Το υπερήφανο “ΟΧΙ” της 28η Οκτωβρίου 1940:Το υπερήφανο “ΟΧΙ” των Ελλήνων.Μύθοι και αλήθειες.

«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές» (Διονύσιος Σολωμός).

Προς την κατεύθυνση αυτή να κάνουμε σήμερα ένα βήμα και να αναφερθούμε στους μύθους και τις αλήθειες για την 28η Οκτωβρίου. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Μύθος 1ος: Το «ΟΧΙ» το είπε ο λαός κι όχι ο «φασίστας», «γερμανόφιλος» κ.τ.λ. Ι. Μεταξάς. Υπάρχει και μια παραλλαγή του μύθου: Ναι μεν ο Ι. Μεταξάς είπε το «ΟΧΙ», όχι όμως γιατί το ήθελε, αλλά γιατί… αναγκάσθηκε. Αλλιώς, θα τον ανέτρεπε ο λαός!

Η αλήθεια: Ο μύθος αυτός είναι γελοίος, η δε παραλλαγή του ακόμα πιο γελοία. Ασφαλώς το «ΟΧΙ» το είπε πρώτα ο Ι. Μεταξάς και εν συνεχεία το είπε και ο ελληνικός λαός. Αν ο Ι. Μεταξάς είχε πει «ναι» και μέχρι που να καταλάβουν οι Έλληνες τι ακριβώς συμβαίνει, οι Ιταλοί θα είχαν πλημμυρίσει την χώρα. Η αλήθεια είναι ότι χωρίς το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και τον Εθνικό Κυβερνήτη Ι. Μεταξά, δεν θα υφίστατο 28η Οκτωβρίου και το Έπος του ’40 δεν θα γραφόταν ποτέ!

Μύθος 2ος: Ο ελληνικός λαός πολέμησε κατά του φασισμού.

Η αλήθεια: Εάν κανείς ερωτήσει αυτούς που διαδίδουν τον μύθο για την φύση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, σίγουρα θα απαντήσουν ανεπιφυλάκτως: «ήταν ένα φασιστικό καθεστώς». Πως, λοιπόν, επολέμησε ο ελληνικός λαός κατά του φασισμού, ενώ εκυβερνάτο από ένα επίσης φασιστικό καθεστώς; Με την ίδια λογική (του παραλόγου) κάποιοι Ιταλοί μπορούν να ισχυρισθούν ότι και ο ιταλικός λαός πολέμησε κατά του… φασισμού (του ελληνικού). Η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες πολέμησαν υπέρ βωμών και εστιών, υπέρ πατρίδος, κι όχι κατά του οποιουδήποτε πολιτεύματος.

Μύθος 3ος: Η Ελλάς ήτο στρατιωτικώς απροετοίμαστη για πόλεμο.

Η αλήθεια:

Η Ελλάς ήτο πλήρως προετοιμασμένη για πόλεμο, και στρατιωτικώς και ηθικώς, καίτοι ο Ι. Μεταξάς είχε σκοπό να τηρήσει πάση θυσία αυστηρή ουδετερότητα. Το 1936, ο Ι. Μεταξάς είδε την βουλγαρική απειλή και ξεκίνησε την κατασκευή μεγάλων οχυρωματικών έργων, της περίφημης «Γραμμής Μεταξά», που κάλυπτε όλη την μεθόριο με την Βουλγαρία. 

Η κατασκευή της «Γραμμής Μεταξά» αποπερατώθηκε το 1939. Με την Ιταλία δεν είχαμε βεβαίως κοινά σύνορα –τα αποκτήσαμε το 1939, μετά την αιφνίδια κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς- οπότε ήταν αργά για να κατασκευασθεί κι εκεί μια ανάλογη «Γραμμή Μεταξά». 

«Εντός δύο και ημίσεος ετών κατορθώσαμεν να δαπανήσωμεν δια την πολεμικήν μας παρασκευήν 9 ½ δισεκατομμύρια δραχμών δια να οπλίσωμεν την Ελλάδα κατά ξηράν, θάλασσαν και αέραν, κατά τρόπον, ώστε υπερήφανα πλέον να δύναται να υπερασπίσει την ακεραιότητάν της και την τιμήν της», διακήρυττε το 1939 ο Ι. Μεταξάς. Έναν χρόνο αργότερα τα λόγια του εκείνα δικαιώθηκαν στα βορειοηπειρωτικά βουνά.

Μύθος 4ος: Ο Ι. Μεταξάς (ο «Μπαρμπα-Γιάννης» όπως τον αποκαλούσε ο ελληνικός λαός) ήταν «τύραννος», «δικτάτωρ», «καταπιεστής του λαού» κ.τ.λ., το δε καθεστώς του «λαομίσητο».

Η αλήθεια: Κατ’ αρχάς, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου δεν επεβλήθη δια της βίας. Ο Ι. Μεταξάς ήταν ήδη πρωθυπουργός της Ελλάδος από τον Απρίλιο του 1936, με την υποστήριξη όλων των κομμάτων της βουλής – εκτός του ΚΚΕ.Από τότε άρχισε το ΚΚΕ την έφοδο για κατάληψη της εξουσίας, οργανώνοντας απεργίες και αιματηρές συγκρούσεις με τον Στρατό και την Χωροφυλακή. Εξήγγειλε δε γενική πανελλαδική απεργία για την 5η Αυγούστου, που θα σήμαινε την αρχή εμφυλίου πολέμου, όπως στην Ισπανία. 

‘Όμως, μια ημέρα νωρίτερα τους πρόλαβε ο Ι. Μεταξάς και με δύο διατάγματα διέλυσε την βουλή και τα κόμματα, ενώ ανέστειλε και ορισμένα άρθρα του Συντάγματος. Έτσι, χωρίς να ανοίξει μύτη, προέκυψε το εθνικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου. 

Εν συντομία, μερικά από τα κυριότερα επιτεύγματα του Ι. Μεταξά (τα οποία καταργούνται στις μέρες μας από τις κυβερνήσεις του Μνημονίου):

1ον) Εξαφάνιση της ανεργίας.

2ον) Ίδρυση του ΙΚΑ, της ΓΣΕΕ και της Εργατικής Εστίας.

3ον) Καθιέρωση της αδείας μετ’ αποδοχών.

4ον) Καθιέρωση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

5ον) Καθιέρωση του δώρου και των αμειβομένων υπερωριών.

6ον) Καθιέρωση της αργίας της Κυριακής.

7ον) Επιβολή κατωτάτου ορίου μισθών και ημερομισθίων (ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα).

8ον) Καθιέρωση της Πρωτομαγιάς ως Εθνικής Εργατικής Εορτής.

9ον) Απαγόρευση της εργασίας ανηλίκων.

10ον) Υποχρεωτική προικοδότηση των εργατριών από τους βιομηχάνους.

11ον) Δωρεάν εισιτήρια στους εργάτες για το θέατρο, τον κινηματογράφο κ.α. εκδηλώσεις, μέσω της Εργατικής Εστίας.

12ον) Πλήρης διαγραφή των αγροτικών χρεών.

13ον) Ίδρυση της Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας (ΕΟΝ).

14ον) Αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων, εκσυγχρονισμός του εξοπλισμού των, ανύψωση του ηθικού των, κατασκευή της «Γραμμής Μεταξά». Τα αποτελέσματα φάνηκαν στο Έπος του ’40.

15ον) Αξιοποίηση του εθνικού πλούτου, με γεωτρήσεις για την ανεύρεση και άντληση των πετρελαίων μας –κατ’ αρχάς- στην περιοχή του Κατακώλου Ηλείας. Εάν δεν ερχόταν ο πόλεμος και διατηρείτο το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, η Ελλάς θα ήτο από την δεκαετία του ’40 μια πάμπλουτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα και δεν θα φθάναμε ποτέ στα σημερινά χάλια!

«Λαομίσητος», λοιπόν, ο Ι. Μεταξάς, συμφώνως με τους κομπλεξικούς μαρξιστές. 

Για να δούμε τι λέει επ’ αυτού ο Μίκης Θεοδωράκης («Καθημερινή» της 29/10/2006): 

«Ο θάνατος του Μεταξά ήταν ένα μεγάλο σοκ. Στην Τρίπολη, πρέπει να σου πω ότι έγιναν μνημόσυνα σε διάφορες εκκλησίες. Κι εμείς πήγαμε σε μια εκκλησία, όχι στη Μητρόπολη, σε μια άλλη, πιο μικρή. Την ώρα λοιπόν του μνημοσύνου, ο κόσμος έκλαιγε τόσο γοερά, ώστε από τη μία εκκλησία στην άλλη άκουγες τα κλάματα. Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά».

Ας πάρουμε και μια δεύτερη γνώμη. 

Για να δούμε, λοιπόν, τι λέει και ο γνωστός αριστερός συγγραφεύς Βασίλης Ραφαηλίδης(«Ιστορία του νεοελληνικού κράτους 1830-1974»): 

«Ας μάθουμε επιτέλους να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους και να μην παραποιούμε την ιστορία μας. Ο ελληνικός λαός, στην πλειοψηφία του, αγάπησε τον Μεταξά».

Μύθος 5ος: Όλοι οι Έλληνες πολέμησαν τον εισβολέα ενωμένοι σαν μια γροθιά.

Η αλήθεια: Ναι, όλοι οι Έλληνες πλην των κομμουνιστών.Κι αυτό, γιατί από τον Αύγουστο του 1939 ίσχυε το διαβόητο γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Μόλις άρχισε ο μεγάλος πόλεμος, κι ενώ οι Γερμανοί κατελάμβαναν μία προς μία τις χώρες της Ευρώπης, οι κομμουνιστές των χωρών αυτών αρνούντο –λόγω της ισχύος του συμφώνου- να πολεμήσουν! ,

Είναι χαρακτηριστική η στάση των Γάλλων κομμουνιστών οι οποίοι την ώρα της γερμανικής επιθέσεως κατά της πατρίδος των, έριξαν το γνωστό σύνθημα «Πουρκουά - Πουρκουί» (γιατί και για ποιόν να πολεμήσουμε;). Τον καιρό εκείνο, πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου πάνω από την πατρίδα μας. 

Οι Ιταλοί προβαίνουν συνεχώς σε προκλητικές ενέργειες, με αποκορύφωμα τον ύπουλο τορπιλισμό της «Έλλης», ανήμερα της Παναγίας. 

Τι έλεγε τότε το ΚΚΕ; 

Με προκήρυξή του τόνιζε: 

«Ο τορπιλισμός της Έλλης είναι το πιο σοβαρό σημάδι που δείχνει πως η δικτατορία είναι πουλημένη στους Άγγλους ιμπεριαλιστές και πως η Ιταλία πασχίζει να την ξαναφέρει στα νερά της». 

Η ελληνική πολιτική λοιπόν –σύμφωνα με τους... ατσίδες του ΚΚΕ προκάλεσε τον τορπιλισμό της Έλλης! Όσο, δε, για το ποιός θα ευθύνεται για την επικείμενη ιταλική εισβολή : 

«...Δεν έχει σημασία, γιατί την ιταλική εισβολή την προκαλεί αυτή τη φορά η τυχοδιωκτική πολιτική της βασιλο-μεταξικής δικτατορίας που δημιουργεί στην Ιταλία ανησυχίες για την ασφάλεια των νώτων της...», τονίζεται στην ίδια προκήρυξη (πηγή: «ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», τόμος Δ΄, σελ. 500-504).

Η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος, βρήκε το ΚΚΕ διαλυμένο και τον αρχηγό του Ν. Ζαχαριάδη κρατούμενο στις φυλακές Κερκύρας. 

Την 2α Νοεμβρίου 1940, η εφημερίδα «Καθημερινή» δημοσίευσε μια επιστολή του Ζαχαριάδη για τον πόλεμο, την οποία χρησιμοποιούν σήμερα οι σύντροφοι των Βουλγάρων κομιτατζήδων για να αποδείξουν ότι ήσαν… αντιστασιακοί. Με την επιστολή του αυτή ο αρχηγός του ΚΚΕ –παραδόξως- καλούσε τον ελληνικό λαό να υπερασπισθεί την πατρίδα: 

«...Στον πόλεμο αυτό, διευθυνόμενο από την κυβέρνηση Μεταξά, πρέπει όλοι να δώσουμε τις δυνάμεις μας μέχρι τελευταίας ικμάδος. Όλοι στον αγώνα, ο καθένας από τη θέση του α ανήκει στην Ελλάδα και στο λαό της. Οι εργάτες όλου του κόσμου είναι στο πλευρό μας». 

Ωστόσο, η επιστολή αυτή θεωρήθηκε αργότερα πλαστή από το ΚΚΕ, με άρθρο του Πλουμπίδη (κατοπινού αρχηγού της δολοφονικής εαμικής οργανώσεως ΟΠΛΑ –Ομάδα Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών- περισσότερο γνωστού από την υπόθεση Μπελογιάννη) στον παράνομο «Ριζοσπάστη», τον Μάρτιο 1941, το οποίο τόνιζε: «Ιδιαίτερα, με το δημοσιευμένο στις φυλλάδες του Μεταξά της 2 Νοέμβρη πλαστό γράμμα του μεγάλου μας αρχηγού συν. Ζαχαριάδη, παράσυρε στην αυτοκτονία τον λαό» (πηγή: «ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», τόμος Ε΄, σελ. 36-37). 

Ο Πλουμπίδης (μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ) που μαζί με τους Κτιστάκη και Παπαγιάννη ήταν η «γνήσια» (η μη καθοδηγουμένη από την Ασφάλεια και τον Κ. Μανιαδάκη) διοίκηση του ΚΚΕ, είχε ρίξει τον Νοέμβριο του ’40 το σύνθημα «Πόλεμος στον πόλεμο», σύμφωνα με την εντολή της Μόσχας και της Γ΄ Διεθνούς.

Ένα μήνα αργότερα, στις 26 Νοεμβρίου 1940, ο Ζαχαριάδης έγραψε δεύτερη επιστολή, με την οποία κατήγγειλε τον πόλεμο της Ελλάδος ως «ιμπεριαλιστικό» και ζητούσε να σταματήσει αμέσως : 

«Ενάντια στη θέληση του λαού ο Μεταξάς έκανε και κάνει τον πόλεμο ενάντια στην Ιταλία σα μια επιχείρηση αντιλαϊκή-πλουτοκρατική-καταχτητική-φασιστική-ιμπεριαλιστική. Ο λαός είναι αποφασιστικά ενάντια σ’ ένα τέτοιο πόλεμο. ...Έξω απ’ αυτά, η Ελλάδα δεν έχει καμμία θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ιταλία-Γερμανία» (πηγή: «Ν. Ζαχαριάδη-Συλλογή Έργων», έκδοση Κ.Ε. του ΚΚΕ). Στη συνέχεια, ο Ζαχαριάδης γράφει και τρίτη επιστολή, στις 15 Ιανουαρίου 1941, με την οποία προχωράει ακόμα πιο πέρα: 

«Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκανε πόλεμο φασιστικό-καταχτητικό… Το αίμα των φαντάρων μας χύνεται άδικα, σήμερα δε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός εισπράττει σε αίμα των παιδιών της Ελλάδας, τους τόκους του κεφαλαίου που διέθεσε το 1935-36 για την παλινόρθωση του Γεωργίου και την εγκαθίδρυση της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά. Οι λαοί και φαντάροι της Ελλάδας και της Ιταλίας δεν είναι εχθροί μα αδέλφια και η συναδέλφωσή τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο ...»

Κι ενώ τα στρατευμένα παιδιά του ελληνικού λαού αγωνίζονταν στο μέτωπο και απελευθέρωναν τη μία Βορειοηπειρωτική πόλη μετά την άλλη, οι εθνοπροδότες του ΚΚΕ τους καλούσαν να ...πετάξουν τα όπλα: 

«Καλούμε τους πολεμιστές μας ν’ αρνηθούν να πολεμήσουν πέρα απ’ τα σύνορα της πατρίδας μας. Τι ζητάμε στην Αλβανία; Που μας πάνε; Ο λαός μας δε θέλει δεύτερο Σαγγάριο» (πηγή: «ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», τόμος Ε΄, σελ. 11-16). 

Τέλος, ενώ επίκειται η γερμανική επίθεση, στις 18 Μαρτίου 1941, το ΚΚΕ κάνει την ακόλουθη προδοτική- πουρκουάδικη έκκληση: 

«Η Κ.Ε. καλεί τους φαντάρους, τους ναύτες και τους αεροπόρους μας να πάρουν στα χέρια τους τις διοικήσεις των μονάδων τους, εκλέγοντας προσωρινές επιτροπές, που ν’ αντιπροσωπεύουν όλους, από το στρατιώτη μέχρι το στρατηγό, όσοι συμφωνάνε σε τούτο το πρόγραμμα δράσης: Να προτείνουν ειρήνη στους απέναντι αντιπάλους τους και ν’ απαιτήσουν, απ’ το άλλο μέρος, παραίτηση της κυβέρνησης, σχηματισμό προσωρινής αντιπολεμικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας –ειρήνης, σταμάτημα του πολέμου, ακύρωση των συμφωνιών που κλείστηκαν με τους εγγλέζους και προσανατολισμό της χώρας προς τη Σοβιετική Ένωση. Η Κ.Ε καλεί την εργατική τάξη κι ιδιαίτερα τους εργάτες μεταφορών, ναυτεργάτες, λιμενεργάτες, αυτοκινητιστές κι εργάτες πολεμικών εργοστασίων, να εφαρμόσουν ενιαίο εργατικό αντιπολεμικό μέτωπο με όσους συμφωνάνε στην πλατφόρμα του Μετώπου εθνικής σωτηρίας-ειρήνης, συγκροτώντας επιτροπές εργοστασιακές κι επιχείρησης και να παλαίψουν με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, με κωλυσιεργία στην παραγωγή, με οικονομικές και πολιτικές απεργίες. Η Κ.Ε καλεί όλο τον εργαζόμενο λαό να πάρει παράδειγμα απ’ τον ηρωικό αδελφό λαό της Βουλγαρίας που κάνει ότι μπορεί για την αποκατάσταση της ειρήνης στα Βαλκάνια και την πραγματική συνεννόηση όλων των βαλκανικών λαών» (πηγή: «ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», τόμος Ε΄, σελ. 25-26). Ποιό ήταν «το παράδειγμα απ’ τον ηρωικό αδελφό λαό της Βουλγαρίας», που καλούσε το ΚΚΕ να μιμηθούμε; Ως γνωστόν, η Βουλγαρία είχε προσχωρήσει στον «Άξονα» και ο «ηρωικός αδελφός λαός της Βουλγαρίας» έραινε με άνθη τους Γερμανούς στρατιώτες που πέρασαν από κει. Σκεφθείτε, λοιπόν, τι μας καλούσε να κάνουμε το βουλγαροκομιτατζήδικο ΚΚΕ!

Τέλος, ακόμα και την ώρα που οι Γερμανοί προήλαυναν στην Ελλάδα, στις 14 Απριλίου του 1941, οι αμετανόητοι προδότες του ΚΚΕ εξέδωσαν την παρακάτω πουρκουάδικη ανακοίνωση- όνειδος, με την οποία μιλάει για «την πλάνη του λαού πως ο πόλεμος ήταν δίκαιος»: 

«Καλούμε όλο το λαό να σκεφτεί πόσο διαφορετική θα ’ταν η θέση του, αν η επιστράτευση της 28ης Οχτώβρη 1940 μετατρεπόταν σε λαϊκό ξεσήκωμα. Να σκεφτεί πόσες μανάδες θα χαίρονταν τα παλληκάρια τους, πως η Μακεδονία, ή Θράκη και όλα όσα ακόμα θα χάσουμε, θα γλύτωναν και πως αντί για μαγνητικές νάρκες, μπόμπες, πείνα και καταστροφές, ο λαός μας θα είχε στη χώρα του πραγματική ελευθερία. Να σκεφτεί ακόμα πως αν το σωτήριο αυτό ξεσήκωμα δεν έγινε, αιτία είναι η πλάνη του λαού πως ο πόλεμος ήταν δίκαιος».

 (πηγή: Το ΚΚΕ από το 1918 έως το 1931», τόμος Α΄, έκδοση Κ.Ε. του ΚΚΕ, Αθήνα 1947, σελ. 518).

Να κρατήσουμε, λοιπόν, το μήνυμα του «ΟΧΙ», απαλλαγμένο από την μαρξιστική προπαγανδιστική χιονοστιβάδα και τους μύθους των εμμίσθων προπαγανδιστών- παραχαρακτών της ενδόξου Ιστορίας μας. 

Ένα «ΟΧΙ» που είναι ιδιαιτέρως επίκαιρο σήμερα, που οι προδότες ξεπουλάνε την Πατρίδα και την Τιμή μας. 

Ένα «ΟΧΙ» που χρειάζεται τώρα να ξαναπούμε. 

Να το βροντοφωνάξουμε! 

Και δεν μας λείπουν πλέον οι «Μεταξάδες». 

Είναι οι βουλευτές της τιμημένης Χρυσής Αυγής του Ελληνισμού, οι άξιοι συνεχιστές του Εθνικού Κυβερνήτου Ι. Μεταξά και της 4ης Αυγούστου, που οδήγησε στο Έπος της 28ης Οκτωβρίου!

Γ. Δημητρακόπουλος

Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός

Π. Φάληρο - Αθήναι

Ο Μεταξάς είχε πει “ΟΧΙ” 

και στους διεθνείς τοκογλύφους!

Το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος της Ελλάδας στη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique και αντιμετώπισε το Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης. Στο υπόμνημα τότε η Χώρα μας απολογούμενη είχε επισημάνει ότι: «Η Κυβέρνηση της Ελλάδος είναι ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού, τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας. Γι’ αυτό, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή….».

Αργότερα αναφερόμενη γενικά σε όλα τα Κράτη είχε δηλώσει συμπληρωματικά: «….Όταν μια Κυβέρνηση καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην πληρωμή του χρέους και στην εξασφάλιση για το Λαό κατάλληλης διοικήσεως, εγγυημένων συνθηκών για ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, πρέπει να επιλέξει το δεύτερο. Το Καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών. Από κανένα Κράτος δεν μπορεί να απαιτηθεί η εκπλήρωση, μερική ή ολική των χρηματικών του υποχρεώσεων θέτοντας σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του με συνέπεια την αποδιοργάνωση της χώρας…».

Στις τροπολογίες που κατατέθηκαν την επαύριο του Μνημονίου ΙΙ γινόταν σαφές από τους διεθνείς τοκογλύφους ότι δεν θα γινόταν ανεκτό και πάλι το επιχείρημα Μεταξά σε ένα Διεθνές Δικαστήριο. Έτσι στο Μνημόνιο ΙΙ που κατά Σαμαρά είναι «καλύτερο» τέθηκε η αποπληρωμή του χρέους πάνω από το συμφέρον του Λαού, ώστε να αποφευχθεί η χρήση του επιχειρήματος Μεταξά.

Όμως η αξία του «ΟΧΙ» του Μεταξά δεν εξαντλείται στο νομικό επιχείρημα της παρούσης υπόθεσης, αλλά αντιθέτως επικεντρώνεται στο θέμα νοοτροπίας που γέννησε αμφότερα τα δύο «ΟΧΙ». 

Και στις δύο περιπτώσεις ο Ιωάννης Μεταξάς έθεσε την Εθνική Ανεξαρτησία την Αξιοπρέπεια και το Συμφέρον του Ελληνικού Λαού πάνω από τα ξένα συμφέροντα, ασχέτως της ισχύος με την οποία ήθελαν να επιβληθούν, γράφοντας έτσι χρυσές σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας

Γιώργος Φουντούλης - Μανώλης Καπελώνης: ΠΑΡΟΝΤΕΣ! Τρίτη 1 Νοεμβρίου, Λεωφ. Ηρακλείου 420, 19:00

Την 1η Νοεμβρίου του έτους 2013 το κόκκινο παρακράτος δολοφονεί άνανδρα δύο νεαρούς Εθνικιστές στο Νέο Ηράκλειο. 

Τρία χρόνια μετά, το αντεθνικό Κράτος, τα κόμματα της ξενοδουλείας, καθώς και οι εργολάβοι της ενημέρωσης που όπλισαν το χέρι των δολοφόνων θέλουν πάση θυσία να διαγράψουν τα ονόματα των Ηρώων της Εθνικής μας Αντίστασης.

Ούτε σε 10, ούτε σε 100, ούτε σε 1000 χρόνια δεν θα επιτρέψουμε να σβήσει η Ιερή Φλόγα της Μνήμης των αγαπημένων μας Συντρόφων!

Τρίτη 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Νέο Ηράκλειο

«Ας γνωρίζουν ότι μετά την 1η Νοεμβρίου του 2013 τίποτε πλέον δεν είναι ίδιο. Για Εμάς ο Αγώνας μέχρι την Τελική Νίκη είναι μονόδρομος»! Ν.Γ.Μιχαλολιάκος

Τα τύμπανα θα σημαίνουν πένθιμα όμως οι Καρδιές και οι Σημαίες μας θα είναι ολόρθες. Οι Δάδες θα λάμπουν στο σκότος όπως οι Ψυχές των Συναγωνιστών μας στα Ηλύσια Πεδία

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

Δικαιοσύνη για τ' αδέρφια μας 

και Τιμωρία των Ενόχων, Βροντοφωνάζοντας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ: ΠΑΡΩΝ!

ΜΑΝΟΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ: ΠΑΡΩΝ!

Αλήθεια, γιατί δεν είχαν έρθει στην Ελλάδα «πρόσφυγες» από την Σερβία το 1999;

«Τα προσφυγάκια έρχονται στην Ελλάδα για να γλιτώσουν από τη φρίκη του πολέμου και τους βομβαρδισμούς», μας λένε οι «αλληλέγγυοι».

Ωστόσο, πόλεμος και βομβαρδισμοί έχουν γίνει στο παρελθόν και στη… γειτονιά μας. Ήταν πριν από 17 χρόνια, το 1999, που οι… φίλοι μας οι Αμερικανοί και 12 σύμμαχοί τους άρχισαν να βομβαρδίζουν την Σερβία, μετά την αποτυχία των συνομιλιών στο Ραμπουγιέ της Γαλλίας, για το καθεστώς αυτονομίας του Κοσσυφοπεδίου, αποτυχία που χρεώθηκε στο καθεστώς Μιλόσεβιτς. 

Οι βομβαρδισμοί εκείνοι κράτησαν...78 ολόκληρες ημέρες και σε πολλές περιπτώσεις επλήγησαν και μη στρατιωτικοί στόχοι, με εκατόμβες νεκρών και τραυματιών.

Η κυβέρνηση της Σερβίας υπολογίζει ότι κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών σκοτώθηκαν 2.500 άνθρωποι, εκ των οποίων οι 1.008 ήταν ένστολοι (αστυνομικοί και στρατιωτικοί), ενώ τραυματίστηκαν 12.500, μεταξύ των οποίων 2.700 παιδιά.

Επίσης, σοβαρές ζημιές υπέστησαν 19 νοσοκομεία, 20 κέντρα υγείας, 18 παιδικοί σταθμοί, 69 σχολεία και 176 πολιτιστικά και θρησκευτικά μνημεία.

Αλλά, ούτε ένα «προσφυγάκι» από την Σερβία δεν ήρθε τότε στην Ελλάδα, παρότι η πρόσβαση –μέσω Σκοπίων- ήταν πανεύκολη και σχετικά ανέξοδη και υπήρχε πολύ φιλική διάθεση απέναντί τους, από τον ελληνικό λαό και την Εκκλησία. Γιατί άραγε; 

Μήπως γιατί η Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν χειραγώγησε τους Σέρβους να φύγουν από την πατρίδα τους και να πλημμυρίσουν την Ευρώπη, όπως χειραγωγεί σήμερα Σύριους, Ιρακινούς και λοιπούς;

Αντίοχος

Χρήστος Παππάς προς κυβέρνηση: Είστε της σφαλιάρας στο εξωτερικό και σταλινίσκοι στο εσωτερικό - ΒΙΝΤΕΟ

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς απηύθυνε επίκαιρη ερώτηση προς τον υπουργό Εξωτερικών σχετικά με ενέργεια εθνικής μειοδοσίας από την απουσία ελληνικής Σημαίας σε συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο της Τουρκίας.

Ο βουλευτής τόνισε ότι ο Τσίπρας εκλήθη από τον Ερντογάν σε τουρκικό χώρο στην Νέα Υόρκη και πήγε ως εκφραστής μιας «ραγιάδικης» πολιτικής, ενώ υπήρχαν ανερτημένες μόνο τουρκικές σημαίες, την στιγμή που θα έπρεπε να υπάρχει και η ελληνική. Στις συναντήσεις, δε, του Πρωθυπουργού στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό με εκπροσώπους εχόντων μη ομότιμη σχέση, υπήρχαν σημαίες και των δύο κρατών.

Η απουσία ελληνικής Σημαίας ενισχύει το κύρος του τουρκικού κράτους εις βάρος της Πατρίδος μας. 

Επίσης, ένα ακόμα μείζον θέμα είναι ο διορισμός μόνιμου ιμάμη στην Αγία Σοφία. 

Ποια είναι η ελληνική θέση επί του ζητήματος; Τελικά, η Τουρκία είναι χώρα σύμμαχος και φίλη, όπως θεωρεί το υπουργείο Εξωτερικών ή απειλή, σύμφωνα με το υπουργείο Εθνικής Αμύνης;

Ο υφυπουργός εξωτερικών, κ. Αμανατίδης απέφυγε να απαντήσει στα καίρια ερωτήματα του βουλευτή, λέγοντας ότι πρέπει να επανακατατεθούν έτσι ώστε να μπορούν οι αρμόδιοι υπουργοί να έρχονται προετοιμασμένοι!

Στην δευτερολογία του ο κ. Παππάς επισήμανε ότι η συγκυβέρνηση στο σύνολό της είναι κυβέρνηση εθνικής μειοδοσίας, γι’ αυτό και ο Ερντογάν έχει αποθρασυνθεί και εκμεταλλεύεται την παντελή ανυπαρξία εθνικής αντίδρασης ζητώντας αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης, δημοψήφισμα στη Θράκη, με λίγα λόγια ονειρεύεται προσάρτηση της Θράκης μας στην Τουρκία. 

Οι αντιδράσεις του υπουργείου Εξωτερικών ήταν χλιαρές, καθώς εξέδωσε ένα διορθωτικό δελτίο Τύπου στις δηλώσεις Ερντογάν, ενώ το δεύτερο μήνυμα της Πρεσβείας εστάλη με τον ίδιο αριθμό πρωτοκόλλου.

Η τουρκική επιρροή στραγγαλίζει την Ελλάδα, την στιγμή που έχουμε μια πλήρη ισλαμοποίηση της Πατρίδος μας σε εξέλιξη, που επιβαρύνεται από την δημιουργία πολλών τζαμιών. 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι μια κυβέρνηση της σφαλιάρας στο εξωτερικό και μια κυβέρνηση σταλινίσκων στο εσωτερικό.

Παρά τις πιέσεις του κ. Παππά να απαντήσει ο υφυπουργός στα καίρια ερωτήματά του, ο κ. Αμανατίδης δεν απάντησε απολύτως τίποτα. Ο κ. Παππάς τελείωσε τον λόγο του λέγοντας «Κ. Αμανατίδη, γλυκιά η καρέκλα, γλυκύτερον εστί η Πατρίς».

Η ΔΗΘΕΝ «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ» ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΔΕΣ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ

Αυτές τις ημέρες, τα κομμουνιστοκρατούμενα ΜΜΕ είναι γεμάτα με ρεπορτάζ από τις εκδηλώσεις για την 72α επέτειο της «απελευθερώσεως» της Λαμίας, ενώ τα κομμούνια αναπαράγουν και την «ιστορική» ομιλία του κτηνανθρώπου Άρη Βελουχιώτη στην πλατεία Ελευθερίας.

Όμως, ποια «επέτειο απελευθέρωσης της Λαμίας από τον ΕΛΑΣ» εορτάζουν τα ορφανά του Στάλιν και του Τσαουσέσκου; 

Η αλήθεια είναι η εξής: στις 12 Οκτωβρίου 1944, τα τελευταία γερμανικά στρατεύματα αποχώρησαν από την Αθήνα και κατευθύνθηκαν προς Βορράν, σε τακτική υποχώρηση από την Ελλάδα. 

Τις πρωινές ώρες της 18ης Οκτωβρίου, ενώθηκε με τα υποχωρούντα στρατεύματα και η φρουρά της Λαμίας. Έτσι απελευθερώθηκε η πόλις. Χωρίς να πέσει ούτε μία τουφεκιά! 

Μέχρι την ώρα που αποχώρησε και ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης, δεν είχαν εμφανισθεί πουθενά οι… μπαρουτοκαπνισμένοι κατσαπλιάδες του κομμουνιστοσυμμοριτισμού. 

Ούτε κατά το υπόλοιπον της ημέρας ενεφανίσθησαν. Ήθελαν να βεβαιωθούν ότι δεν υπάρχει ούτε δείγμα Γερμανού στην πόλη. 

Τακτική τους ήταν να μην παρενοχλούν τα αποχωρούντα γερμανικά στρατεύματα, παρά το ότι ήταν υποχρέωσή τους, απορρέουσα από τις σχετικές εντολές του Συμμαχικού Στρατηγείου, εις το οποίο υπαγόταν ο ΕΛΑΣ. 

Είχαν άλλη «δουλειά» οι ΕΛΑΣίτες: να καταλαμβάνουν τις πόλεις από τις οποίες αποχωρούσαν οι Γερμανοί και να μην «σπαταλούν» δυνάμεις γιατί θα τους χρειάζονταν στο άμεσο μέλλον, προς εξόντωση των Ελλήνων εθνικιστών.

Την επομένη, λοιπόν, 19η Οκτωβρίου, εισήλθαν στην πόλη ατσαλάκωτοι οι… «απελευθερωταί» της, έχοντας ως επικεφαλή τους τον αιμοσταγή σφαγέα Ελλήνων Άρη Βελουχιώτη, άρτι αφιχθέντα εκ Πελοποννήσου, όπου αιματοκύλισε τον τόπο (Πηγάδα του Μελιγαλά κ.α.). Μάλιστα, ο ειδεχθής αυτός εγκληματίας εξεφώνησε και λόγο στην κεντρική πλατεία της Λαμίας, έχοντας στο πλάι του τον πατέρα ενός εκ των καταστροφέων του ελληνισμού των ημερών μας, Κ. Σημίτη.

Τέλος, επειδή η κουκουεδία προκαλεί, ας τους θυμίσουμε την αποκήρυξη-διαγραφή από το κόμμα ως «δειλού», «τυχοδιώκτη», «υπόπτου», «προδότη» κ.τ.λ., του σημερινού των ινδάλματος, με το κουκουέδικο σύνθημα «ούτε ψωμί ούτε νερό στον Μιζέρια»:

«Ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας ή Μιζέριας) αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στον Μανιαδάκη, ξαναζήτησε τον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη, που αναγνώρισε και καταδίκασε. 

Το ΚΚΕ του ’δωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα, όμως, σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί και πάλι, ξαναπροδίνει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη στάση του, που μόνο τον εχθρό ωφελεί…» (Ριζοσπάστης, 16/06/1945, Απόφαση του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ)». 

Με τις υγείες τους!

Γ. Δημητρακόπουλος, 

Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός

ΤΙ ΤΡΕΜΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ;

Συγκέντρωση… σούπα (σαν τη… σούπα που μοίραζαν οι διοργανωτές της) ήταν τελικά η πολυδιαφημισμένη χθεσινοβραδινή «αντιφασιστική», «αντιρατσιστική» (και δε συμμαζεύεται…) στην Μυτιλήνη, στην οποία συμμετείχαν όλα τα σκυλιά της Νέας Τάξης Πραγμάτων: συριζομούρηδες, κομμούνια, αριστεριστές, ψεκασμένοι κι όλο το κακό συναπάντημα. 

Αλλά, κι αυτή τη φορά η πλειοψηφία των συγκεντρωμένων ήταν «προσφυγάκια», όπως ομολογεί η διαδικτυακή φυλλάδα των Ιών (besten Dank, Frau Merkel!): «Μαζί τους και αρκετοί πρόσφυγες που εμφανώς συγκινημένοι και συγκρατώντας με δυσκολία τα δάκρυα τους, απεύθυναν από το βήμα τις ευχαριστίες τους σε όλους τους κατοίκους της Λέσβου…»

Γιατί έχουν θορυβηθεί τόσο τα κομμούνια της Λέσβου; Είναι απλό: η Λέσβος είναι τριεδρική και τα τρία πρώτα κόμματα βγάζουν από μια έδρα. 

Στις τελευταίες εκλογές, του Σεπτεμβρίου 2015, την τρίτη έδρα την κέρδισε το ΚΚΕ (το οποίο πάντα βγάζει μια έδρα στην Λέσβο…), αλλά όχι τόσο άνετα όπως παλιά. Αναλυτικότερα, ενώ στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 το ΚΚΕ έλαβε 6.410 ψήφους και ποσοστό 10,81%, τον Σεπτέμβριο έπεσε στους 5.796 ψήφους (-614), με ποσοστό 10,68%. 

Αντίθετα, η Χρυσή Αυγή από 2.765 ψήφους και ποσοστό 4,66% τον Ιανουάριο, ανέβηκε στους 4.223 ψήφους (+1.458) και στο 7,78% τον Σεπτέμβριο. Μάλιστα, μέσα στην πόλη της Μυτιλήνης, το… τιμημένο ήταν τέταρτο κόμμα τον Σεπτέμβριο (με 1.276 ψήφους και ποσοστό 8,52%), γιατί τρίτο κόμμα ήταν η Χρυσή Αυγή (με 1.461 ψήφους και ποσοστό 9,75%)! 

Όπως καταλαβαίνετε, με τις συνθήκες στο λεγόμενο «προσφυγικό» ζήτημα να έχουν επιδεινωθεί κατά πολύ, στις επόμενες εκλογές είναι βέβαιον ότι η Χρυσή Αυγή θα πάρει την τρίτη θέση και την έδρα στον νομό! Κι αυτή θα είναι μια συντριπτική ήττα για το μακρύ χέρι του συστήματος και των παγκοσμίων τυράννων, το… τιμημένο κουκουέ, γιατί η Λέσβος είναι (ή μάλλον, ήταν…) το τελευταίο «κάστρο» του! 

Γι’ αυτό λυσσάνε όλες οι κάργιες, αλλά… το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον!

Αντίοχος

Σύριζα και ΝΔ σκοτώνονται για το αν θα έχει κανάλι ο Κοντομηνάς ή ο Αλαφούζος

Με αφορμή τις εξελίξεις στο ΣτΕ γύρω από το πολυδιαφημισμένο (και απολύτως ασήμαντο για την εθνική μας ζωή) θέμα των τηλεοπτικών αδειών, το Γραφείο Τύπου της Χρυσής Αυγής εξέδωσε την κάτωθι ανακοίνωση:

Την ώρα που ο ελληνικός λαός ζει στα όρια της ακραίας φτώχειας, κυβέρνηση και δήθεν αντιπολίτευση, σκοτώνονται για το αν θα έχει κανάλι ο Κοντομηνάς ή ο Αλαφούζος.

Η Χρυσή Αυγή καταγγέλλει το σύνολο των μνημονιακών δυνάμεων (από Σύριζα μέχρι ΝΔ) που ξεπούλησαν την χώρα στους ξένους εν μία νυκτί και σήμερα ενδιαφέρονται μόνο για τα συμφέροντα της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας.

ΤΩΝ ΟΙΚΙΩΝ ΗΜΩΝ ΕΜΠΙΠΡΑΜΕΝΩΝ, ΗΜΕΙΣ ΑΔΟΜΕΝ

Καταταράχτηκαν οι πάντες, και όταν λέμε οι πάντες, εννοούμε αυτούς που έχουν πολιτικά «ορθό» λόγο, μιας και όλοι οι υπόλοιποι εξ αυτών που δεν συμφωνούν μαζί τους έχουν καταβαραθρωμένα πολιτικά επιχειρήματα, μην πούμε εν τέλει ότι δεν θα έπρεπε να εκφράζουν και τη γνώμη τους. 

Ο λόγος, δεν είναι άλλος, από τις περιβόητες άδειες των τηλεοπτικών σταθμών, όπου πέρα από το σπάσιμο του ταχυδρομικού απορρήτου ενός υψηλόβαθμου δικαστικού, ουδείς αναρωτήθηκε πως η υποκλοπή έγινε υπό κυβερνήσεως Σαμαρά-Βενιζέλου, και το υλικό δημοσιεύτηκε επί κυβερνήσεως Σύριζα, αλλά σε αυτό θα αναφερθούμε κάποια άλλη στιγμή. Ανοίγουμε παρένθεση. 

Οι χρησιμοποιούντες «ορθολογιστικά» επιχειρήματα πολιτικοί , δημοσιογράφοι, και όχι μόνο, κόπτονται για την θεσμική εκτροπή των όσων επιχειρεί η κυβέρνηση να τα νομιμοποιήσει. Δεν πλανάται τίποτε άλλο σήμερα πάνω απ’ την Ελλάδα, παρά μόνο το πρόβλημα των τηλεοπτικών αδειών. Για θεσμικό εκφυλισμό έκανε λόγο ο κ. Μητσοτάκης, μετά θα κατέβουν τα τανκς στους δρόμους, είπε η μήτηρ της αρχηγού της Πλεύσεως, ο Παππάς παίζει με τη συνταγματική νομιμότητα είπε ο κ. Μανιτάκης. ΣΟΒΑΡΑ ! ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕΣ; 

Και πριν από δυο χρόνια που η ολομέλεια λειτουργούσε με κουτσουρεμένη πλειοψηφία, με εκλεγμένους βουλευτές στη φυλακή, τότε δεν είχαμε θεσμική εκτροπή; Κάναμε αυτή την αναγκαία παρενθετική παρέμβαση για να δείξουμε το μέγεθος της πολιτικής υποκρισίας από τη μία, αλλά και τον επιχειρούμενο αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από άλλα δυσθεώρητα προβλήματα. Ήδη άρχισε, δειλά-δειλά, η μεταφορά λαθρομεταναστών στα ηπειρωτικά της Χώρας με τις τοπικές κοινωνίες να εξανίστανται. 

Και το χειρότερο είναι ότι φέρνουν τους λαθρομετανάστες εντός των κατοικημένων περιοχών, με ότι αυτό συνεπάγεται. Στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου επικρατεί το αδιαχώρητο στις δομές φιλοξενίας, μιας και οι τελευταίες στοιβάζουν, στην κυριολεξία, διπλάσιο ανθρώπινο δυναμικό, απ’ ότι αντέχουν. Στην Αθήνα ξεκινά η κατασκευή τεμένους στο Βοτανικό, αλλά τοσα χρόνια ουδείς εκ των κυβερνόντων φρόντισε να κλείσει τα 200 και πλέον παράνομα τζαμιά που λειτουργούν στην πρωτεύουσα, και τα οποία θα συνεχίσουν την λειτουργία τους και μετά από την κατασκευή του επίσημου τζαμιού. 

Οι τοπικές κοινωνίες αντιδρούν στην εγκατάσταση λαθρομεταναστών στα σχολεία, αλλά η κυβέρνηση σιωπά και συνεχίζει το επαίσχυντο έργο της συνεπικουρούμενη από την μείζονα αντιπολίτευση. Στην Ήπειρο θέσανε θέμα Τσαμουριάς οι αλβανοί, και στη Μακεδονία έθεσε θέμα διεκδικήσεως ο πασάς από απέναντι, αλλά το υπουργείο εξωτερικών σκέφτεται μάλλον την αναβίωση της Κόμιντερν παρά να ασχοληθεί με τέτοια «ευτελή» ζητήματα. 

Τον επόμενο μήνα σχεδιάζουν πάλι αναδρομικό πετσόκομμα επικουρικών και συντάξεων, αλλά οι γραίες και οι γέροντες κουβεντιάζουν αν θα είναι ανοιχτό την επαύριον το τάδε η το δείνα κανάλι. Δεν θέλουμε να γίνουμε μάντεις κακών προγνώσεων, αλλά η κοινωνική έκρηξη δεν είναι μακριά, με την μπάλα να παρασέρνει στο διάβα της όλους αυτούς που σήμερα ξεστομίζουν «εις αύριον τα σπουδαία».