαλιστικά φαινόμενα ή προσχήματα, ήτο εβραϊκόν εθνικιστικόν. Το υπό την ηγεσίαν μου τότε Σοσιαλιστικόν Κέντρον Αθηνών (έτος Ιδρύσεως 1911) ουδέν μέρος έλαβεν εις την ίδρυσιν του ΚΚΕ. Τουναντίον, προσεπαθήσαμεν, μεταβάντες εις τα γραφεία του, οδός Ευριπίδου, ν’ αποτρέψωμεν τους νεοφώτιστους κομμουνιστές από του να προσχωρήσουν εις την Μόσχαν, προβλέψαντες ποία κρίσις και ποία δεινά επερίμεναν τον σοσιαλισμόν της Ελλάδος και την Ελλάδα από την σοβιετικήν παρερμηνείαν του Μαρξισμού. Δυστυχώς, τα σοσιαλιστικά μας επιχειρήματα δεν εισηκούσθησαν, εφόσον η εβραϊκή ηγεσία είχε τους ιδικούς της ανθελληνικούς σκοπούς, οι δε γύρω αυτής Έλληνες προλετάριοι ήσαν αγράμματοι και αφελείς. Προσήλθαμεν εν τούτοις, ως μειοψηφία, εις το πρώτον Σοσιαλιστικόν Συνέδριον (1918), ηγωνίσθημεν και πάλιν, αλλ’ απεχωρήσαμεν εν τέλει δια να μη γίνωμεν όργανα της κομμουνιζούσης εβραϊκής πλειοψηφίας. Έκτοτε, οι παλαιοί σοσιαλισταί, επολεμήσαμεν και πολεμούμεν φανερά και τίμια τον Μπολσεβικισμόν, καθώς και τους κατοπινούς διφορούμενους “συναγωνιστάς” του» (πηγή: Ελ. Σταυρίδη, «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ»).

Το 1920, με απόφαση του 2ου Συνεδρίου του, το κόμμα προσέθεσε την λέξη «Κομμουνιστικό» στον τίτλο του (ΣΕΚΚΕ) και προσεχώρησε στην Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή (Κόμιντερν). Τέλος, το 1924 μετονομάσθηκε οριστικώς σε ΚΚΕ.

Τι απέγινε, όμως, ο ιδρυτής του; 

Μόλις οργάνωσε την κατάσταση, ο ιδρυτής του ΚΚΕ, Αβραάμ Μπεναρόγια, ολοκλήρωσε την αποστολή που του είχε ανατεθεί και απεσύρθη από την ενεργό δράση (ομοίως απεσύρθησαν και οι υπόλοιποι Εβραίοι από την πρώτη σειρά του κόμματος), διότι πλέον το κόμμα θα έπρεπε να απευθυνθεί στις ελληνικές πλατιές λαϊκές μάζες και πανελλαδικό κόμμα με αρχηγό έναν αλλοεθνή, αλλόφυλο και αλλόθρησκο δεν είχε καμιά τύχη. 

Ο Στάλιν του ανέθεσε την διεύθυνση του Γραφείου της Σοβιετικής Εμπορικής Ατμοπλοΐας στην Ελλάδα. Επέζησε του Β΄ Π.Π., μετανάστευσε στο Ισραήλ, όπου και απέθανε το 1979.

Τέλος, ως είθισται, ας… ευχηθούμε κι εμείς με την σειρά μας για την συμπλήρωση των 99ετών του εθνοπροδοτικού ΚΚΕ: 

ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙ!

Ο ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ 

ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ… 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΚΕ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

Tο 1912, οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης, συγκέντρωσαν και παρέδωσαν στην Τουρκία το μυθικό ποσό των 650.000.000 χρυσών λιρών ενώ μέλη της εβραϊκής κοινότητας, συγκρότησαν εθελοντικό σώμα και πολέμησαν κατά του Ελληνικού στρατού

Ο Ελληνισμός τα τελευταία χρόνια καλείται να αντιμετωπίσει ένα μέτωπο εσωτερικών και εξωτερικών απειλών, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με την επιβίωσή του ως έθνους, άπτονται της Εθνικής του Κυριαρχίας αλλά και της διαφυλάξεως της Εθνικής του υποστάσεως. Μία από τις βασικότερες εξωτερικές επιβουλές, η δυσμενής έκβαση της οποίας συνεπάγεται την πρόκληση μίας νέας Εθνικής τραγωδίας, αναίμακτης αυτή τη φορά αλλά εξ ίσου οδυνηρής με τις προγενέστερες αιματηρές, είναι αυτή η οποία σχετίζεται με το λεγόμενο Μακεδονικό ζήτημα. Θραύση, στην κυριολεξία, κάνει και η ανθελληνική προπαγάνδα, η οποία διεξάγεται σε εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού, αναφορικά με το μείζονος σημασίας αυτό Εθνικό θέμα. Πρωτοπόροι, στην ανθελληνική αυτή εκστρατεία, τίθενται και πάλι οι εβραίοι, οι οποίοι καταβάλλουν τιτάνιες ομολογουμένως προσπάθειες, προκειμένου να «αποδείξουν» την… σλαβική καταγωγή των Μακεδόνων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επ’ αυτού, είναι η περίπτωση της μεταπτυχιακής ερευνήτριας του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, Αναστ. Καρακασίδου, η οποία υπό την προτροπή και συνεπικουρία του εβραίου ανθρωπολόγου Χέρτσφελντ, πανεπιστημιακού καθηγητή του Χάρβαντ, παρουσίασε μία ιστορική ανθρωπολογική εργασία, δια της οποίας αμφισβητεί την Ελληνική προέλευση των Μακεδόνων. 

Πρέπει να τονισθεί, ότι σύμφωνα με υφιστάμενες, απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες, το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, δέχεται επί πολλών ετών τις γενναιόδωρες οικονομικές χορηγίες, του ουγγροεβραίου βαθύπλουτου επιχειρηματία Τζωρτζ Σόρος, ο οποίος ως γνωστόν στηρίζει την οικονομία των Σκοπίων. 

Οι σιωνιστές, καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, προκειμένου να παραχαράξουν και να διαστρεβλώσουν, με τους συνεργούς τους, την ιστορία. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι και η «Ευρωπαϊκή Ιστορία» του επίσης εβραίου Ντυροζέλ, η οποία κυκλοφόρησε ευρύτατα προ ολίγων ετών, παρέλειψε τυχαία (!) κάθε αναφορά στην Ελλάδα. Αποκαλύπτεται λοιπόν ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο βιασμού της ιστορικής πραγματικότητας και της αλήθειας.

«Η ιστορία των Εβραίων της Μακεδονίας»

Το 1993, το κρατικό έκτρωμα των Σκοπίων, εξέδωσε το βιβλίο του Αλεξάντερ Μπατκόβσκι «Η ιστορία των Εβραίων της Μακεδονίας», στο οποίο αναφέρεται, η σύμπνοια που διέκρινε τους εβραίους και τους σκοπιανούς. Ανάμεσα στα άλλα θέματα που θίγει ο συγγραφέας, κάνει λόγο για τη συμβολή των εβραίων στην επανάσταση του «’Ιλλιντεν», η οποία είχε ως αποτέλεσμα την θανάτωση χιλιάδων Ελλήνων, με στόχο την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας, κάνοντας μνεία στον ηγετικό ρόλο, των εβραίων αδελφών Καμχή, σε αυτή την εξέγερση.

Σε συνέδριο το οποίο διεξήχθη εξ’ άλλου στη Θεσσαλονίκη (Νοέμβριος 1992), με θέμα τις Εβραϊκές Κοινότητες της Νοτιανατολικής Ευρώπης κατά τους τελευταίους πέντε αιώνες, η εβραία «ιστορικός» Ρένα Μόλχο, η οποία μάλιστα τυγχάνει και πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης του… Ελληνικού Εβραϊσμού, προέβη σε ψευδείς ισχυρισμούς της μορφής, ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της Θεσσαλονίκης ήταν εβραίοι, κατά το 1912. 

Εδώ αξίζει να σημειωθεί, ότι παραδέχθηκε την αντίδραση των εβραίων της περιοχής, στην ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης στον Εθνικό Ελληνικό κορμό. Στο σημείο ακριβώς αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι εβραίοι, δια του περιοδικού τους «Χρονικά» (τεύχος Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου 1992), έχουν προβάλλει την «άποψη» του τουρκοεβραίου περιηγητή Ελβιγιά Τσελεμπή ότι «…ο πρώτος κτίσας την πόλιν ταύτην (την Θεσσαλονίκης), ήταν ο Σολομών!».

Στο συνέδριο, είχε τοποθετηθεί ο ιστορικός κ. Σκορδύλης, ο οποίος ανέφερε τις παρασκηνιακές προσπάθειες τις οποίες κατέβαλλαν οι εβραίοι για τη διεθνοποίηση της Μακεδονίας υπό ιουδαϊκή διοίκηση, ενώ επίσης τόνισε τη συγκρότηση μικτής τουρκο-βλαχο-εβραϊκής επιτροπής, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, έργο της οποίας υπήρξε η προώθηση της αυτονόμησης της Μακεδονίας. 

Οι άξιοι διάδοχοι σε μισελληνισμό του δημίου Χ. Κίσσιγκερ, ανάβουν στην κυριολεξία φωτιές, υποδαυλίζοντας με τη μέθοδο της τεχνητής οξύνσεως, μέσω του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ανύπαρκτα ζητήματα, π.χ. αυτά τα περί μειονοτήτων Αρβανιτών και Βλάχων, εμμένοντας ταυτόχρονα στη θέση περί υπάρξεως σλαυομακεδόνων. Ακόμη τα Σκόπια έχουν αναθέσει την προβολή των θέσεών τους σε παγκόσμιο επίπεδο, στην μεγαλύτερη αμερικανοεβραϊκή εταιρεία δημόσίων σχέσεων, την «Hill and Κnowlton», στην οποία έχει καταφύγει, καθόλου συμπτωματικά, και η Τουρκία…

Η ανάμειξη των εβραίων ιδρυτών του ΚΚΕ Μπεναρόγια και Βεντούρα

Η αδιαμφισβήτητη ανάμειξη των εβραίων ιδρυτών του ΚΚΕ Αβραάμ Μπεναρόγια και Κουν Βεντούρα, οι οποίοι μάλιστα ως βουλευτές του ιδίου κόμματος, έθεσαν θέμα ανεξαρτητοποιήσεως της Μακεδονίας το 1927 μέσα στην Ελληνική Βουλή, στην τρισάθλια απόπειρα διασπάσεως της Μακεδονικής γης από τον Ελλαδικό κορμό, φωτίζει αρκετά το παρασκήνιο. 

Η εβραϊκή καταγωγή του Υπουργού Εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Καρντέλι, ο οποίος διετέλεσε ΥΠ.ΕΞ. επί των ημερών διακυβερνήσεως της χώρας από τον εβραιοκροάτη Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, δεν είναι γεγονός τυχαίο. Αμφότεροι υπήρξαν εμπνευστές και θεμελιωτές του ομοσπόνδου κρατιδίου της «Μακεδονίας».

Ανέκαθεν οι σιωνιστές στόχευαν στην απόσπαση της Μακεδονίας. Οι ραδιουργίες τους, σε όλα τα επίπεδα, το αποδεικνύουν. Από τα χρόνια ήδη της τουρκοκρατίας, ο εβραϊκής καταγωγής Ταάλ Μπέης, είχε επιδοθεί στην σφαγή του Μακεδονικού Ελληνισμού. Ακόμη και η ίδρυση του Μακεδονικού Κομιτάτου των Βουλγάρων, τρομοκρατική – δολοφονική οργάνωση που τόσο βασάνισε τον Μακεδονικό Ελληνισμό κατά τα έτη 1900-1908, ήταν έμπνευση, που υλοποιήθηκε από τους βουλγαρίζοντες κρυπτοεβραίους Γιόζεφ και Γιάγκοφ. 

Μεταγενέστερα, το 1905, η επανάσταση του «’Ιλλιντεν», όπως προαναφέρθηκε, στηρίχθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στην ενεργό συμμετοχή των εβραίων, υπό την ηγεσία των αδελφών Καμχή.

Την ίδια μισελληνική στάση, επέδειξαν οι σιωνιστές κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Ειδικότερα το 1912, οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι έλεγχαν τη στοά «Αλιάνς», συγκέντρωσαν, υπό μορφή εράνου και παρέδωσαν στην Τουρκία το μυθικό ποσό των 650.000.000 χρυσών λιρών (Δημοσίευμα Εφημερίδας «Εστία», 9 Οκτωβρίου 1912), ενώ μέλη της εβραϊκής κοινότητας, συγκρότησαν εθελοντικό σώμα και πολέμησαν κατά του Ελληνικού στρατού, στο πλευρό των Τούρκων.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει ν’ αναφερθεί ότι ουδέποτε, κατά την αρχαιότητα, η Θεσσαλονίκη διέθετε ισχυρή εβραϊκή κοινότητα. Από της ιδρύσεως μάλιστα της πόλεως (4ος αιών π.Χ.) μέχρι σήμερα, ο πληθυσμός της συμπεριελάμβανε ελάχιστο αριθμό εβραίων, τόσο μηδαμινό στον αριθμό, ώστε οι ιστορικοί δεν ασχολήθηκαν καν με την καταγραφή του. Όταν ο Σαούλ ή Παύλος επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη τον 1ο αιώνα μ.Χ. η εβραϊκή παροικία ήταν αρκετά ισχνή.

Ο κατακλυσμός της Θεσσαλονίκης από εβραίους, άρχισε να πραγματοποιείται κατά τον 16ο αιώνα, όταν οι εβραίοι εγκαταλείπουν ομαδικώς την Ισπανία, συνεπεία των διώξεων που υπέστησαν από την Ιερά Εξέταση. Σημαντικό ρεύμα εβραίων προς την Θεσσαλονίκη, παρατηρείται επίσης προς το 1720-1730, προερχόμενο από την Ιταλία. 

Το ρεύμα αυτό δεν προέρχεται από διωγμούς, αλλά εκδηλώνεται όταν οι εβραίοι διαπιστώνουν ότι λόγω της οθωμανικής κατοχής, μπορούν να εξαπλώσουν ασυδότως τις εκμεταλλευτικές τους δραστηριότητες σε ελληνικό έδαφος, όπως και το πράττουν, όσο καλύτερα μπορούν.

Χαρακτηριστικό είναι και το παρακάτω από τις ίδιες τις εβραϊκές μαρτυρίες (περιοδικό «Χρονικά», τεύχος Μαίου-Ιουνίου 1994, σελ. 24): «Στα 1821, κατά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης, πολλοί χριστιανοί της Θεσσαλονίκης συνελήφθησαν. Για την απελευθέρωσή τους, οι Τούρκοι αξιωματούχοι εισέπραξαν ως λύτρα 440.000 γρόσια. 

Για να συγκεντρώσουν αυτό το ποσόν οι χριστιανοί, δανείσθηκαν από Εβραίους τραπεζίτες προς 30-50% επιτόκιο, με ενέχυρο τιμαλφή και σκεύη των ναών, λαμβάνοντας μετρητά το ένα δεύτερο ή ένα τρίτο της αξίας. Δυστυχώς δεν ξέρουμε από ποιους τραπεζίτες».

Οι σιωνιστές είχαν υποτάξει οικονομικά την Θεσσαλονίκη

Οι σιωνιστές με πρωτοπόρους τους αδελφούς Μοδιάνο, είχαν υποτάξει οικονομικά κατά τέτοιο τρόπο την πόλη, ώστε να έχει περιέλθει στην κατοχή τους, ένα μεγάλο τμήμα της Θεσσαλονίκης. Όπως μας πληροφορεί το περιοδικό «Χρονικά», «…Οι αδελφοί Μοδιάνο κατείχαν πολύ σημαντική κτηματική περιουσία με τα μέτρα της Θεσσαλονίκης της εποχής, το ύψος της οποίας με τραπεζικούς υπολογισμούς, έφτανε τις 700.000 λίρες και περιελάμβανε πολλά αστικά ακίνητα και υπεραστικά γήπεδα. Πιο κοντά στην πραγματικότητα από τους αριθμούς ήταν η λαϊκή έκφραση ότι «η μισή Θεσσαλονίκη ήταν δική τους», έκφραση που διασώθηκε ως τις μέρες μας.

Οι εβραίοι τραπεζίτες εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει το Ελληνικό στοιχείο κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, θησαυρίζοντας στην κυριολεξία.

 Οι ίδιοι οι εβραίοι, στα «Χρονικά», ομολογούν: 

«Από τον 18ο αιώνα, καθώς ο χρηματικός φόρος γενικεύθηκε στην οθωμανική αυτοκρατορία, ολοένα και περισσότερα χωριά άρχισαν να δανείζονται από πλούσιους εβραίους ή τούρκους με πολύ υψηλό επιτόκιο, με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σταδιακά σε τσιφλίκια, στο βαθμό που οι κάτοικοι των χωριών αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στους βαρείς φόρους και τους αυξανόμενους τόκους. Πολλά χωριά από τη Θεσσαλονίκη είχαν αυτή την τύχη», («Χρονικά», Μάιος – Ιούνιος 1994).

Πηγή: Greek-observatory

«Η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, πού ενώ έκλεισε το εργοστάσιο στο εξωτερικό (ΕΣΣΔ), διατηρεί ανοιχτή την αντιπροσωπεία του εδώ (ΚΚΕ)».

Αξίζει να σημειωθεί, ότι σήμερα το ΚΚΕ κρύβει τον Μπεναρόγια και τους υπολοίπους σιωνιστές ιδρυτές του, όχι βεβαίως διότι ντρέπεται γι’ αυτούς –κομμουνισμός και ντροπή δεν πάνε μαζί - αλλά διότι γνωρίζει τα αντισιωνιστικά αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και δεν θέλει να τα προκαλέσει.

 

Τα παιδιά του Μπεναρόγια είναι σήμερα πάμπλουτοι αμερικανοί επιχειρηματίες με στενές σχέσεις με την CIA και την MOSANT.

ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ ΜΑΖΙ ! ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ

«Μη φοβάστε την αλήθεια. Τα ψέμματα καταθάλπτουν τους λαούς» Περικλής Γιαννόπουλος ...

ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΣ 

ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Ο Κυρίαρχος μύθος της περιόδου που ονομάστηκε Μεταπολίτευση ήταν και είναι ακόμα το Πολυτεχνείο. Ο μύθος κάποιων νεαρών ανιδιοτελών ιδεολόγων που εξεγέρθησαν εναντίον της ''φασιστικής'' χούντας. Τα συνθήματα ''ψωμί, παιδεία, ελευθερία» στοίχειωσαν τα εφηβικά χρόνια όλων όσων μεγαλώσαμε την δεκαετία του ‘80.

Στα σχολεία όλης της χώρας γινότανε γιορτή. Στην ουσία επρόκειτο για προπαγάνδα. Αριστερή προπαγάνδα με αντιφασιστικά συνθήματα με τα οποία οι καθηγητές που υποτίθεται προέρχονταν από την γενιά του Πολυτεχνείου εμπότιζαν τα παιδιά από μικρά. 

Τότε την εποχή του Παπανδρεισμού και της αλλαγής, το Πολυτεχνείο ήταν ιερό τοτέμ. 

Όποιος αμφισβητούσε το Πολυτεχνείο κινδύνευε να χάσει την δουλειά του. Ο Παπανδρεισμός είχε αναλάβει εργολαβικά να εκπληρώσει όλα τα αριστερά.

Ο σοφός λαός έχει μια παροιμία που λέει ''τα στερνά τιμούν τα πρώτα''. Υπό αυτό το πρίσμα ιδωμένη η ιστορία του Πολυτεχνείου αυτοκαταργείται. 

Αν όντως επρόκειτο για τον ανιδιοτελή αγώνα κάποιων ιδεολόγων τότε οπωσδήποτε η χώρα μας δεν θα’ χε αυτή την εξέλιξη. 44 σχεδόν χρόνια και η γενιά του Πολυτεχνείου ακόμα λυμαίνεται την χώρα.

Η γενιά αυτή των ''ανιδιοτελών'' αγωνιστών κατέλαβε εξ εφόδου το κράτος το άλωσε με την αριστερή υποκουλτούρα της και ύστερα το καταλήστευσε αφήνοντας εντέλει μια χώρα χρεοκοπημένη τόσο ηθικά όσο και οικονομικά.

Μάλιστα. Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι ότι χειρότερο έχει παράγει ο τόπος μας εδώ και αιώνες. Είναι η γενιά των λιμασμένων μουσάτων που σε μερικά χρόνια αντάλλαξαν το σήμα της αναρχίας, με το σήμα της ειρήνης και έπειτα με το σήμα της Μερσεντές.

Οι ανοησίες που έχουν ειπωθεί όλα αυτά χρόνια για την περίφημη εξέγερση είναι για να μπουν σε ανθολόγιο! Έχουμε ακούσει για χιλιάδες πτώματα που η χούντα έθαψε μυστικά σε ομαδικούς τάφους, έχουμε ακούσει για τα παιδιά που πλάκωσε το τάνκς για την Ηλένια που χάθηκε και ακόμα την γυρεύει ο καλός της και τόσα άλλα. 

Τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν ήταν αλήθεια. 

Ήταν παραμύθια της αριστεροφροσύνης που κυβερνούσε όλες αυτές τις δεκαετιες την πατρίδα μας. Όποιος όμως τολμούσε να αντιτάξει λογικά επιχειρήματα σ’ αυτά τα παραμύθια καταδικαζόταν από την άτυπη ιερά εξέταση που κυριαρχούσε σε σχολεία, πανεπιστήμια και χώρους δουλείας.

Κάποτε ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Μπέης έβαλε να σκάψουν την περιοχή του πρώτου νεκροταφείου για να βρει τους περίφημους ομαδικούς τάφους της χούντας. Τίποτα όμως εις μάτην κανένας τάφος δεν βρέθηκε. 

Ούτε βρέθηκε ποτέ η Ηλένια, αντίθετα αποδείχθηκε πως ήταν μια ψεύτικη ιστορία που κάποιος σκάρωσε για να κερδίσει τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που του ανήκαν. 

Ούτε ποτέ βρέθηκαν πτώματα παιδιών που τα πλάκωσε το τανκ πολύ απλά επειδή το τάνκ δεν πλάκωσε κανένα. 

Ο οδηγός του το παραδέχτηκε πρόσφατα σε συνέντευξή του που είδε το φως της δημοσιότητας. Κανέναν δεν πλάκωσε το τανκ και όλοι οι νεκροί οι όποιοι υπήρξαν οι ελάχιστοι τον αριθμό ήταν άνθρωποι που σκοτώθηκαν περιμετρικά του Πολυτεχνείου τις ημέρες εκείνες των γεγονότων...

Αποδεδειγμένα και με την υπ’ αριθμ. 33347 αναφορά της συγκλήτου του ΕΜΠ με ημερομηνία 11-10-1975 προς τον εισαγγελέα Τσεβά επιβεβαιώνει ότι κανένας φοιτητής δεν σκοτώθηκε εντός του χώρου του Πολυτεχνείου.

Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο πρύτανης του ΕΜΠ Κωνσταντίνος Κονοφάγος στην μαρτυρία του στις 20-1-1975 προς το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών.Τελικά οι χιλιάδες νεκροί του Πολυτεχνείου ήταν όλοι και όλοι δώδεκα άτομα που έχασαν την ζωή τους από αδέσποτες σφαίρες εκείνο το τριήμερο των γεγονότων αλλά μακριά από το Πολυτεχνείο.

Στην Παπανδρεϊκή Ελλάδα της δεκαετίας του ‘80 οι μουσάτοι αγωνιστές του πολυτεχνείου είχαν ήδη γίνει καθεστώς. Φρόντισαν λοιπόν να τιμηθεί ο αγώνας τους, μόνο που στην ασώματη κεφαλή που τοποθετήθηκε στο Πολυτεχνείο η επιγραφή από πάνω αναφέρει ονόματα φοιτητών που χάθηκαν στην εθνική αντίσταση των ετών 41-42. 

ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!

Και τι ήταν τελικά η χούντα; Ήταν φασίστας ο Παπαδόπουλος; Για την Αριστερά η χούντα ήταν ένα πεδίο εύκολων και αβασάνιστων αναλύσεων και μια ευκαιρία για ιδεολογική προπαγάνδα. Αυτές οι απόψεις το μόνο που δείχνουν είναι μπέρδεμα και ασχετοσύνη. 

Η χούντα δεν ήταν φασιστική και βεβαίως ο Παπαδόπουλος δεν ήταν φασίστας. Η χούντα ήταν ένα καθεστώς αστικής εθνικοφροσύνης και στείρου αντικομουνισμού. 

Η ιδεολογία της ήταν το κλασσικό ελληνικό αξιακό τρίπτυχο πατρίς θρησκεία οικογένεια. Ο φασισμός υπήρξε ένα κίνημα του μεσοπολέμου με σοσιαλιστικές καταβολές και επαναστατική θεωρία και πράξη. 

Τα φασιστικά κινήματα όπου κατέλαβαν την εξουσία το έκαναν μέσα από εκλογές ή λαϊκές εξεγέρσεις. Όπου τα φασιστικά κινήματα κατέλαβαν τη εξουσία άσκησαν επαναστατική σοσιαλιστική πολιτική στο ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης και των μέσων παραγωγής. 

Η χούντα όμως δεν πείραξε κανέναν εργοστασιάρχη ούτε κανέναν γαιοκτήμονα αντίθετα άσκησε μια φιλελεύθερη πολιτική στην οικονομία.

Παρόλα αυτά η χούντα έκανε έργο. Έργο υπέρ των φτωχών. Το έργο αυτό έκανε το καθεστώς των συνταγματαρχών ιδιαίτερα συμπαθές στον απλό λαό. Ο λαός απολάμβανε μια ευημερία που σήμερα φαντάζει μακρινή. Το ησυχία τάξη και ασφάλεια είχε εμπεδωθεί παντού και πραγματικά στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας υπήρξε δουλεία για τον απλό κόσμο χωρίς απεργίες και αναταραχές και τα δημόσια ταμεία της χώρας ήταν γεμάτα. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι πέφτοντας το στρατιωτικό καθεστώς άφησε στην δημοκρατία ένα πολύ μικρό δημόσιο χρέος αυτοεξυπηρετούμενο σε μεγάλο βαθμό; 

Υπάρχει καμιά σύγκριση με το καθεστώς της κλεπτοκρατίας που οικοδόμησαν οι πολιτικοί; 

Υπάρχει καμιά σύγκριση με την ''δημοκρατία΄΄ που πούλησε τον τόπο στους ξένους μετατρέποντας την Ελλάς σε προτεκτοράτο;

Φυσικά η χούντα δεν ήταν αλάνθαστη. Έκανε λάθη με πρώτο και κυριότερο την απόσυρση της μεραρχίας από την Κύπρο. Όμως τα χειρότερα λάθη δεν είναι αυτά που έκανε η χούντα αλλά αυτά που δεν έκανε αφήνοντας τους πολιτικούς να αλωνίζουν ανενόχλητοι ύστερα από μερικά χρόνια.

Έχουν ειπωθεί πολλά για διώξεις και για ξερονήσια. 

Πράγματι διώξεις έγιναν Αλλά η χούντα δεν έδιωξε μόνο στ’ αριστερά της αλλά και στα δεξιά της. Η χούντα κυνήγησε εκτός από τους γνωστούς κομμουνιστές και τους εθνικιστές. 

Πόσοι ξέρουνας πούμε την περίπτωση των ελλήνων εθνικιστών φοιτητών της Ιταλίας οι οποίοι είχαν ιδρύσει τον Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. (Εθνικιστικός σύνδεσμος ελλήνων φοιτητών Ιταλίας).

Η αριστερά δεν άφησε κανέναν άλλον να διεκδικήσει τον τίτλο του αγωνιστή, μόνο οι αριστεροί διεκδίκησαν δάφνες ως αντιστασιακοί και έκαναν σημαία την οποία αληθινή ή φανταστική δράση τους εναντίον του καθεστώτος. Όμως οι διάφοροι αντιστασιακοί που ξεφυτρώνουν κάθε τρεις και λίγο λέγοντας ότι έκαναν αντίσταση στην χούντα ήταν κάτι λαμόγια που όσο ήταν η χούντα στην εξουσία έτρωγαν από την χούντα και ''έγλειφαν ''τους στρατιωτικούς.

Είναι ασύγκριτη η ηθική ανωτερότητα των στρατιωτικών που χωρίς να ζητήσουν ποτέ χάρη υπέμειναν στωικά την φυλακή στην οποία τους καταδίκασε η δημοκρατία. Αλήθεια πόσο δικαιωμένος θα πρέπει να αισθανόταν σήμερα, αν ζούσε, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος βλέποντας την ηθική και οικονομική κατρακύλα της δημοκρατίας και συγκρίνοντας την κατάσταση αυτή με την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης; 

Πόσο ηθικά δικαιωμένος θα αισθανόταν αυτός ο άνδρας αν ζούσε σήμερα στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας στην οποία οι δημοκράτες κατάντησαν τους Έλληνες ξένους στον τόπο τους.

Σήμερα 44 χρόνια μετά η ''δημοκρατία'' εξακολουθεί να συκοφαντεί το στρατιωτικό καθεστώς. Οι πολιτικοί κάνουν ό,τι μπορούν για να συκοφαντήσουν και να διαβρώσουν τον μόνο θεσμό που’ χει μείνει όρθιος σ’ αυτή την χώρα. 

Ο Ελληνικός στρατός είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί να κρατήσει όρθια την χώρα μαζί με την εκκλησία 

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ.

Έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να αλώσουν το στράτευμα με δικούς τους, τους στρατιωτικούς και έχουν επιχειρήσει ακόμα και να εισάγουν αλλοδαπούς αλλόφυλους και αλλόθρησκους αξιωματικούς στον Στρατό. Έχουν ακόμα πετσοκόψει τον μισθό των αξιωματικών και έχουν φτάσει τον αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α. να παίρνει λιγότερα από δυο χιλιάδες ευρώ καθαρά την ώρα που οι βουλευτές ''χτυπούν''' οχτώ χιλιάρικα μισθό μαζί με επιδόματα και πολλά - πολλά άλλα προνόμια.

Το Πολυτεχνείο υπήρξε το εφαλτήριο για την κατάληψη της εξουσίας από την Αριστερά. Η αριστερά υπήρξε η άτυπη ιδεολογική κυβέρνηση της χώρας για σαράντα έτη. Ο χώρος της Αριστεράς παρήγε την κουλτούρα και τα ιδεολογήματα που κατέστρεψαν το ήθος του Έλληνα και διέστρεψαν τις αξίες του λαού μας.

Όσο για την δημοκρατία που ανέλαβε να εκπληρώσει το σύνθημα''ψωμί παιδεία ελευθερία ''... Το ψωμί το έκανε σπάνιο αγαθό και σε λίγο θα μοιράζουν και κουπόνια στους Έλληνες την παιδεία την έκανεΆνδρο αναρχίας και τα κάποτε αξιοσέβαστα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα τα κατάντησε τελευταία στον κόσμο και την ελευθερία την ετοιμάζεται και αυτή να την παραδώσει για το καλό της ''Ευρωπαϊκής ενοποίησης''.

Ο μύθος του Πολυτεχνείου τελειώνει μαζί με την Μεταπολίτευση. Οι πολιτικοί έστησαν το κράτος της παρέας, της μίζας και της αναρχίας. Οι πολιτικοί αποδείχτηκαν το κυλώνειο άγος του της σύγχρονης Ελλάδος και επειδή δεν έχουμε το μαντείο των Δελφών να μας δώσει χρησμό ας ανατρέξουμε στον σοφό γέροντα Παΐσιο και την σχετική γνωστή ρήση του για τους Έλληνες πολιτικούς....

Γ.Σ

«Πολυτεχνείο 1973: Η μεγαλύτερη πολιτική απάτη του εικοστού αιώνα» (ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟ με 7 ΒΙΝΤΕΟ ΦΩΤΙΑ)

ΕΔΩ: http://elldiktyo.blogspot.com/2013/11/1973.html

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ Η ΚΝΕ,ΟΙ 350 ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠ ΚΑΙ Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ενώ πλησιάζει η επέτειος του ΜΥΘΟΥ του Πολυτεχνείου –πάνω στον οποίο στηρίχτηκαν οι ΚΛΕΦΤΕΣ και οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ που μας κυβερνάνε από το 1974 για να ρημάξουνε τη χώρα-, η νεολέρα του… τιμημένου κουκουέ έσπευσε να εκδώσει ξεδιάντροπη ανακοίνωση με σύνθημα 

«Με αγώνα και θυσία γράφεται η Ιστορία».

Για να μην ξεχνιόμαστε, σας θυμίζουμε τι έγραφαν οι ίδιοι οι κουκουέδες για το «ηρωικό» Πολυτεχνείο στο φύλλο 8 της φοιτητικής τους παλιοφυλλάδας «Πανσπουδαστική» και τους παραδίδουμε στη χλεύη σας:

«Καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχεδίου των Ρουφογάλλη – Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικανικής CIA, με σκοπό να προβάλλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας, γελοία και αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν εκφράσαμε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι να απομονώσουν το κίνημά μας από το σύνολο του λαού και της νεολαίας. Για να μπορέσουν παραπέρα, κατασκευάζοντας (και με τη βοήθεια των χουντικών μέσων ενημέρωσης) την εικόνα μιας μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης που δεν έχει τη συμπαράσταση του λαού, να χρησιμοποιήσουν το χιλιοτριμμένο πρόσχημα του ‘επαπειλούμενου κοινωνικού καθεστώτος’ για να δικαιολογήσουν την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και το δυνάμωμα της αιματηρής τρομοκρατίας. Ενέργειες που οι Αμερικανοί, η CIA και η χούντα είχαν από καιρό πάρει την απόφαση να επιβάλουν ύστερα από την παταγώδη αποτυχία της χουντομαρκεζίνικης προσπάθειας καθήλωσης και εκτόνωσης της λαϊκής πάλης…».

Αθανάσιος Βασιλόπουλος

Πολυτεχνείο : 

Η γενιά του σταμάτησε την πρόοδο καικατέστρεψε την Ελλάδα.

Ένας «πολύτιμος» μύθος…ορόσημο της μεταπολίτευσης.

Κατά έναν ασυνήθη τρόπο, όταν μιλάμε για τη γενιά του Πολυτεχνείου, δεν την προσδιορίζουμε σε χρονική σχέση με το ιστορικό γεγονός, όπως π.χ. μιλώντας για τη γενιά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά της πιστώνουμε το ίδιο το γεγονός. 

Ταυτόχρονα, σ' αυτό το γεγονός δόθηκε μια μυθολογική διάσταση. Η μεγάλη πλειοψηφία που ηλικιακά ανήκει σ' αυτήν τη γενιά ούτε υπέφερε από τη χούντα, ούτε αντέδρασε, ούτε - πολύ περισσότερο - την έριξε. 

Γεννημένοι μετά τον Εμφύλιο, οι άνθρωποι αυτής της γενιάς, ενώ δεν έζησαν τις τραγωδίες των γονιών τους και πριν δημιουργήσουν κάτι για το οποίο θα μπορούσαν να είναι περήφανοι, πέρασαν κατευθείαν στο στάδιο απόλαυσης των καρπών των «θυσιών» τους, οικειοποιούμενοι το επίτευγμα του (διαρκώς ποθούμενου) εκδημοκρατισμού και εξευρωπαϊσμού του νεοελληνικού κράτους.

Αν, απλοϊκά ίσως, ορίζαμε την πρόοδο ως επαύξηση των υλικών και μη αγαθών από γενιά σε γενιά, η γενιά του Πολυτεχνείου έζησε κάνοντας ακριβώς το αντίθετο. 

Κατασπατάλησε ό,τι κληρονόμησε, επειδή ακριβώς θεωρούσε ότι αποτελούσε τη δίκαιη αμοιβή για όσα «έκανε». Κι όταν η κληρονομιά σώθηκε, δανείστηκε, διότι θεωρούσε ότι δεν ξοφλήθηκαν οι «προσφερθείσες» υπηρεσίες της προς τον τόπο. 

Δεν κατανάλωσε απλώς τα υλικά αγαθά, «κατανάλωσε» και την άυλη περιουσία μας. Τη γνώση, μετατρέποντας την παιδεία σε μηχανισμό απονομής κρατικών μισθών. 

Τους δημοκρατικούς θεσμούς, μετατρέποντας το Σύνταγμα και τους νόμους σε εργαλεία άσκησης λαϊκίστικης πολιτικής. Τους ίδιους τους δεσμούς που κρατούν άρρηκτο τον κοινωνικό ιστό, μετατρέποντάς τους σε δίκτυο εξυπηρέτησης μικροπολιτικών και συντεχνιακών συμφερόντων.

Έτσι, μοιραία, η διαδρομή αυτής της γενιάς «κράσαρε». Η ευημερία που απολαύσαμε ήταν δανεική, η πρόοδος ήταν πρόσκαιρη, κράτησε μέχρι την ώρα του λογαριασμού. 

Η γενιά του Πολυτεχνείου αντέστρεψε την πορεία προς τα εμπρός. Αντί να προσθέσει, έφαγε ό,τι έφτιαξαν οι γονείς της, κι όταν αυτά τελείωσαν, έφαγε όσα θα φτιάξουν τα παιδιά της. 

Αυτό που τώρα πρέπει να κάνει για να εξιλεωθεί είναι να βοηθήσει σε κάθε προσπάθεια διάσωσης των εγγονιών της.

Έχουν περάσει 44 χρόνια από την πτώση της Δικτατορίας, που άφησε πολλά 

προβλήματα στη Χώρα όχι όμως οικονομικά.

Τότε το χρέος και ο πληθωρισμός ήταν μηδέν.

Δυστυχώς η περίοδος της μεταπολίτευσηςμυθοποιήθηκε λόγω των αρνητικών που προηγήθηκαν και το χαρακτηριστικό της ήταν ηκαλλιέργεια ενός ψευδούς κλίματοςαποχαύνωσης και ευδαιμονίας. 

Τότε το σύνθημα των νεοελλήνων της γενιάς του Πολυτεχνείου ήταν πως θα καλοπεράσουν παριστάνοντας τους αντιστασιακούς, ενώ οι πραγματικοί αντιστασιακοί σεμνύνονταν, ώστε να κάθονται και να μη δουλεύουν.

Βεβαίως όλα ξεκίνησαν από τη διάλυση της παιδείας. Τα παιδιά δεινοπάθησαν, βασανίστηκαν και καταπιέστηκαν από τη χούντα.Έτσι δικαιούνταν να πάρουν πτυχίο χωρίς να σπουδάσουν. 

Άρχισαν λοιπόν να συκοφαντούν τους καθηγητές και μάλιστα τους καλύτερους ως χουντικούς ώστε να διωχθούν κυρίως οι άριστοι των καθηγητών. Από κοντά τις συκοφαντίες και οι τενεκέδες επιμελητές τότε για να καρπωθούν και ναρριχηθούν στις έδρες των αρίστων, αφού με νόμιμο τρόπο πότε δεν θα μπορούσαν να φτάσουν εκεί. 

Υπό τον φόβο να χάσουν την θέση τους οι καθηγητές άρχισαν να ενδίδουν σε κάθε αντιεκπαιδευτική απαίτηση των τεμπέληδων κομματικών συνδικαλιστών με τις ανεξάντλητες εξεταστικές περιόδους φτάνοντας να προάγονται ακόμη και με λευκή κόλλα. Έτσι απεφοίτησε από τα Πανεπιστήμια η σαβούρα της γενιάς του Πολυτεχνείου που ανάλαβε τη διαχείριση του κράτους.

Παράλληλα ακολούθησαν οι πολιτικοί και όλοι οι κύκλοι που συνδέονται μαζί τους με πρώτους δημοσιογράφους και συνδικαλιστές. Βλέποντας στη συνέχεiα οι διάφοροι τεμπέληδες ότι μπορούν και αυτοί να αναρριχηθούν στο κορμί της Ελλάδος χωρίς προσόντα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς κόπο, προσκολλήθηκαν στα 

κόμματα και διέλυσαν την αξιοκρατία. 

Από όλοι αυτή την κατάσταση δεν εξαιρούνται σχεδόν στο σύνολο οι επιχειρηματίες εκ των οποίων οι πιο μεγάλοι βρήκαν πολλοί πιο εύκολο να πλουτίζουν απομυζώντας την <<κρατική αγελάδα>>.Όλα αυτά βέβαια δεν είχαν σημασία για αυτούς. << Κάτω τα χέρια από τα κεκτημένα…..>>φώναζαν. Φυσικά για τα παιδιά τους δεν τους καιγόταν καρφί.

Τι και αν δεν πάρουν σύνταξη ποτέ ή δεν προλάβουν να τη χαρούν, αρκεί αυτοί να παίρνουν παχυλούς μισθούς και να κάθονται. 

Όλη αυτή η διάλυση έχει χρονολογία έναρξης το 1974 πράγμα που δεν αμφισβητείται σήμερα. 

Αυτό σημαίνει ότι η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου, που ανάλαβε την σκυτάλη της διαχείρισης της χώρας με την ακαταλληλότητα, τη δημαγωγία, την τεμπελιά, την έλλειψη προσόντων και ευθύνης και τους ψεύτες, κλέφτες και απατεώνες πολιτικούς να δίνουν το παράδειγμα, μας έφεραν το << φάντασμα >> του Δ.Ν.Τ με βασικό άρθρο του μνημονίου την άρση της εθνικής κυριαρχίας σε περίπτωση μη πληρωμής δόσεως.

Δυστυχώς αδύναμοι και ανίκανοι ακόμη και σήμερα να αντιληφτούν που έφτασαν την Ελλάδα.Η Γενιά του Πολυτεχνείου δε θα παραδωθεί εύκολα! 

Δεν μπορεί με τίποτα να αποδεχθεί ότι ο κεντρικός πυρήνας της οικονομικής της αντίληψης πρόκειται σύντομα να διαρραγεί και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο. 

Δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι αυτό που είχε επιβάλλει στην κοινωνία και εκείνο με το οποίο κρατούσε μια ολόκληρη χώρα αλυσοδεμένη για τριάντα τόσα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, θα εξαφανιστεί.

Ελπίδα υπάρχει! 

Και είναι η νέα Γενιά.

Αυτή τη νέα Γενιά που αδιαφορεί για τους εφιάλτες της Πολυτεχνειακής τυραννίας, αδιαφορεί για τις συντάξεις, τα εφάπαξ και τα προνόμια που επεφύλαξε για τον εαυτό της αυτή η τυραννία και τώρα ολοφυρώμενη που τα χάνει ουρλιάζει.

Ο λαός και ιδίως η νεολαία θα βάλει τέρμα αλλάζοντας το πολιτικό σύστημα με τις δυναστείες του έτσι ώστε να υπάρξει ελπίδα για την ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ.

Δείτε ποιοί ήταν οι "ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ" του πολυτεχνείου

Τα πρόσωπα, οι καριέρες 

και η πορεία τους:

Αγγελοπούλου Κική - Αγγελική (Νομική Αθήνας), Αντι-ΕΦΕΕ και ΠΣΚ, δημοσιογράφος πολιτικού ρεπορτάζ. 

Αθανασίου Δημήτρης (Πολυτεχνική Πάτρας), ΠΣΚ και ΚΝΕ πριν από τη μεταπολίτευση, με αντιδικατορική δράση και ηγετική παρουσία στην Πάτρα, ως φοιτητής και ως πολίτης. Στέλεχος του ΚΚΕ επί χρόνια, διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Πάτρας για 12 χρόνια, ενώ είχε έντονη παρουσία και στο ΤΕΕ. Ήταν παντρεμένος με τη σύντροφό του στους αντιδιδακτορικούς αγώνες Τζόγια Καπάτου. Απεβίωσε.

Αθανασόπουλος Παύλος (Νομική Αθήνας), Ρήγας, ΚΚΕ εσωτ., ΕΑΡ, ΣΥΝ. Έφτασε στα ανώτατα κομματικά αξιώματα, ασχολούμενος για πολλά χρόνια με θέματα ανθρωπίνων δακαιωμάτων. 

Αλαβάνος Αλέκος (Οικονομικό Αθήνας), Αντι-ΕΦΕΕ, ΠΣΚ, ΚΝΕ, ΚΚΕ, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Μέτωπο. Είναι ο γνωστός μας πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού, με την πολυκύμαντη (και σήμερα) πολιτική πορεία. Έχει διατελέσει ευρωβουλευτής, βουλευτής, πρόεδρος κόμματος και υποψήφιος σε δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις. 

Αναστασάκος Γιάννης (ΕΜΠ), Δημοκρατικός Αγώνας - Ρήγας, ήταν στο Πολυτεχνείο το 1973. Για πολλά χρόνια διευθυντής εταιρείας μέτρησης τηλεθέασης, της γνωστής AGB. 

Αναστασάκος Παναγιώτης (ΕΜΠ), βασικό στέλεχος του Ρήγα, στην ΕΦΕΕ μετά το 1975. Στέλεχος μεγάλης μελετητικής εταιρείας. 

Ανδρεούλης Ανδρέας (ΕΜΠ), ΠΣΚ, ΚΚΕ, ΣΥΝ. Δημοσιογράφος. 

Αποστολίδης Λουκάς (Νομική Αθήνας), ΠΑΣΠ, ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε βουλευτής, υφυπουργός και μέλος του προεδρείου της Βουλής. 

Αρχοντής Δημήτρης (ΕΜΠ), Αντι-ΕΦΕΕ, ΚΝΕ. Αργότερα Δήμαρχος Καρδίτσας. 

Βαλαβάνη Νάντια (ΑΣΟΕΕ), αντιδακτορικός αγώνας, ΕΦΕΕ μετά το 1975, ΚΝΕ και ΚΚΕ. Αργότερα στο Νέο Αριστερό Ρεύμα και μέχρι σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ. Έχει λάβει μέρος σε δεκάδες εκλογικές μάχες. 

Βερνίκος Γιώργος (Νομική Αθήνας), σοσιαλδημοκράτης, συνεργάστηκε με τον Δημοκρατικό Αγώνα και άλλα βραχύβια πολιτικά σχήματα. Συμμετείχε σε πολλές αντιδικτατορικές οργανώσεις και κινήματα. Κινείται στον ευρύτερο χώρο του ΠΑΣΟΚ και είναι επιχειρηματίας - εφοπλιστής (στον θαλάσσιο τουρισμό). Πρόεδρος της Greenpeace Ελλάδος και μέλος της διοίκησης πολλών οργανώσεων. 

Βογιατζής Κώστας (ΦΜΣ Πάτρας), ψευδώνυμο «Γκάζης», Ρηγάς και ηγετικό στέλεχος στην Πάτρα. Αργότερα εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτ. και την ΕΑΡ. 

Βρούτσης Νίκος (ΕΜΠ), Ρήγας (έφτασε μέχρι γραμματέας του), στην ΕΦΕΕ από το 1975 (έφτασε μέχρι αντιπρόεδρος). Στη συνέχεια ΚΚΕ Εσωτ., μετέπειτα Ανανεωτική Αριστερά, μετέπειτα ΑΚΟΑ, μετέπειτα ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα. 

Γαλενιανός Τίτος (ΕΜΠ). ΠΣΚ, στην ΕΦΕΕ από το 1975, ΚΝΕ, ΚΚΕ. Ελεύθερος επαγγελματίας, αδελφός βουλευτή της ΝΔ. 

Γαρπόζης Γιάννης (Οικονομικό Αθήνας), Ρήγας και ΔΑ. Κύπριος, πολέμησε και συνελήφθηκε από τους Τούρκους. Απόφοιτος μετά την απελευθέρωσή του. Μετέπειτα στην ΕΑΡ. Εκπαιδευτικός - δημοσιογράφος. 

Γερανίδης Βασίλης (ΦΜΣ ΑΠΘ), αντιδικτατορική δράση, ΠΑΣΠ. Ιατροφυσικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. 

Γουδέλης Τάσος (Νομική Αθήνας), αντιδικτατορική δράση, Αντι-ΕΦΕΕ και ΚΝΕ. Αποχώρησε πολύ νωρίς από το ΚΚΕ. Κριτικός κινηματογράφου, δημοσιογράφος, συγγραφέας, επιμελητής βιβλίων και δικηγόρος. 

Γράψας Γιώργος, μαθητής στη δικτατορία σε νυχτερινά σχολεία, αλλά με δράση. Μεταπολιτευτικά στην ΚΝΕ, ανέβηκε όλη την ιεραρχία μέχρι που έγινε γραμματέας της το 1986. Το 1989 ήρθε σε ρήξη με το ΚΚΕ και αποχώρησε, ιδρύοντας με πολλούς πρώην ΚΝίτες το Νέο Αριστερό Ρεύμα. Οι σύντροφοί του έμειναν γνωστοί με τον χαρακτηρισμό «Γραψαίοι» από τους αντιπάλους του. Εργάτης μέχρι τέλους, απεβίωσε το 2000. 

Δαμανάκης Μανώλης (Νομική Αθήνας), ΠΣΚ, ΚΝΕ, συνδικαλιστής στη σχολή του μετά τη μεταπολίτευση, ΚΚΕ. Αδελφός της Μαρίας Δαμανάκη. Δικηγόρος, εκτός πολιτικής. 

Δαμιανίδη Άννα (Νομική ΑΠΘ), Ρήγας, ΚΚΕ Εσωτ. Δημοσιογράφος. 

Δαμόφλη Βέρα (Φιλοσοφική Αθηνών), Αντι-ΕΦΕΕ, ΠΣΚ, με υψηλό κύρος στη Σχολή της. Δημοσιογράφος 

Δημηρούλης Δημήτρης (Φιλοσοφική Αθήνας), στον Δημοκρατικό Αγώνα. Καθηγητής πανεπιστημίου. 

Δημητρόπουλος Παναγιώτης (Νομική Αθήνας), ΠΣΚ, ΚΝΕ. Σπούδασε και φιλόλογος και έγινε καθηγητής πανεπιστημίου. 

Διακογιάννης Γιάννης (Πολυτεχνική Πάτρας), ΠΑΣΠ, δημοσιογράφος με πολύχρονη παρουσία στα «ΝΕΑ» (ανταποκριτής, ελεύθερο, κοινοβουλευτικό, πολιτικό ρεπορτάζ). Απεβίωσε το 2006. 

Διακουλάκης Νίκος (ΕΜΠ), χημικός μηχανικός, στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς για πολλά χρόνια, προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη, ανέλαβε ειδκός γραμματέας Ανταγωνιστικότητας επί υπουργίας Χριστοδουλάκη, έχει συμμετάσχει σε κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες και φορείς από αναρίθμητες συνδικαλιστικές θέσεις και διευθύνοντες ρόλους. 

Δρόσος Γιάννης (Νομική Αθήνας), Ρήγας, στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτ. για πολλά έτη, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στην Αθήνα, σύμβουλος πολλών υπουργών του ΠΑΣΟΚ σε όλες τις περιόδους του. 

Ελληνιάδης Στέλιος (Νομική Αθήνας), στέλεχος της ΑΑΣΠΕ (το 1974), από τη δικτατορία ακόμη διοργανωτής συναυλιών και στέλεχος δισκογραφικών εταιρειών. Ασχολείται επισταμένως με το λαϊκό τραγούδι (ραδιόφωνο, περιοδικά κ.λπ.). 

Ευθυμίου Πέτρος (Φιλοσοφική Ιωαννίνων), ανένταχτος στη δικτατορία, ΠΑΣΠ και Νεολαία ΠΑΣΟΚ, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για πολλά χρόνια, δημοσιογράφος και στέλεχος ΜΜΕ, υπουργός και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ έως σήμερα. 

Ζακυνθινός Στάθης (Φαρμακευτική), ΑΑΣΠΕ, ηγετικό στέλεχός της μεταδικτατορικά, επιστήμονας, στην ευρύτερη Αριστερά και ενεργός πολίτης στον χώρο της οικολογίας σήμερα. 

Θαλασσινός Γιώργος (ΕΜΠ), Αντι-ΕΦΕΕ και ΚΝΕ, στέλεχος του «Οδηγητή» και του ΚΚΕ, αργότερα στον ΣΥΝ. Δημοσιογράφος και διευθυντικό στέλεχος σε ΜΜΕ, πρόσφατα συνιδιοκτήτης του γνωστού στα Εξάρχεια «Καφέ Φλοράλ». 

Καλλιβρετάκης Λεωνίδας (Φιλοσοφική Αθήνας), ανεξάρτητος αριστερός, μετά τη δικτατορία αναδείχθηκε υποδειγματικός ερευνητής στοιχείων για χουντικούς καθηγητές. Συγγραφέας, ιστορικός, ερευνητής και διευθυντικό στέλεχος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. 

Καλογήρου Γιάννης (ΕΜΠ), Ρήγας, ηγετικό στέλεχος, αργότερα στο ΚΚΕ Εσωτ., στην ΕΑΡ, στον Συνασπισμό, στο ΠΑΣΟΚ. Καθηγητής στο ΕΜΠ, έχει διατελέσει σύμβουλος πολλών υπουργών του ΠΑΣΟΚ, γενικός γραμματέας Βιομηχανίας και ειδικός γραμματέας Κοινωνίας της Πληροφορίας επί Σημίτη. 

Καλούδης Θόδωρος (Νομική Αθήνας), ΠΑΣΠ μεταδικτατορικά αλλά ήδη εκδότης φοιτητικού περιοδικού επί χούντας. Διαγράφηκε από την ΠΑΣΠ και το ΠΑΣΟΚ αλλά εκλέχθηκε στην ΕΦΕΕ. Επανέκαμψε αργότερα στο ΠΑΣΟΚ. Γνωστός δημοσιογράφος, στέλεχος ΜΜΕ, συγγραφέας, εκδότης και επιχειρηματίας, με εμπλοκή στις μέρες Κοσκωτά. 

Καλουδιώτης Δημήτρης (ΕΜΠ), ιδρυτής οργάνωσης Άκρας Αριστεράς (Προλεταριακός Αγώνας), πολλά χρόνια αργότερα εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε γενικός γραμματέας Ενέργειας, των Περιφερειών Νοτίου Αιγαίου και Ηπείρου, επί κυβερνήσεων Σημίτη. Έχει εργασθεί στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ως στέλεχος και επιχειρηματίας. 

Καλφακάκου Ρία (Πολυτεχνική ΑΠΘ), Ρήγας, με έντονη αντιδικτατορική δράση και αργότερα στην ΕΦΕΕ. Στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτ., της ΕΑΡ, του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, έχει κατέβει σε πολλά ψηφοδέλτια της Αριστεράς (εκλογές, ΤΕΕ, ΠΟΣΔΕΠ κ.λπ.). Είναι καθηγήτρια στους Πολιτικούς Μηχανικούς του ΑΠΘ. 

Καπάτου Τζόγια (Πολυτεχνική Πάτρας), ΚΝΕ και Αντι-ΕΦΕΕ επί δικτατορίας, ΠΣΚ αργότερα, για πολλά χρόνια στέλεχος του ΚΚΕ, με ακαδημαϊκή καριέρα στο Πανεπιστήμιο Πάτρας, σύζυγος του γνωστού αγωνιστή φοιτητή και κομμουνιστή της Πάτρας Μήτσου Αθανασίου. 

Καραγκουλές Δημήτρης (Μαθηματικό Αθήνας), Αντι-ΕΦΕΕ, ΠΣΚ και ΚΝΕ, έφτασε μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια του ΚΚΕ, αργότερα στον ΣΥΝ, με ρόλο το ’89. Πρώην σύζυγος της Μαρίας Δαμανάκη. Από το 2000 και έπειτα επιχειρηματίας με πολλές εταιρείες και στον χώρο της ενέργειας. 

Καργόπουλος Νίκος (ΦΜΣ Αθήνας), ΠΑΣΠ, μετέπειτα ΚΕ ΠΑΣΟΚ, διεγράφη και ίδρυσε μαζί με συντρόφους του το κόμμα ΑΣΚΕ, το οποίο έχει γράψει τη δική του ιστορία σε εκλογικές αναμετρήσεις και στην έντυπη επικοινωνία των θέσεών του. 

Καρτερός Θανάσης (οικονομικό ΑΠΘ), ΚΝΕ, διώχθηκε από τη χούντα και αποβλήθηκε διά παντός από το ΑΠΘ, δικαιώθηκε αργότερα αλλά δεν πήρε πτυχίο! Ηγετικό στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, απ’ όπου μαζί με άλλους (Ανδρουλάκης κ.λπ.) έφυγαν, αργότερα δημοσιογράφος και διευθυντής του «Ριζοσπάστη». Στον ΣΥΝ από το 1991, εργάστηκε στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και ως διευθυντής, σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, βασικός συντελεστής του ραδιοφώνου της Αριστεράς 105,5 ΣTO KOKKINO και πρώτος διευθυντής του από το 2006 μέχρι το 2008, διατηρεί καθημερινή στήλη στην «Αυγή». 

Κατσιμάρδος Τάκης (Φιλοσοφική Αθήνας), Αντι-ΕΦΕΕ και ΚΝΕ επί χούντας, αργότερα στον Ριζοσπάστη για πολλά χρόνια, μετέπειτα στον ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, συγγραφέας και δημοσιογράφος («Έθνος»). 

Κατσίμπρη Ειρήνη (Φιλοσοφική ΑΠΘ), Αντι-ΕΦΕΕ στη δικτατορία, εκπαιδευτικός και διευθύντρια ιδιωτικού σχολείου, γνωστή συγγραφέας σχολικών βιβλίων και βοηθημάτων. 

Κοντογιώργος Χρήστος (Οικονομικό ΑΠΘ), Αντι-ΕΦΕΕ και ΚΝΕ επί χούντας, ΠΣΚ, ΕΦΕΕ, αργότερα ΚΝΕ. Οικονομολόγος, ερευνητής στην Αγροτική Τράπεζα. 

Κοντού Κλειώ (Φιλοσοφική Αθήνας), Ρήγας, ΚΚΕ Εσωτ. Δημοσιογράφος και μεταφράστρια. 

Κοντοφακάς Δημήτρης (Οικονομικό Αθήνας), Αντι-ΕΦΕΕ και ΚΝΕ, αργότερα ΠΣΚ, έφτασε μέχρι το ανώτατο όργανο της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Οργανωτικό στέλεχος τόσο στο ΚΚΕ όσο και αργότερα στον Συνασπισμό. Οικονομολόγος, συνδικαλιστής. 

Κούλογλου Στέλιος (Φαρμακευτική Αθήνας), ΑΑΣΠΕ, ανώτατο στέλεχος, αργότερα ΕΚΚΕ. Γνωστός δημοσιογράφος σε έντυπα, τηλεόραση και διαδίκτυο. 

Κουμάνταρος Δημήτρης (Νομική Αθήνας), ΑΑΣΠΕ και ΕΚΚΕ, ανένταχτος αργότερα μέχρι σήμερα. Για πολλά χρόνια δημοσιογράφος (με ενασχόληση τους νέους), αποχώρησε λόγω αντίθεσης στους επιχειρηματίες τύπου. Όπως λέει, έχει εργαστεί ως πλασιέ βιβλίων, ερευνητής αγοράς πόρτα-πόρτα, παραγωγός διαφημίσεων για περιοδικό, οικοδόμος, ιδιοκτήτης του μπαρ ΤΡΑΜ, μπάρμαν, Disk Jockey. 

Κούρκουλας Άλκης (Νομική Αθήνας), γνωστός δημοσιογράφος, εργάστηκε κυρίως ως ανταποκριτής στην Τουρκία, όπου συνεχίζει και σήμερα. Διώχθηκε από τη χούντα παρότι ήταν γιος του τότε υφυπουργού Παιδείας. Αδελφός της ηθοποιού και πρώην βουλευτού του ΠΑΣΟΚ Ελένης Κούρκουλα. 

Κούρκουλας Ανδρέας (ΕΜΠ), Ρήγας, ενεργό στέλεχος τόσο πριν όσο και μετά τη μεταπολίτευση και καλός συνδικαλιστής. Αρχιτέκτων και καθηγητής στο ΕΜΠ αργότερα. 

Κούρκουλας Δημήτρης (Νομική Αθήνας), Δημοκρατικός Αγώνας (οργάνωση του Ρήγα Φεραίου). Αργότερα ιδρυτικό στέλεχος της Πολιτικής Άνοιξης. Αδελφός των ανωτέρω. Υψηλόβαθμο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμόδιος σήμερα για τη διεύρυνση της ΕΕ με τις βαλκανικές χώρες και την Τουρκία. 

Κουτσουμπός Θόδωρος (ΦΜΑ Αθήνας), τροτσκιστής από το αντιδικτατορικό κίνημα, ΣΦΠ και ΕΔΕ (τροτσκιστές) αργότερα, ηγετικό στέλεχος, εκδότης της εφημερίδας «Νέα Προοπτική», για πολλά χρόνια στους χώρους της ριζοσπαστικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΕΕΚ, ΜΕΡΑ κ.λπ.) 

Κουφοβασίλης Πέτρος (ΑΣΚΤ), ΠΠΣΠ και αργότερα ΠΕΑΣ, ΟΜΛΕ και Μ-Λ ΚΚΕ. Γνωστός ζωγράφος (ζωγράφιζε άλλωστε και εντός φοιτητικών και κομματικών συνεδριάσεων…) και εικονογράφος, έχει υπάρξει υποψήφιος σε σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. 

Κρυστάλλης Ντάνος - Δανιήλ (ΑΣΟΕΕ), ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Αγώνα προερχόμενος όχι από τον Ρήγα αλλά από την ΕΔΑ. Γραμματέας της Νεολαίας ΕΔΑ (1976-1978). Κατά καιρούς απασχολεί την επικαιρότητα καθώς είναι, κατά δήλωσή του, πράκτορας - αναλυτής μυστικών υπηρεσιών (υπόθεση Κρυστάλλη 1986), με σκοτεινό ρόλο τότε στη δράση των τρομοκρατικών οργανώσεων. 

Κωσταράκος Δημήτρης (Μαθηματικό Αθήνας), ιδρυτικό μέλος του ΔΑ, Ρήγας, ΚΚΕ εσωτ., ΣΥΝ. Γνωστό συνδικαλιστικό στέλεχος στην ΟΙΕΛΕ αρχικά και στην ΟΛΜΕ αργότερα. 

Κωσταράκος Κώστας (Βιομηχανική Πειραιά), κυνηγήθηκε αγρίως από τη χούντα, ιδρυτικό μέλος του ΔΑ, στέλεχος του Ρήγα Φεραίου, του ΚΚΕ Εσωτ., της ΕΑΡ και του ΣΥΝ στον Πειραιά. Βιοτέχνης, αδελφός του ανωτέρω. Για πολλά χρόνια δημοτικός σύμβουλος, πρώτος πρόεδρος της ΔΕΠΑΠ, αντιδήμαρχος. Απεβίωσε το 1999. Ο Δημοτικός Πολυχώρος στα Καμίνια φέρει το όνομά του. 

Κωστής Γιώργος (Φυσικό Αθήνας), Αντι-ΕΦΕΕ, ΠΣΚ, ΚΝΕ. Γνωστός και ως «Μπέης». Για πολλά χρόνια στέλεχος του ΚΚΕ, κατά μαρτυρία του λειτουργούσε ως «βιτρίνα» επιχειρήσεων του κόμματος, αφέθηκε όμως ακάλυπτος όταν στράφηκε προς τον ΣΥΝ και έφτασε μέχρι τη φυλάκιση. Αδελφός της Κωστή Λίκας, μέλους της Συντονιστικής του Πολυτεχνείου. 

Λαφαζάνης Παναγιώτης (Μαθηματικό Αθήνας), Αντι-ΕΦΕΕ, ΠΣΚ και ΚΝΕ (ηγετικό στέλεχος). Αργότερα στο γραφείο Τύπου και στην ηγετική ομάδα του ΚΚΕ. Για πολλά χρόνια ηγετικό στέλεχος του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ. 

Λιντζέρης Δημήτρης (Ιατρική Αθήνας), στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, αργότερα στην ΠΑΣΠ, εκλεγμένος στην ΕΦΕΕ, για πολλά χρόνια στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, είναι βουλευτής Β΄ Πειραιά από το 2000. Ασκεί την Ιατρική. 

Μαρούκης Γιάννης (ΕΜΠ), Αντι-ΕΦΕΕ και ΚΝΕ, συνελήφθη και βασανίστηκε άνω του... συνηθισμένου. Μεταπολιτευτικά στην ΠΣΚ, στέλεχος πρώτης γραμμής της ΚΝΕ, γραμματέας Σπουδάζουσας, στην ΚΕ του ΚΚΕ. Παροιμιώδους ηρεμίας. Προσχώρησε αργότερα στον ΣΥΝ. Τοπογράφος συνδικαλιστής στο ΤΕΕ. 

Μαντζουράνης Γιάννης (Νομική Αθήνας), ηγετικό στέλεχος του αντιδικτατορικού αγώνα, μεταπολιτευτικά στην ΠΑΣΠ. Δικηγόρος, συνέχισε στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, μέλος της ΚΕ, έγινε γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου επί Ανδρέα Παπανδρέου. Φυλακίστηκε για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Έχει χειριστεί πολύκροτες υποθέσεις στα δικαστήρια. 

Μαυρής Γιάννης, Δημοκρατικός Αγώνας, Ρήγας, αργότερα Β΄ Πανελλαδική. Γνωστός πολιτικός και εκλογικός αναλυτής, έχει επιχειρήσεις στον χώρο των εταιρειών δημοσκοπήσεων, τη VPRC και την Public Issue. Έχει διδάξει σε πανεπιστήμια και είναι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. 

Μενίδης Διονύσης (Πάντειο), ως μαθητής συμμετείχε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, οργανωμένος στη ΜΟΔΝΕ (Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδος, οργάνωση της ΚΝΕ στα σχολεία επί δικτατορίας). Μεταπολιτευτικά στην ΠΚΣ και στην ΚΝΕ, αποχώρησε νωρίς. Πολυγραφότατος ποιητής. 

Μπαλαούρας Μάκης (ΑΣΟΕΕ), συνελήφθη και βασανίστηκε επί χούντας, ήταν ο μοναδικός φοιτητής που εμφανίστηκε με σημάδια βασανισμού δημόσια, σε δικαστήριο, επί δικτατορίας (φωτογραφία περιοδικού «Επίκαιρα»). Μεταπολιτευτικά στέλεχος του Ρήγα, στην ΕΦΕΕ, στο ΚΚΕ Εσωτ. και ΚΚΕ Εσωτ. 

Μπίστης Νίκος (Νομική Αθήνας) Αντι-ΕΦΕΕ και ΚΝΕ, από νωρίς στον αντιδικτατορικό αγώνα, ηγέτης των καταλήψεων της Νομικής. Μεταπολιτευτικά στην ΠΣΚ και στο τριμελές προεδρείο της ΕΦΕΕ, οργανωτικό στέλεχος του ΚΚΕ. Διαγράφηκε ως φίλος (!) του «αντιπάλου» Λεωνίδα Κύρκου, οργανώθηκε στο ΚΚΕ Εσωτ., ακολούθησε τον Γιάννη Μπανιά, προσχώρησε ατομικά στον Συνασπισμό από την ίδρυσή του και αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος. Αποχώρησε, δημιούργησε την κίνηση ΑΕΚΑ και προσχώρησε αργότερα, επί Σημίτη, στο ΠΑΣΟΚ, επί του οποίου θήτευσε σε κυβερνητικές θέσεις, ενώ παράλληλα εκλέχθηκε στα καθοδηγητικά όργανα. 

Μπεχράκης Διονύσης (Γεωπονική Αθήνας), συμμετείχε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, αργότερα στη ΔΑΠ και την ΟΝΝΕΔ. Αποχώρησε αρκετές φορές από τη ΝΔ και επέστρεψε. Οργανωτικό στέλεχος της ΝΔ και βουλευτής της. Στην κυβέρνηση Καραμανλή διετέλεσε πρόεδρος του ΟΛΠ. Ο αδελφός του Θόδωρος (χωρίς αξιοσημείωτη αντιδικτατορική δράση) έχει αναλάβει δεκάδες κρατικές κομματικές θέσεις στη ΝΔ, από την οποία και αυτός έφυγε και επέστρεψε. Ο Θόδωρος Μπεχράκης έχει πολυετή παρουσία στον Δήμο Αθηναίων (και πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου). Διετέλεσε και δήμαρχος Αθηναίων το διάστημα 23 Φεβρουαρίου 2006 έως 31 Δεκεμβρίου 2006. 

Νικολάου Γιάννης (Πάντειο), ως μαθητής έλαβε μέρος στο Πολυτεχνείο. Το 1974 στην ΠΑΜΚ και το 1975 στην ΠΑΣΠ, αναπληρωτής γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ (1981-1985), μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ από το 1984 και του ΕΓ το 1989. Έχει λάβει διάφορες κυβερνητικές θέσεις. 

Ξύδη Αγγελική (Φιλοσοφική Αθήνας), ιδρυτικό μέλος της Αντι-ΕΦΕΕ, με αντιδικτατορική δράση, ιδιαίτερα στις καταλήψεις της Νομικής. ΠΣΚ και ΚΝΕ, γρήγορα πέρασε στο ΚΚΕ, αποχώρησε προς το ΝΑΡ το 1990. Έκτοτε πήρε ενεργό μέρος στο κίνημα αλληλεγγύης προς τους λαούς της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα τους Ζαπατίστας, δραστηριοποιήθηκε στο Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Δημοκρατικά Δικαιώματα, ήταν ιδρυτικό μέλος του Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς. Μεταφράστρια βιβλίων και επιμελήτρια εκδόσεων, δημοσιογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά, υπεύθυνη του τμήματος Διεθνών και Δημοσίων Σχέσεων της ΕΣΗΕΑ. Απεβίωσε το 2005. 

Η Συντονιστική Επιτροπή του Πολυτεχνείου 

Για τη συντονιστική Επιτροπή του Πολυτεχνείου υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες και πηγές, αν και δεν συμφωνούν όλες στον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων. Είναι γεγονός ότι οι συνελεύσεις των Σχολών εξέλεξαν συγκεκριμένους αντιπροσώπους στη Συντονιστική Επιτροπή της Κατάληψης, όμως υπήρχαν και αναπληρωματικοί. Η παρακάτω καταγραφή νομίζουμε ότι είναι αντιπροσωπευτική της πραγματικότητας. 

Αλαβάνου Αριάδνη (Φιλοσοφική Αθήνας), ΑντιΕΦΕΕ, ΚΝΕ, ΚΚΕ, Νέο Αριστερό Ρεύμα. Ήταν υπεύθυνη έκδοσης του «Οδηγητή» και επιμελήτρια εκδόσεων. 

Αναστασίου Ελένη (Ιατρική Αθήνας), Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση (άκρα Αριστερά), ηγετική μορφή στη σχολή της. 

Ανδρουλάκης Μίμης (ΕΜΠ). Προέρχεται από την άκρα Αριστερά (ΚΟ Μαχητής), στη συνέχεια όμως Αντι-ΕΦΕΕ, ανώτατο στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, στη συνέχεια του Συνασπισμού, σήμερα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Χαρισματικός, ευρηματικός, έξυπνος, αμφιλεγόμενος. Έχει ασκήσει διάφορα επαγγέλματα και είναι συγγραφέας πολλών (επιτυχημένων) βιβλίων. 

Αντώνογλου Νίκος (Γεωπονική Αθήνας), ανένταχτος, ηγετική μορφή στη σχολή, έμεινε εκτός πολιτικής. Ασχολήθηκε με επιχειρήσεις. 

Γεωργακάκης Γιάννης (ΑΣΚΤ), φοιτητής πριν από τη δικτατορία, ανένταχτος. Γλύπτης, συγγραφέας και δημοσιογράφος. 

Γρηγορόπουλος Γιάννης (ΕΜΠ), ΑντιΕΦΕΕ, ΠΣΚ, ΚΝΕ, με δράση μέχρι λίγο μετά τη μεταπολίτευση. Ελεύθερος επαγγελματίας. 

Δαφέρμος Ολύμπιος (ΕΜΠ), ανένταχτος κατά τη χούντα. Δούλεψε στον ιδιωτικό τομέα και έγινε καθηγητής τεχνικής εκπαίδευσης. Σύμβουλος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου περί τεχνικής εκπαίδευσης. Επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ πήρε διάφορες κρατικές τεχνοκρατικές θέσεις. 

Ζουρνάς Μιχάλης (Πολυτεχνική Πάτρας), Ρήγας Φεραίος. Αν και φοιτητής στην Πάτρα, στη Συντονιστική του Πολυτεχνείου. Στον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, συνδικαλιστής, ελεύθερος επαγγελματίας. 

Κολλιτσίδας Γρηγόρης (Πάντειο), ΠΠΣΠ (Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη), φοιτητικό της ΟΜΛΕ και μετά του ΚΚΕ μ-λ.) 

Κουρμουλάκης Γιάννης (Πάντειο), ανένταχτος αριστερός. 

Κοροβέσης Γιάννης (Οδοντιατρική Αθήνας), ΑντιΕΦΕΕ επί δικτατορίας, ΠΣΚ, ΕΦΕΕ, αργότερα στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Οδοντίατρος. 

Κωστή Αγγελική - Λίκα (Φιλοσοφική Αθήνας), ανένταχτη, φίλα προσκείμενη στην ΑντιΕΦΕΕ, δεν εντάχθηκε στην ΠΣΚ μεταπολιτευτικά, αλλά παρέμεινε ανεξάρτητη αριστερή συνδικαλίστρια (ΑΑΠΦ). Καθηγήτρια. 

Λαζαρίδης Χρύσανθος (Οικονομικό Αθήνας), Ρήγας Φεραίος. Γνωστός συνδικαλιστής στη σχολή και την ΕΦΕΕ αργότερα, ηγετικό στέλεχος της Β΄ Πανελλαδικής (συνδιάσκεψη του Ρήγα Φεραίου που οδήγησε σε διάσπαση προς τα αριστερά). Ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά) αργότερα, έζησε χρόνια στο εξωτερικό. Δημοσιογράφος, χρηματιστηριακός αναλυτής και πανεπιστημιακός, αρθρογράφος και αναλυτής για θέματα οικονομίας, εξωτερικών σχέσεων, άμυνας, πολιτικής κ.λπ. Συμμετέχει στο Δίκτυο 21. Είναι στενός συνεργάτης για πολλά χρόνια του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά. 

Λάζος Χρήστος (Νομική Αθήνας), στέλεχος του Ρήγα προ και μεταπολιτευτικά, γνώρισε για τα καλά το ΕΑΤ/ΕΣΑ. Στην ηγεσία του Ρήγα Φεραίου και του ΚΚΕ Εσωτ., αργότερα δούλεψε με τον Κώστα Λαλιώτη. Στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για πολλά χρόνια, διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου αργότερα και γραμματέας της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. 

Λαλιώτης Κώστας (Οδοντιατρική Αθήνας), στέλεχος του ΠΑΣΚ με πολλές συλλήψεις από τη χούντα, ένας από τους διαπραγματευτές της Συντονιστικής του Πολυτεχνείου με τον στρατό πριν από την είσοδο του τανκ. Το 1974 στην ΠΑΣΠ, γρήγορα πέρασε στα κεντρικά καθοδηγητικά όργανα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και του ΠΑΣΟΚ. Για χρόνια επηρέαζε τις καταστάσεις στη Νεολαία του Κινήματος. Εκλέχθηκε σχετικά αργά βουλευτής, μόλις το 1991, αλλά επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ έχει περάσει από πλειάδα κυβερνητικών θέσεων τα τελευταία 30 χρόνια. Έφτασε μέχρι γραμματέας (Νο2) του ΠΑΣΟΚ. Είναι ηγετικό στέλεχος του Κινήματος, συνυφασμένο με την ιστορία του (την οποία έχει επηρεάσει σημαντικά), θεωρείται μετρ της πολιτικής επικοινωνίας και είναι σεβαστός από τους συντρόφους του. 

Λογοθέτης Στέλιος (ΕΜΠ), ΑντιΕΦΕΕ, αργότερα ΠΣΚ και ΚΝΕ. Στέλεχος του ΚΚΕ, δήμαρχος Νίκαιας επί σειρά ετών (εκλέχθηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 28 ετών), δήμαρχος Πειραιά αργότερα (συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ενιαίου Συνασπισμού), προσχώρησε στον ΣΥΝ και αργότερα στο ΠΑΣΟΚ. Κατηγορήθηκε για κακοδιαχείριση και σκάνδαλα στον Δήμο Πειραιά, καταδικάστηκε αρχικά και αθωώθηκε αργότερα. Ήταν υποψήφιος στις τελευταίες δημοτικές εκλογές για τον ενιαίο πλέον Δήμο Νίκαιας-Ρέντη, όπου χωρίς καμία κομματική στήριξη ήρθε δεύτερος. 

Λυγερός Σταύρος (Μαθηματικό Αθήνας), αντιδικτατορική δράση και Συντονιστική Πολυτεχνείου ως ΟΣΕ (Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση - άκρα Αριστερά). Έμεινε λίγο στο φοιτητικό κίνημα μεταπολιτευτικά, αλλά έγραψε βιβλία και άρθρα για το αντιδικτατορικό και φοιτητικό κίνημα. Γνωστός δημοσιογράφος πλέον, αρθρογράφος και συγγραφέας, από τις πιο έγκυρες γραφίδες της γενιάς του. 

Μαυρογένης Διονύσης (Ιταλία και Φαρμακευτική Αθήνας), αντιδικτατορική δράση και βασανισμοί στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, με ηγετικό ρόλο στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Αργότερα κατηγορήθηκε από ΑντιΕΦΕΕ και ΚΝΕ σε μια απροκάλυπτη επίθεση ως «χαφιές» για να τον υπερασπιστούν με ένταση αγωνιστές όλων των άλλων τάσεων και παρατάξεων (1974). Φαρμοκοποιός, προσέγγισε για λίγο την ΕΑΡ και έκτοτε ανένταχτος. Έχει διατελέσει δημοτικός σύμβουλος Ζωγράφου. 

Μωροπούλου Τόνια (ΕΜΠ), ΑντιΕΦΕΕ, διάβασε στους δημοσιογράφους την ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης. ΠΣΚ και ΚΝΕ αργότερα, στέλεχος του ΚΚΕ. Αποχώρησε το 1979. Αργότερα, επί Λαλιώτη, στο υφυπουργείο Νέας Γενιάς, προσέγγισε το ΠΑΣΟΚ, του οποίου έγινε στέλεχος. Ακούστηκε έντονα την περίοδο Κοσκωτά. Καθηγήτρια στο ΕΜΠ, υποψήφια πρύτανης τελευταία και συνδικαλίστρια στο ΤΕΕ με ανεξάρτητο ΠΑΣΟΚογενές ψηφοδέλτιο. 

Νικολαΐδης Παναγιώτης (ΕΜΠ), τροσκιστής (μοναδικός στη ΣΕ του Πολυτεχνείου), μεταπολιτευτικά με τη ΣΦΠ (Σοσιαλιστική Φοιτητική Παράταξη, της Εργατικής Διεθνιστικής Ένωσης), επίσης μόνος τροτσκιστής εκλεγμένος στην εποχή του. Αρχιτέκτονας. 

Νυσταζάκης Γιάννης (ΕΜΠ), ΑντιΕΦΕΕ και αργότερα ΠΣΚ. Ανώτερο κεντρικό στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ μετέπειτα στην Κρήτη. Το 1991 προτίμησε τον ΣΥΝ και αργότερα, μαζί με τον Μίμη Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ. 

Παπαβασιλόπουλος Γιώργος (ΕΜΠ), Ρήγας Φεραίος. Έντονη παρουσία αντιδικτατορικά. Καθηγητής Αυτομάτου Ελέγχου στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς του ΕΜΠ. 

Παππάς Στέλιος (ΑΣΟΕΕ), μέλος του Ρήγα Φεραίου από τη δικτατορία, ιδρυτικό μέλος του ΔΑ, αρχικός εκδότης του «Θούριου» (επίσημο περιοδικό της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίας) στη νόμιμη έκδοσή του. Αργότερα στην ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτ., με τον Μπανιά στο ΚΚΕ Εσωτ. ΑΑ και μετέπειτα στον Συνασπισμό μέχρι σήμερα. Οικονομολόγος. 

Σηφιανός Νίκος (ΕΜΠ), ανένταχτος αριστερός στη δικτατορία και στην εξέγερση. Στέλεχος της ΠΠΣΠ και αργότερα του ΚΚΕ (μ-λ). Αρχιτέκτονας. 

Σιδέρης Νίκος (Ιατρική Αθήνας), στην άκρα Αριστερά (Μπολσεβίκοι), με την οποία πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα και την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είναι ψυχίατρος - ψυχαναλυτής, διδάσκει σε ακαδημαϊκό επίπεδο και έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές και μυθιστορήματα. 

Σταυροπούλου Μαρία (ΑΣΚΤ), αντιδικτατορική δράση, έντονη δραστηριότητα στην Εξέγερση και στη Συντονιστική. 

Τζουβάνος Δημήτρης (Γεωπονική Αθήνας), ανένταχτος στην εξέγερση, στην ΠΑΣΠ μεταπολιτευτικά, ηγετικό στέλεχος. Διεγράφη το 1979 από την ΠΑΣΠ και το ΠΑΣΟΚ, συγκρότησε άλλα σχήματα με κύριο την ΕΜΑΣ (Ενότητα Μαρξιστών Σοσιαλιστών). Επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ το 1994, διετέλεσε γενικός γραμματέας υπουργείου Γεωργίας (1997-2000). Γεωπόνος. 

Τσαντίλης Κώστας (ΑΣΟΕΕ), συμμετείχε ως ανένταχτος στην εξέγερση και τη Συντονιστική Επιτροπή του Πολυτεχνείου. 

Τσαφαράκης Μανούσος (ΦΜΣ Αθήνας). Στην πρώτη γραμμή του αντιδικτατορικού αγώνα, εξελέγη στη ΣΕ ως ανένταχτος της άκρας Αριστεράς. Τη δεκαετία του 1980 πλησίασε το ΠΑΣΟΚ επί Λαλιώτη στη Νέα Γενιά. Περιφερειακό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ αργότερα, με ανεξαρτησία γνώμης και παρρησία. 

Τσεμπέλης Γιώργος (ΕΜΠ), Μέλος του Ρήγα Φεραίου ήδη επί χούντας, εξελέγη στη ΣΕ. Στέλεχος του Ρήγα και μεταπολιτευτικά, αρθρογράφος στον «Θούριο». Έφυγε στο εξωτερικό για σπουδές και άλλαξε κατεύθυνση: από πολιτικός μηχανικός στα Μαθηματικά και από εκεί στην Πολιτική Επιστήμη. Καθηγητής πανεπιστημίου στο UCLA και επισκέπτης καθηγητής σε πολλά άλλα. 

Φιλιππάκης Γιώργος (Βιομηχανική Πειραιά), ΑντιΕΦΕΕ, στη ΣΕ του Πολυτεχνείου, επικεφαλής των ομάδων περιφρούρησης της κατάληψης. Μεταπολιτευτικά στην ΠΣΚ και αργότερα στέλεχος του ΚΚΕ. Γνωστός δημοσιογράφος του ελεύθερου και αστυνομικού ρεπορτάζ. 

Χατζησωκράτης Δημήτρης (ΕΜΠ), αντιχουντική δράση, στέλεχος του Ρήγα Φεραίου. Μεταπολιτευτικά ηγετικό στέλεχος του Ρήγα, αρχικός υπεύθυνος της εφημερίδας «Θούριος», που έφερε το παρατσούκλι «Χατζηθούριος» λόγω των μακροσκελών αναλύσεων του υπευθύνου. Ακολούθησε τη συνήθη πορεία: ΚΚΕ Εσωτ.-ΕΑΡ-ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, όπου είναι γνωστός για τις δημόσιες παρεμβάσεις του. Τους τελευταίους μήνες ηγετικό στέλεχος της Δημοκρατικής Αριστεράς. 

Ψαρράς Δημήτρης (ΕΜΠ), μέλος του Ρήγα Φεραίου από την εποχή της χούντας, εξελέγη στη ΣΕ της κατάληψης. Μεταπολιτευτικά ισχυρό στέλεχος του Ρήγα, το 1978 ηγέτης της Β΄ Πανελλαδικής που διέσπασε τον Ρήγα. Γνωστός ευρύτερα ως ένας εκ της τριάδας που έγραφε τον «Ιό της Κυριακής» στην «Ελευθεροτυπία». 

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις 

του Πολυτεχνείου Παρουσίες που χωρίς να ανήκουν στη Συντονιστική Επιτροπή έπαιξαν σημαντικό ή συμβολικό ρόλο, είχαν ιδιαίτερα καθήκοντα ή έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί. Αυτοί είναι: 

Δαμανάκη Μαρία (ΕΜΠ), ΑντιΕΦΕΕ, ΠΣΚ και ΚΝΕ. Η πιο γνωστή «φωνή» του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου το 1973. Στέλεχος της ΚΝΕ, βουλευτής του ΚΚΕ, μετέπειτα του ΣΥΝ, αργότερα πρόεδρος του Συνασπισμού. Μετέπειτα προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, του οποίου υπήρξε βουλευτής και παρ’ ολίγον υπουργός Δημόσιας Τάξης… Σήμερα είναι ελληνίδα Επίτροπος στην Κομισιόν. 

Παπαχρήστος Δημήτρης (ΑΣΟΕΕ), με έντονη αντιδικτατορική δράση, ήταν ένας από τους τρεις εκφωνητές του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου και αναπληρωματικό μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής από την ΑΣΟΕΕ. Από το 1974 ανεξάρτητος στον χώρο της άκρας Αριστεράς. Πλησίασε τον Κώστα Λαλιώτη επί υφυπουργείου Νέας Γενιάς, αλλά όχι το ΠΑΣΟΚ. Έμεινε έξω από κόμματα. Αρθρογράφος, συγγραφέας πολλών βιβλίων, σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ, ραδιοφωνικός παραγωγός. Εργάζεται στην Τράπεζα της Ελλάδος και μένει στα Εξάρχεια. 

Παπαδημητράκης Λάμπρος (ΑΣΚΤ), ένας από τους τρεις εκφωνητές του φοιτητικού ραδιοσταθμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, μάλλον λησμονημένος από την Αριστερά. Σκηνοθέτης, έχει γυρίσει ταινίες για την κυπριακή τραγωδία, ευαίσθητος και ενεργός στα εθνικά θέματα. 

Αρβανίτης Φοίβος (ΦΜΣ Αθήνας), ηγετική μορφή της κατάληψης του Πολυτεχνείου. 

Δρογκάρης Γιώργος (ΕΜΠ). Είναι ένας εκ των τριών συλληφθέντων του Πολυτεχνείου που έδωσαν την περίφημη συνέντευξη στον Μαστοράκη. Στο ΚΣ της ΕΦΕΕ μεταπολιτευτικά, απεβίωσε νεώτατος το 1992. 

Κατωπόδης Ηλίας (ΕΜΠ).. Είναι εκ των τριών συλληφθέντων του Πολυτεχνείου που έδωσαν την περίφημη συνέντευξη στον Μαστοράκη. Αργότερα ΠΣΚ και ΚΝΕ. Ελεύθερος επαγγελματίας. 

Καρυστιάνη Ιωάννα (Νομική Αθήνας), ΑντιΕΦΕΕ, αργότερα ΠΣΚ, αργότερα στην ΚΝΕ και το ΚΚΕ, επί των Πολιτιστικών. Σύζυγος του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη. Σκιτσογράφος αρχικά και πολύ επιτυχημένη συγγραφέας (και σεναριογράφος) τα τελευταία 15 χρόνια. 

Παπαδήμας Άλκης (Μαθηματικό Αθήνας), ΑντιΕΦΕΕ και ΚΝΕ, σύνδεσμος της Συντονιστικής του Πολυτεχνείου με συλλόγους και φορείς εκτός κατάληψης. Στην ΠΣΚ αργότερα και στην ΕΦΕΕ. Στέλεχος του ΚΚΕ, αργότερα στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Συνδικαλιστής ιδιωτικός εκπαιδευτικός, έχει θητεύσει στην τοπική αυτοδιοίκηση (αντιδήμαρχος Καισαριανής). 

Παυλάκης Γιώργος (Ιατρική Αθήνας), κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν ο υπεύθυνος του ιατρείου που εγκαταστάθηκε στο κτίριο της Αρχιτεκτονικής. Σήμερα είναι διευθυντής του Τοµέα Ανθρωπίνων Ρετροϊών στο Εθνικό Ινστιτούτο κατά του Καρκίνου (ΗΠΑ) και συμμετέχει στο Ελληνικό Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας και Τεχνολογίας. 

Ρεβελάκης Νίκος (ΕΜΠ). Ανέλαβε πρόεδρος των Τοπογράφων όταν οι προηγούμενοι δύο (Αλαβάνος και Ποταμιάνος) είχαν ήδη διωχθεί. Δημόσιος υπάλληλος. 

Ρηγοπούλου Πέπη (ΕΜΠ). Τραυματίστηκε. Αποφοίτησε κατά τη μεταπολίτευση και ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα στον χώρο της τέχνης, διδάσκοντας σε Κρήτη και Αθήνα. 

Σταμέλος Κυριάκος (ΕΜΠ). Το βράδυ της 17ης Νοέμβρη, κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ήταν ένας από τους διαπραγματευτές με τον στρατό πριν από την είσοδο του τανκ. 

Τζουμάκας Στέφανος (Νομική Αθήνας). Φοιτητής ήδη πριν από τη δικτατορία, αγωνίστηκε και διώχθηκε επί χούντας. Ηγετικό στέλεχος των καταλήψεων της Νομικής (’72-’73). Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν ένας από τους διαπραγματευτές (μαζί με Λαλιώτη - Σταμέλο) με τον στρατό πριν από την είσοδο του τανκ. Στη μεταπολίτευση ΠΑΣΠ και αργότερα Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Γενικός γραμματέας (1975) και πρόεδρος (1976-1978) της ΕΦΕΕ. Για πολλά χρόνια «το μακρύ σκληρό χέρι» του Ανδρέα Παπανδρέου στην ΠΑΣΠ και τη Νεολαία. Ηγετικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μέλος της ΚΕ και του ΕΓ κατά περιόδους, πολλάκις σε κρατικές και κυβερνητικές θέσεις. 

Χριστοδουλάκης Νίκος (ΕΜΠ), υπεύθυνος του πομπού του ραδιοσταθμού της εξέγερσης. Από το 1974 ανεξάρτητος αριστερός (ΣΠΗΜΜ), πρόεδρος με τους ανεξάρτητους στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς. Αργότερα ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα στην οικονομική επιστήμη. Έγινε καθηγητής Πανεπιστημίου. Μετά το 1993 στο ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε γενικός γραμματέας Έρευνας και Τεχνολογίας, σύμβουλος του πρωθυπουργού, υφυπουργός Οικονομικών (είσοδος στο ευρώ), υπουργός Ανάπτυξης, υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη, δεν επανεκλέχτηκε βουλευτής επί Γιώργου Παπανδρέου επέστρεψε στα ακαδημαϊκα καθήκοντα. 

Αυτό έκανε το σύστημα στην Ελλάδα. Έβαλε το "χέρι" του και τράβηξε τα "σκατά" στην κορυφή. 

Από μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων έπιασε τους χειρότερους και τους τοποθέτησε αυθαίρετα για μια στιγμή στην κορυφή. Από εκεί και πέρα γνώριζε τον τρόπο, ώστε αυτήν τη στιγμή να την κάνει πολύχρονη. Η "τρύπα", που χρησιμοποίησε, για να βάλει το "χέρι" του, ήταν το Πολυτεχνείο. 

Ένα αόρατο "χέρι" μπήκε από την "τρύπα" του Πολυτεχνείου στην ελληνική κοινωνία και τη "γύρισε" ανάποδα. 

Την τράβηξε με τέτοιον τρόπο, που το "μέσα" έγινε "έξω". Το "πάνω" έγινε "κάτω". Από εκεί και πέρα το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να σταθεροποιήσει την κατάσταση.

ΤΙ ΕΛΕΓΕ 

Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ 

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Αυτές τις ημέρες, οι «αντιστασιακοί» της «γενιάς του Πολυτεχνείου» (που κατέστρεψαν την Ελλάδα κι είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή δυστυχία μας), θα μιλήσουν -όπως πάντα- για το «Έπος» του Πολυτεχνείου, που «έριξε τη χούντα» και άλλα γνωστά και χιλιοειπωμένα.

Παραθέτουμε παρακάτω την ψύχραιμη άποψη για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ενός γνωστού (αλλά μη εμπαθούς) αριστερού, του (μακαρίτη πλέον) δημοσιογράφου και πολυγραφότατου συγγραφέα Βασίλη Ραφαηλίδη, όπως αυτή είναι καταγεγραμμένη στο βιβλίο του με τον τίτλο«Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974», των εκδόσεων του «Εικοστού Πρώτου»:

‘ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ’

«Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Το πράγμα περιορίστηκε σε μια τουριστικού τύπου αντίσταση από το εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το ’παιζε Πασιονάρια…

Στην πραγματικότητα, κανένας δεν έριξε τη χούντα, ούτε «τα παιδιά του Πολυτεχνείου», που τα κάναμε μπαντιέρα για να απαλύνουμε τις ενοχές μας για τη δειλία μας…

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος.

Η σημαντικότερη συνέπεια του «έπους» του Πολυτεχνείου, είναι το γεγονός πως η ημέρα της πτώσης του, η 17 του Νοέμβρη, χάρισε το όνομά της στην οργάνωση «17 Νοέμβρη».

Επίσης, το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση από το ραδιόφωνο των φοιτητών των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της Συντονιστικής Επιτροπής.

Πάντως, πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα ξεκινάει από κει.

Όπως και να’ ναι, το «έπος του Πολυτεχνείου» έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για κείνους που για εφτά χρόνια λούφαζαν, και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μία νυκτί, καλά προφυλαγμένοι οι περισσότεροι απ’ την πολυκέφαλη μάζα που τους περιέβαλλε πανταχόθεν.

Ευτυχώς που η οίηση και ο κομπασμός για ένα έπος ελάχιστα επικό, άρχισε να ξεφουσκώνει σιγά-σιγά».

Αυτά και… σκασμός, 

«σύντροφοι» παραμυθάδες! 

Όχι άλλο «κάρβουνο»! 

‘ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ’:

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ -ΚΑΚΩΣ- ΤΟ ΕΧΑΣΑΝ...ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΑΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΓΙΑ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ...!!!

ΣΤ.ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ