46 ΧΡΟΝΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΑΣ .

46 ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ. 

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΜΕΤΑΛΛΑΧΘΗΚΕ  ΑΠΟ ΒΙΑΣΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΕ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗ ΤΗΣ.  

ΧΘΕΣ ΒΙΑΣΤΗΣ 

ΣΗΜΕΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ . 

Ο ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ.

«...και το Κράτος που είναι;»

Δεν πρέπει να υπάρχει πιο συχνή έκφραση από αυτή ,ιδιαίτερα από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ως σήμερα. Ένας λαός σχεδόν ανήλικος, περιμένει κάθε φορά να λυθούν τα προβλήματα του από μια Αρχή, που αναμφισβήτητα ο ίδιος όρισε ,και την κατέστησε εξελικτικά ,αιχμάλωτη στις απαιτήσεις του.

Αυτή η ιδιότυπη ,αλλά και αμφίπλευρη, ομηρία έχει μια ιστορική συνέχεια αρχής γεννωμένης από την προστατευτική Βυζαντινή Αυτοκρατορία , την μετέπειτα Οθωμανική, το μετεμφυλιακό κράτος, μέχρι του σημερινού κρατικοπαρεμβατικού μεταπολιτευτικού εκτρώματος. 

(Ελλάς: Δύση ή Ανατολή; Ο Ακοινώνητος εκσυγχρονισμός στο Νεοελληνικό Κράτος, Πάνος Γεννηματάς εκδόσεις Ροές 2013)

Η παρέμβαση του Κράτους στην ζωή του ανθρώπου , δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. 

Συναντάται κυρίως σε καθεστώτα ολοκληρωτικά που μαζί με την εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής , εθνικοποιούν και τις συνειδήσεις των πολιτών πολτοποιώντας τες στο χωνευτήρι της κρατικής μηχανής. Στην Ελλάδα αυτό δυστυχώς δεν συνέβη μόνο σε περιόδους δικτατορίας ή κατοχής, αλλά και σε περιόδους δημοκρατικής ομαλότητας, όπως ήταν αυτή της μεταπολίτευσης.

Όχι μόνο δε δώσαμε την ευκαιρία στον Ι. Καποδίστρια και στον Ελ. Βενιζέλο αργότερα, να δομήσουν μια σύγχρονη Αστική Δημοκρατία και να στήσουν ένα σύγχρονο φιλελεύθερο Ευρωπαϊκό Κράτος, είχαμε και την ατυχία να ζήσουμε ιστορικά έναν εμφύλιο σπαραγμό, μετά από την επανάσταση των Ελλήνων Μπολσεβίκων, που κατέληξε στην ταπεινωτική ήττα τους το 1949 , από την άλλη παράταξη, τη λεγόμενη Εθνική.

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πραγματικά τυραννικά για τους ηττημένους του εμφυλίου. 

Όχι όμως και στο στίβο των ιδεών. 

Η Αριστερή διανόηση κατάφερε από το πολιτικό παρασκήνιο ,να γίνει φορέας όλων των ηθικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Η Δεξιά παράταξη την εποχή εκείνη, χρησιμοποιούσε το Κράτος και σαν εργαλείο ανάπτυξης της οικονομίας ,αλλά και πολιτικού ελέγχου, ιδίως <<καταπιέζοντας και καλά, τους τότε αντιφρονούντες Αριστερούς από τυχόν κινήσεις υπονόμευσης του πολιτεύματος.

Για να καταλάβουμε όλοι πως στήθηκε αυτό το κράτος , το σχέδιο Μάρσαλ, δηλαδή η οικονομική στήριξη της Ελλάδος από τους συμμάχους, διεκπεραιώθηκε από μια μόνο τράπεζα, την Κεντρική (Κρατική) Τράπεζα της Ελλάδος. Κάτι αντίστοιχο με την ακμάζουσα τότε ΕΣΣΔ. 

Μια κεντρική τράπεζα που χρηματοδοτούσε την οικονομική ανάπτυξη. Πολιτικές, όπως επιλεκτικές επιδοτήσεις σε πρόσωπα και τομείς με πολιτικές αποφάσεις, συγχωνεύσεις, εθνικοποιήσεις, φραγμοί στην είσοδο χρήματος και κεφαλαίων, έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος από το κράτος , καθορισμός επιτοκίων από την Τράπεζα Ελλάδος, δημιουργία μεγάλων Δημοσίων Οργανισμών (ΔΕΚΟ) , την αδειοδότηση επιχειρήσεων να εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια υπουργικών αποφάσεων (βλέπε κλειστά επαγγέλματα), ο έλεγχος των τιμών (βλέπε διατίμηση) σε προϊόντα και υπηρεσίες ,συνέθεταν το μεταπολεμικό πελατειακό κράτος της χώρας μας, που ποσώς προσομοιάζει μ’ ένα σύγχρονο φιλελεύθερο κράτος της Δύσης.

Οι άνθρωποι κλειδιά της αρχιτεκτονικής του μεταπολεμικού κράτους.

Ο Άγγελος Αγγελόπουλος (1904-1995) , ο ένας από τους πρωτεργάτες της ανοικοδόμησης της ελληνικής οικονομίας και Διοικητής αργότερα της Εθνικής Τράπεζας επί κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή (1973-79), ήταν γραμματέας επί των Οικονομικών στην Κυβέρνηση του Βουνού των κομμουνιστών το 1944. (Αγγελόπουλος, Α. Θ. (1945) Ο Σοσιαλισμός: Τι είναι, πώς λειτουργεί, πως θα πάμε, 2η εκδ. Αθήνα: Αργύρης Παπαζήσης),

(http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3695121&publDate=).

Ο Ξενοφών Ζολώτας (1904-2004), ο άλλος πυλώνας και θεμελιωτής της ελληνικής οικονομίας, το 1936 δήλωνε χαρακτηριστικά: «...για να προοδεύσουν οικονομικά κράτη όπως η Ελλάδα, θα έπρεπε να σχεδιάσουν προσεκτικά και να εφαρμόσουν μια παρεμβατική οικονομική πολιτική...» (Βιβλίο: Η Νομισματική Σταθεροποίηση της Δραχμής) .Και για να πέσουν οι μάσκες αργότερα για τις σοσιαλιστικές του καταβολές , το 1944 εκδίδει το πρώτο βιβλίο από τη σειρά «Σοσιαλιστικαί Μελέται» που εκδίδονταν υπό την διεύθυνσή του με τίτλο: «Δημιουργικός Σοσιαλισμός»( 2η εκδ. Αθήνα-Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα, 2009). 

Το βιβλίο αυτό αν το διαβάσει κανείς, δε θα βρει και πολλές διαφορές από τις θέσεις του Λένιν για την Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΟΠ) που εφάρμοσε το 1922-24 στη Ρωσία.

Ο 

Κων/νος Τσάτσος (1899-1987), ο οποίος θεωρείται ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος της μεταπολιτευτικής Ελλάδος το 1974, ούτε αυτός δεν μπορεί να κρύψει τις σοσιαλιστικές του καταβολές από το παρελθόν, αφού το 1952 στο βιβλίο του «Ελληνική Πορεία: Πολιτικά Δοκίμια», καταφέρετε ενάντια στους αυτοματισμούς της ελεύθερης οικονομίας, της ατομικής ιδιοκτησίας, προβλέποντας παράλληλα και την επικράτηση του Σοσιαλισμού. Για του λόγου του αληθές οι εν λόγω ακαδημαϊκοί κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής συνέστησαν την Εταιρεία Σοσιαλιστικών Μελετών, που λίγο αργότερα ενσωματώθηκε στη Σοσιαλιστική Ένωση. Αυτοί οι πολιτικοί ογκόλιθοι και θιασώτες της ελεγχόμενης οικονομίας κατείχαν επί σειρά ετών κυβερνητικές θέσεις επί δεξιών κυβερνήσεων (1955-1963, 1974-1989).

Στην αντιπέρα όχθη τάχθηκε, ο εξίσου δυναμικός πολιτικός, ο Παναγής Παπαληγούρας (1917-1993). Παρά τις αρχικές του θέσεις περί της αποτελεσματικότητας της ελεύθερης οικονομίας έναντι της σοσιαλιστικής, παλινδρόμησε σε θέσεις των τότε Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών ,θεμελιώνοντας στην ουσία με τις πολιτικές του αποφάσεις, μια κρατικοδίαιτη και ανελεύθερη οικονομία, στη δομή της οποίας εμφυτεύθηκε το σαράκι της σοσιαλιστικής καταστροφής. (Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, «Από τον Λόγο στην Πράξη: Ο Π.Παπαληγούρας και η συμβολή του στην οικονομική πολιτική»)

Για τις σοσιαλιστικές καταβολές των ανορθωτών της ελληνικής οικονομίας σας παραπέμπω στο αποκαλυπτικό βιβλίο «Δημοκρατία και Ελεύθερη Οικονομία», (2011) (Μπήτρος, Γ. K., Καραγιάννης, Α. Δ. εκδόσεις Παπαζήσης).

Το κράτος της Χούντας.

Την περίοδο  των Συνταγματαρχών ,οι πολιτικές επιλογές της στην οικονομία, να δανειοδοτούν , να αναθέτουν εργολαβίες του Δημοσίου με πολιτικές αποφάσεις , να χαρίζουν δάνεια, και το κράτος να παίζει τον κεντρικό ρόλο στο σχεδιασμό της ανοικοδόμησης της οικονομίας,  δημιούργησαν προσωρινά μια εικόνα ανάπτυξης , αλλά από την άλλη έβαλε και αυτή το λιθαράκι της σε μια οικονομία Σοβιετικού τύπου για τους εδώ αριστεριστές και την έξωθεν καλή μαρτυρία, που στο μέλλον θα κατέρρεε και αυτή εκκωφαντικά υπό την πίεση της διεθνούς πετρελαικής κρίσης.

Το κράτος της μεταπολίτευσης.

Η Αριστερά στην Ελλάδα πέρασε μια μεγάλη περίοδο(28 χρόνια) στην απομόνωση και στην παρανομία. Οι τότε κρατούντες πίστευαν ότι αυτό που διώκεις το εξαφανίζεις . 

Αντιθέτως . 

Το αίσθημα της επιβίωσης σε κάνει να σκεφθείς τρόπους να επιζήσεις. Έτσι οι διώξεις λειτούργησαν όχι μόνο συσπειρωτικά, αλλά ανέδειξαν μεγάλες μορφές έμπνευσης στην διανόηση, στην ποίηση, στο θέατρο και βεβαίως στην πολιτική. Έγραψαν βιβλία, έπαιξαν τραγούδια, ανέδειξαν αγωνιστές, κατασκεύασαν ήρωες, τύπωσαν παράνομα έντυπα και εφημερίδες, συμμετείχαν σε ομιλίες πολιτικής καθοδήγησης, διαμόρφωσαν συνειδήσεις, καθοδήγησαν χιλιάδες ενεργούς πολίτες ,οργάνωσαν απεργίες, στάθηκαν μπροστάρηδες σε κάθε πρόβλημα του ελληνικού λαού, στην γειτονιά, στα σχολεία, στο εργοστάσιο στις δημόσιες υπηρεσίες ,στα χωράφια ΠΑΝΤΟΥ.!!! 

Μπράβο τους!!! 

Παντού υπήρχε και ένας αριστερός που διαμόρφωνε την κοινή γνώμη σύμφωνα με την κοσμοθεωρία τους σ’έναν λαό με ιδεολογική σύγχυση. 

Αποτέλεσμα τούτου; να ταυτιστούν οι αριστεροί σαν οι υπερασπιστές των αδικημένων και οι «νικητές» Δεξιοί, σαν οι φασίστες και οι εκπρόσωποι του «Μεγάλου Κεφαλαίου». 

Στα «Πέτρινα Χρόνια» του Αριστερού αποκλεισμού, είχαν πρόσβαση στο Δημόσιο μόνο οι θιασώτες της φιλελεύθερης ιδεολογίας, και το κατέλαβαν ολοκληρωτικά. Από την άλλη οι υποστηρικτές της κρατικής μέριμνας ,δραστηριοποιούνταν, σαν τη μοναδική επιλογή τους, στον ιδιωτικό τομέα .

Έτσι είχαμε τους οπαδούς της ιδιωτικής οικονομίας να υπηρετούν το Δημόσιο και τους οπαδούς του κρατικού σχεδιασμού, να μεγαλουργούν στην ιδιωτική οικονομία. Ελλάδα με τα παράδοξα σου!!!

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης η αποκατάσταση της πολιτικής ομαλότητας, η κατοχύρωση πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών και η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος , στην ουσία έδιναν την ευκαιρία στις σοσιαλιστικές ιδέες να επικρατήσουν τώρα από το προσκήνιο και νόμιμα. Το κατάφεραν με τον καλύτερο τρόπο σε όλα τα επίπεδα.

Το έδαφος είχε ήδη καλλιεργηθεί δεκαετίες πριν. Από τους οικονομολόγους του Κεντρικού Σχεδιασμού στήθηκε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, από τους σοσιαλίζοντες νομικούς, συντάχθηκε το αντιφιλελεύθερο Σύνταγμα του 1974, οι διανοούμενοι της χώρας εγκατέστησαν στη συνείδηση του λαού την ηθική ανωτερότητα του Σοσιαλισμού, οι επαΐοντες της δημοσιογραφίας με την γραφίδα τους αποδομούσαν καθημερινά οτιδήποτε αφορούσε τον καπιταλισμό, οι καλλιτέχνες με τις μελωδίες τους δημιουργούσαν ένα επαναστατικό κλίμα σοσιαλιστικής προσμονής 

και ο Καραμανλής;... 

και η λεγόμενη φιλελεύθερη παράταξη;... εθνικοποιούσε την Εμπορική Τράπεζα, τις επιχειρήσεις του Ανδρεάδη , την Ολυμπιακή του Ωνάση , διόριζε ημετέρους, θεσμοθετούσε προστατευτικούς νόμους στην οικονομία κ.ο.κ., για να παραδώσει στο τέλος αμαχητί την σκυτάλη διακυβέρνησης του τόπου στον Ανδρέα Παπανδρέου που, όπως αποδείχτηκε, τοποθέτησε την τελική ταφόπλακα της ελληνικής οικονομίας.

Αξίζει όμως να τονίσουμε ότι ,μπορεί οι κυβερνήσεις της Δεξιάς να είχαν σοσιαλιστικές κατευθύνσεις, ήταν όμως αναμφισβήτητα αρκετά συνετές και καθόλου σπάταλες. Ποτέ δεν δανείστηκε για να στηρίξει την κατανάλωση. 

Τα δάνεια της χώρας επί των ημερών της, ήταν για μεγάλες επενδύσεις (Μόρνος, Εθνικές Οδοί , αποκατάσταση ζημιών από τους σεισμούς του 1978 και 1981), ανεβάζοντας αναπόφευκτα το Δημόσιο χρέος της χώρας από το 22% του ΑΕΠ το 1974, στο 29% το 1981.( Capital.gr: Ιστόγραμμα Ελληνικού Δημόσιου Χρέους)

Το κράτος του ΠΑΣΟΚ

Μετά όμως το 1981, με την ανάληψη της εξουσίας -της αυθεντικής πλέον Σοσιαλιστικής κυβέρνησης- από το ΠΑΣΟΚ, τα δάνεια πέφτουν σαν βροχή. Όχι όπως θα νομίζαμε όλοι για υποδομές , αλλά για παροχές. 

τα πρώτα 4 χρόνια το ΠΑΣΟΚ δανείστηκε 10 δις δολάρια (τεράστιο ποσό για την εποχή) για την στήριξη της κατανάλωσης μέσω παροχών που δεν αντανακλούσαν το παραγόμενο προϊόν. 

Έτσι έφτασε το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδος το 1989 στο 80% του ΑΕΠ. Από τα 680 δις δραχμές χρέους το 1980,φτασαμε το 1990 στα περίπου 11 τρισεκατομμύρια δραχμές!!!! 

(Πηγή: Απολογισμοί ελληνικού κράτους, Στατιστικά Δελτία Τράπεζας της Ελλάδος)

Ο Δημόσιος τομέας διευρύνθηκε εντυπωσιακά. Οι 300.000 δημόσιοι υπάλληλοι του πελατειακού κράτους της Δεξιάς, θα αυξηθούν επί ΠΑΣΟΚ στους 640.000 το 1989. Η πολιτική αυτή δημιουργούσε ελλείμματα και τα ελλείμματα την ανάγκη νέου δανεισμού, διατηρώντας παράλληλα ένα επίπλαστο βιοτικό επίπεδο στη χώρα της σοσιαλιστικής ουτοπίας, του «κάθομαι και περνάω καλά».

Με πολιτικές αποφάσεις διαστρεβλώθηκε η οικονομία απόλυτα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεσμοθέτησε τα «Εποπτικά Συμβούλια». Τι ήταν αυτά; Το κράτος όριζε Συμβούλια μέσα στις βιομηχανίες που έλεγχαν την παραγωγή, τις τιμές και τα ημερομίσθια. 

Ποια άραγε η διαφορά από την Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και του Μπρέζνιεφ με τις «επιτροπές εργατικού έλεγχου»; 

Ποια η διαφορά με το Ινστιντούτο Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης (IRI) της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι ή την Καθοδηγούμενη Ιδιωτική Επιχείρηση (Wirtschafts lenkung) στη Ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ;

Οι μεγάλοι Δημόσιοι Οργανισμοί , από Οργανισμοί «Κοινής Ωφέλειας», μετασχηματιστήκαν σε «Κοινωνικοποιημένες» επιχειρήσεις «Κρατικής Αμέλειας» και ενίοτε «Λαϊκής Αφέλειας» ,παραχωρώντας στην ουσία την Διοίκηση τους στα πράσινα και κόκκινα Συνδικάτα των «Προοδευτικών Δημοκρατικών δυνάμεων» της χώρας.

Και σαν να μην έφτανε αυτό ,ο λαοπρόβλητος σοσιαλιστής ηγέτης που ήρθε στην Ελλάδα εξ ουρανού, σε μια νύκτα διπλασίασε τις συντάξεις , αύξησε τους μισθούς, θεσμοθέτησε την ΑΤΑ (παγκόσμια πρωτοτυπία) , πάγωσε τις τιμές, αύξησε τους φορολογικούς συντελεστές, επιδότησε την αγροτική παραγωγή, με αποτέλεσμα να αποβιομηχανοποιηθεί ολόκληρη η ελληνική οικονομία και να συρρικνωθεί η αγροτική παραγωγή.

Οι έλληνες όμως παρόλο που έβλεπαν τα εργοστάσια να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, δεν αντιδρούσαν και ξαναψήφιζαν μια τέτοια πολιτική. 

Προφανώς γιατί σε κάθε βιομηχανία που έκλεινε, με συμφωνία των συνδικάτων και της πολιτικής εξουσίας, διορίζονταν σε κάποιο τομέα του Δημοσίου με μισθό μεγαλύτερο από αυτόν που έπαιρναν δουλεύοντας σκληρά στον «άκαρδο καπιταλιστή» που τους έπινε το αίμα και καρπώνονταν την υπεραξία της εργασίας τους. 

(πχ Pirelli, Πειραϊκή Πατραϊκή κλπ)

Έτσι η Ελληνική Σοβιετία θέλοντας να μειώσει την εκμετάλλευση της υπεραξίας εκμηδένισε την αξία. 

Οι έλληνες αδρανοποιήθηκαν και αποκεφαλοποιήθηκε η ελληνική παραγωγή. Η ελληνική οικονομία των δανεικών και της ήσσονος προσπάθειας, μετατράπηκε από χώρα παραγωγής, σε χώρα προσφοράς υπηρεσιών και εμπορίου εισαγόμενων προϊόντων.

Το κράτος Μητσοτάκη.

Φτάνοντας λοιπόν στις αρχές του 1990 η χώρα αναγκάστηκε να προβεί σε δυο ενέργειες πριν την επερχόμενη χρεοκοπία, να συσταθεί μια Οικουμενική κυβέρνηση, υπό την πρωθυπουργία του κ. Ξ. Ζολώτα (αποδεκτός απ’ όλες τις πτέρυγες της βουλής!!!) και να ξαναδανειστεί, αφού αδυνατούσε πλέον να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

Στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Ζολώτα, που συνυπέγραψαν τα νέα δάνεια της χώρας, ήταν ο σοσιαλιστής Γ. Γεννηματάς και ο κομμουνιστής Ι. Δραγασάκης.

Η περίοδος Μητσοτάκη 1990-93 επιχείρησε να προσαρμόσει την οικονομία με την πραγματικότητα. Πάγωσε τις προσλήψεις , έκλεισε τις προβληματικές, εφάρμοσε τις μετατάξεις στο δημόσιο, ιδιωτικοποίησε την ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, έδωσε τα αστικά λεωφορεία στους οδηγούς των, μείωσε τις κρατικές δαπάνες, ψήφισε το ασφαλιστικό δίνοντας πνοή για πολλά χρόνια, κατάργησε αγορανομικές διατάξεις που έπνιγαν την αγορά και έκλειναν επιχειρήσεις, οι ΔΕΚΟ άρχισαν να εξορθολογίζουν τα οικονομικά τους, έκλεισε προβληματικές επιχειρήσεις που διαιώνιζαν τα ελλείμματα τους εις βάρος του προϋπολογισμού, τα κλειστά επαγγέλματα ήταν θέμα χρόνου να ανοίξουν, άρχισε η αποκλιμάκωση των φορολογικών συντελεστών, οι αγορές άρχιζαν να ανοίγουν για να προσελκύσουν νέες επενδύσεις, οι δημόσιοι προμηθευτές ήξεραν ότι χάνουν την ευνοιοκρατία και την απομύζηση των κρατικών ταμείων, άχρηστοι δημόσιοι οργανισμοί και ανύπαρκτοι φορείς είχαν δρομολογηθεί να κλείσουν, η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ ενόχλησε τους κρατικούς προμηθευτές και τους καταβολεμένους συνδικαλιστές, αλλά πάνω από όλα ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΑ, ΕΓΙΝΕ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΙΚΟ, αλλά η πρώτη προσπάθεια φιλελευθεροποίησης της Ελλάδος, έπεσε στο κενό, από ανθρώπους που δυστυχώς είχαν ψηφίσει στο ιδρυτικό συνέδριο της ΝΔ τον «Ριζοσπαστικό Φιλελευθερισμό» ,την ερμηνεία του οποίου ο καθένας αντιλαμβάνεται, κατά το όπως φαίνεται , κατά το δοκούν.|

(https://www.youtube.com/watch?v=qWu-OLNvrg8)

Την περίοδο 1989-1993, η αναγκαστική λήψη δανείου της κυβέρνησης Ζολώτα και η εμφάνιση κρυφών ελλειμμάτων (πχ ΔΕΚΟ) της σοβιετικής διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στον προϋπολογισμό, σκαρφάλωσαν τον δείκτη του Δημοσίου Χρέους στο 110% του ΑΕΠ, το 1993.( Γκούβας Χαράλαμπος: "Η Ιστορία της Ελληνικής Οικονομίας)

Το κράτος Σημίτη.

Η επερχόμενη επανεμφάνιση των σοσιαλιστών στη διακυβέρνηση της χώρας για τα επόμενα 11 χρόνια, μπορεί να διόρθωσε κάποια κακώς κείμενα (πχ νόμος ΑΣΕΠ), να πήγε κάποια άλλα παραπέρα (πχ Δημόσια Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση), αλλά δεν άλλαξε το σημαντικότερο, την καθεστηκυία νοοτροπία των πολιτών και των πολιτικών. 

Η διακυβέρνηση του Σημίτη διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο την Ελληνική Σοβιετία. Προσλήψεις ημετέρων, αναξιοκρατία, κρατικές παρεμβάσεις στην αγορά, διαφθορά στο δημόσιο, προμήθειες, σπατάλες, δάνεια, σκάνδαλα (βλέπε, Χρηματιστήριο και εξοπλιστικά προγράμματα), ευνοιοκρατία επιδοτήσεις κοκ

Η υπογραφή της «Συνθήκης του Μάαστριχ» υποχρέωνε τις χώρες να προσαρμοστούν σε ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, όχι πάνω από το 3% του ΑΕΠ και να διατηρούν ένα Δημόσιο Χρέος κάτω από το 60% του ΑΕΠ.( ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ .Επίσημη Εφημερίδα αριθ. C 191 της 29ης Ιουλίου 1992)

Η δημιουργική λογιστική των κυβερνήσεων Σημίτη , ενέταξε τη χώρα σε μια Ένωση Νομισματική που το αντίστοιχο της δεν προσομοιάζει καθόλου με τις ΗΠΑ, αλλά πολύ περισσότερο με την Σοβιετική Ένωση. Όλοι κάτω από την κυριαρχία ενός Διευθυντηρίου που σχεδιάζει την νομισματική πολιτική, ασκεί τη δική του εξωτερική, αμυντική οικονομική, νομοθετική πολιτική και κατευθύνει την αγροτική παραγωγή, εν αγνοία των κατά τα άλλα ευρωπαϊκών λαών. Κάτι σαν τη χώρα των Σοβιέτ που αντί να είναι οι εντολοδότες στην άσκηση της πολιτικής ,ήταν τραγικοί εντολοδόχοι των αποφάσεων της ολοκληρωτικής κεντρικής εξουσίας.

Μα αυτοί που αντιτάχτηκαν στο έκτρωμα της νομισματικής ενοποίησης της Ευρώπης, ήταν οι έλληνες κομμουνιστές, θα πει κανείς. Όχι μόνο. 

Προς έκπληξη των περισσοτέρων ,ο νεοφιλελεύθερος και μισητός για τους περισσότερους έλληνες, Μίλτoν Φρήντμαν ήταν κατά της νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης και προέβλεψε τα αδιέξοδα του εγχειρήματος. «Κατά τη γνώμη μου, το ευρώ θα αποτελέσει περισσότερο αιτία διαφωνιών μεταξύ των μελών της κοινότητας παρά αιτία συμφωνίας, και αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει». «Κοριέρε ντέλα Σέρα» (27/8/01) και «Wall Street Journal» (20/06/97)

Στο ίδιο μήκος κύματος και η νεοφιλελεύθερη και μισητή από όλους τους απανταχού σοσιαλιστές, Μάργκαρετ Θάτσερ, αντιστάθηκε μέχρι κεραίας στις πιέσεις του ομολόγου της Ζακ Ντελόρ για την Ευρώπη του ευρώ, με τρεις λέξεις: ΝΟ, ΝΟ, ΝΟ.

Με την στρατηγική αυτή και με τις πολιτικές αποφάσεις για συμπόρευση με το ευρωπαϊκό όνειρο, η Ελλάδα εντάχτηκε στο ευρώ , αποκτώντας δυο αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα, τον χαμηλό πληθωρισμό και τα μικρά επιτόκια δανεισμού. Το πολιτικό σύστημα όμως, με αίσθημα αυτοσυντήρησης έκανε αυτό που έκανε πάντα. Μεγάλωνε το κράτος Λεβιάθαν προς τέρψιν εκατομμυρίων ανυποψίαστων (;) ελλήνων που εξαρτιόνταν από αυτό.

Το κράτος Καραμανλή του νεότερου.

Μπορώ να πω ότι ίσως να ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση της μεταπολίτευσης. Από σοσιαλιστές θα περίμενε κανείς την αύξηση των κρατικών δαπανών και τη διόγκωση του κρατισμού, αλλά από δηλωμένους φιλελεύθερους ποτέ. Από έναν πολιτικό που υπόσχονταν σε κάθε ευκαιρία την «Επανίδρυση του Κράτους» και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, δύσκολο είναι να δεχτείς τη «κοπάνα» του από τα πολιτικά πράγματα της χώρας, αφήνοντας πίσω του ένα κράτος ακόμα μεγαλύτερο και περισσότερο σπάταλο , περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους και ανεξέλεγκτα ελλείμματα και χρέη. Κρίμα!

Το κράτος Γ. Παπανδρέου του νεότερου.

Ανοησία, άγνοια , δολιότητα, ανικανότητα, μικροκομματισμός; και γω δε ξέρω πως να χαρακτηρίσω την αρχική του άρνηση στην έκκληση Καραμανλή το Μάιο του 2009, για ένα πρόγραμμα εθνικής συνεργασίας, πριν την επερχόμενη χρεοκοπία, υιοθετώντας προεκλογικά το ανεύθυνο «Λεφτά υπάρχουν».

Η ανατομία του χρέους είναι αμιγώς σοσιαλιστική.

Λίγο πριν την επερχόμενη χρεοκοπία της χώρας το 2009, τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών για το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν καταλυτικό. Κάθε χρόνο εισάγαμε προϊόντα αξίας 46 δις ευρώ και εξάγαμε 16 δις. 

Η διαφορά των 30 δις κάθε χρόνο συντηρούνταν με τη μέθοδο των δανεικών . (Υπολογίζοντας λοιπόν κανείς, μια μόνο δεκαετία, θα μπορούσε να ερμηνεύσει το ύψος του Δημόσιου Χρέους πως έφτασε πάνω από 360δις ευρώ).

Το 2009 μια αποκαλυπτική έκθεση του ΟΟΣΑ ανέφερε μεταξύ άλλων ότι για κάθε 100 ευρώ που δαπανούσε το ελληνικό κράτος, τα 70 τα διέθετε σε μισθούς και συντάξεις, τα 20 σε τόκους και μόνο τα 10 σε δημόσια έργα και επενδύσεις. 

Την ίδια συνταγή αποτυχίας είχαν ακολουθήσει μερικές δεκαετίες πριν τα κράτη του υπάρξαντος Σοσιαλισμού, μέχρι την τελική κατάρρευση τους.

Η καταγραφή για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων του 2010, με εντολή της Τρόικας , ανερχόταν στους 768.000 και συνυπολογίζοντας τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και των συμβασιούχων σε Δήμους και κοινότητες , ο αριθμός έφτανε πάνω από 1.000.000, όταν την ίδια χρονιά η πάλαι ποτέ κομμουνιστική Ρωσία των 150.000.000 κατοίκων, καταμετρούσε μόνο 500.000.

Με στοιχεία της Γενικής Κυβέρνησης το κόστος ανά δημόσιο υπάλληλο από τη μέρα πρόσληψης του έως και τα χρόνια της συνταξιοδότησης του ανέρχεται στο 1.275.000 ευρώ. 

Υπολογίζοντας λοιπόν το 1.000.000 υπαλλήλων που πέρασαν από την μεταπολίτευση και δω, το κόστος ανέρχεται στο ιλιγγιώδη ποσό του 1 τρις 275 δις ευρώ. Σχόλιο ουδέν.....

 

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η αριθμητική έκταση των υπαλλήλων , αλλά το βάθος της αδρανοποίησης των. Ο κάθε εργαζόμενος στο Δημόσιο τομέα δεν πληρώνονταν σύμφωνα με τις επιταγές της αποτελεσματικότητας του, αλλά, σύμφωνα με τις ανάγκες που κατά καιρούς προέβαλε. 

Έτσι η έλλειψη κινήτρου και η έμπρακτη αναγνώριση ,αφαίρεσαν κάθε προσωπική ικανοποίηση, καταλήγοντας η εσωτερίκευση της αδράνειας να γίνει κεκτημένο δικαίωμα και αναγνωρισμένη συλλογική πρακτική.

Η δομή του Εθνικού Συστήματος Υγείας , καθώς και το εκπαιδευτικό μας σύστημα (αν εξαιρέσει κανείς την πειθαρχία) ελάχιστες διαφορές συναντά κανείς με τα αντίστοιχα Σοβιετικά και πολλές ομοιότητες όσον αφορά τις παθογένειες που προέκυπταν από αυτά, φακελάκια, φροντιστήρια, στημένες εξετάσεις, αναξιοκρατία, υπηρεσίες δυο ταχυτήτων, και ανεξέλεγκτη διαφθορά . 

(«Κλεπτοκρατία» του Patrick Meney, εκδόσεις «Ροές»)

Όπως τονίζει και ο πρόεδρος της Ελληνο-Αμερικανικής Ένωσης και του Κολλεγίου της, κ. Λεωνίδας-Φοίβος Κόσκος, «το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι δομημένο για να παράγει δημοσίους υπαλλήλους».

Η διαχείριση αυτού του υδροκέφαλου νεοελληνικού κράτους δημιούργησε μια τεράστια γραφειοκρατία αναγάγοντας την σαν την Άρχουσα τάξη της χώρας. 

Στρατιές προνομιούχων στελεχών εξανάγκαζαν τους υπόλοιπους έλληνες και ιδιαίτερα τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας να υπηρετούν μια πρασινογάλαζη νομενκλατούρα αντίστοιχης της κόκκινης στη Σοβιετική Ένωση. («Η Νομενκλατούρα», του Μιχ. Βοσλένσκυ εκδόσεις «Νεοεκδοτική ΕΠΕ»)

Ο Συνδικαλισμός. 

Μια από τις πιο σημαντικές αιτίες της χρεοκοπίας την Ελλάδος.

Ο Συνδικαλισμός , ίσως η μεγαλύτερη πληγή της Ελλάδος. 

Κρατικοδίαιτος και κομματικοεξαρτόμενος 

και κομματικοκαθοδηγούμενος. 

Όχι, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο οι πρόεδροι της ΓΣΣΕ , ο Γ. Ραυτόπουλος, , ο Λ.Κανελλόπουλος, ο Χρ. Πολυζωγόπουλος, ο Χρ.Πρωτόπαπας ,και άλλοι Πρόεδροι άλλων συνδικαλιστικών φορέων όπως ο Δ.Κουσελάς, ο Γ. Κουτσούκος, ο Γ.Κουτρουμάνης , ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος, ο Δ. Πιπεριάς, να εκλέγονται βουλευτές και να καταλαμβάνουν αργότερα τα υπουργεία εργασίας ή κοινωνικής πρόνοιας, αδυνατώντας να εφαρμόσουν οι ίδιοι τους αυτά που διεκδικούσαν στους δρόμους και στις πλατείες από την τότε ανάλγητη πολιτική εξουσία .

Το φαινόμενο αυτό συναντάται σε όλα τα καθεστώτα του κρατικού κορπορατισμού. 

Για να καταλάβουμε πόσο ακηδεμόνευτος ήταν ο συνδικαλισμός στην αλησμόνητη Σοβιετική εποχή, ο αντίστοιχος Πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου των Συνδικάτων , Alexander Nikolayevich Shelepin ,παράλληλα ήταν και Δ/Θ της KGB. («Ήταν ο Κομμουνισμός ,Ηλίθιε!» του Αντώνη Κρούστη, εκδόσεις Γεωργιάδη 2012)

Γ. Ραυτόπουλος .Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1992-1994).

Λ.Κανελλόπουλος .Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Βουλευτής ΠΑΣΟΚ 1993-1996-2000

Χρ.Πρωτόπαπας. Πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ εξελέγη για πρώτη φορά στις 22.09.1996

Χρ. Πολυζωγόπουλος. Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Πρόεδρος της UCESIF εκλέχθηκε για τη διετία 2013-2015 ο πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ελλάδος

Δ. Πιπεριάς.Γεν. Γραμματέας της ΕΤΕ ΔΕΗ και Βουλευτής Ευβοίας 1993

Δ. Κουσελάς. Πρόεδρος της ΟΤΟΕ και βουλευτής Μεσσηνίας του ΠΑΣΟΚ το 2004

Γ . Κουτρουμάνης. Πρόεδρος για 6 συνεχείς θητείες της "Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής και Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

Γ. Κουτσούκος.Πρόεδρος της Α.Δ.Ε.Δ.Υ και Βουλευτής Ηλείας

Ροβέρτος Σπυρόπουλος. Πρόεδρος της Oμοσπονδίας Εργαζομένων O.Τ.Ε και βουλευτής Αρκαδίας με το ΠΑ.ΣO.Κ

Ένας αποκαλυπτικός απολογισμός της δράσης του επαναστατημένου συνδικαλισμού εν Ελλάδι από την έκθεση του ΟΟΣΑ το 2010, καταμέτρησε ότι οι 5.270 απεργίες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια (1980-2010) αποτελούσαν παγκόσμιο ρεκόρ στην ιστορία και κόστισε στην ελληνική οικονομία περί τα 190 δις ευρώ. Καλά διαβάσατε 190 δις ευρώ. Και δε σταματά εδώ ,αν υπολογίσει κανείς και τα διεκδικούμενα των απεργιών που ανέρχονται στα 140 δις, μπορεί εύκολα να επιμερίσει στον εγχώριο επαναστατημένο συνδικαλισμό το μερίδιο της ευθύνης των 330 δις ευρώ από το Δημόσιο Χρέος της χώρας. Έτσι για να καταρρίπτονται οι μύθοι για τους προστάτες των δικαιωμάτων του λαού.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ευθύνης των συνδικαλιστών είναι, όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη με Υπουργό Βιομηχανίας (από τους ελαχίστους φιλελεύθερους στην Ελλάδα), τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, θέσπισε το νόμο Ν.2000/1992.Ο οποίος τι έλεγε;

Αν μια δημόσια επιχείρηση ιδιωτικοποιούνταν θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι με τις αποζημιώσεις τους να την διαχειριστούν οι ίδιοι, να την αναπτύξουν , να δημιουργήσουν κέρδη και να αποκομίσουν οφέλη. Πόσες φορές νομίζετε ότι συνέβη αυτό; ΚΑΜΙΑ !!! Την πρώτη φορά που πήγε να εφαρμοστεί με πρωτοβουλία της τότε κυβέρνησης ,στην περίπτωση των Αστικών Λεωφορείων, ανατράπηκε από το ΠΑΣΟΚ και τις άλλες «Δημοκρατικές Δυνάμεις». Έκτοτε τα ελλείμματα που συσσωρεύτηκαν από το 1993 ως το 2012 ανέρχονται στα 10 δις ευρώ.

Νεποτισμός, Οικογενειοκρατία , Μιντιοκρατία και η γενιά του Πολυτεχνείου.

Σε ποιό τομέα της Δημόσιας ζωής δεν συναντάμε γόνους πολιτικών τζακιών να αναλαμβάνουν τα δακτυλίδια της ευνοιοκρατίας . Στην πολιτική; στη δημοσιογραφία, στα κόμματα; στη στελέχωση του Δημοσίου; Παντού ! 

Σε τι διαφέρει η ελληνική πραγματικότητα με τον Νεποτισμό στη Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ στον Κιμ Γιονγκ Ιλ και έπειτα στον Κιμ Γιονγκ Ουν, και το δακτυλίδι της διαδοχής στη Κούβα του Φιντέλ Κάστρο στον αδελφό του Ραούλ, των εναπομεινάντων Κομμουνιστικών καθεστώτων στο κόσμο;

Η δημόσια πολιτική ζωή, μετά την μεταπολίτευση, αλώθηκε ιδεολογικά από τη λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου. Εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι οι μιντιάρχες και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι προέρχονταν από τα κομματικά εκκολαπτήρια της Αριστεράς.Δημοσιογράφοι και εκδότες προερχόμενοι από το ΚΚΕ, που έγιναν στα χρόνια της μεταπολίτευσης οι κύριοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης

Πέτρος Κόκκαλης στέλεχος του ΚΚΕ ,Υπουργός στη κυβέρνηση του Βουνού και πατέρας του εθνικού μας προμηθευτή Σωκράτη Κόκκαλη.

Γιώργος Μπόμπολας, εκδότης της Αριστερής εφημερίδας ΕΘΝΟΣ, πρώην ΕΠΟΝίτης

Σταύρος Ψυχάρης, πρόεδρος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, πρώην ΚΚΕ

Κώστας Γιαννίκος, επιχειρηματίας και κομμουνιστής, προερχόμενος από την Σοβιετική Ένωση

Αναστασιάδης Θέμος, εκδότης «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» και δημοσιογράφος του ΑΝΤ1, πρώην ΚΝίτης

Στρατής Λιαρέλης: Διευθυντής ειδήσεων του ΑΝΤ1, πρώην ΚΝΕ

Νίκος Ευαγγελάτος: πρώην ΚΝΕ

Όλγα Τρέμη: πρώην ΚΝΕ

Παύλος Τσίμας ,πρώην δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη.

Μανώλης Αναγνωστάκης προερχόμενος από το ΚΚΕ μαζί με τον καταπράσινο Ιορδάνη Χασαπόπουλο.

Τάσος Τέλογλου και αυτός προερχόμενος από το ΚΚΕ.

Σεμίνα Διγενή, προερχόμενη από το ΚΚΕ

Γιώργος Δελαστίκ , προερχόμενος από τη ΚΝΕ, τώρα ΑΝΤΑΡΣΙΑ

Γιώργος Βαρεμένος, προερχόμενος από το ΚΚΕ, τώρα ΣΥΡΙΖΑ

Δήμος Βερύκιος, προερχόμενος από τη ΚΝΕ

Λάκης Λαζόπουλος, ΚΚΕ

Δημοσιογράφοι προερχόμενοι από διάφορα παρακλάδια της Αριστεράς έγιναν διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Παναγιώτης Παναγιώτου (ΚΚΕ εσωτερικού)

Αλέξης Παπαχελάς (ΚΚΕ εσωτερικού)

Βασίλης Λυριτζής (ΚΚΕ εσωτερικού)

Παντελής Καψής(ΚΚΕ εσωτερικού)

Χρήστος Μαχαίρας(ΚΚΕ εσωτερικού)

Νίκος Μεγγρέλης: (ΚΚΕ εσωτερικού) και ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου (ΚΚΕ εσωτερικού)

Γιάννης Λάτσιος, (ΚΚΕ εσωτερικού)

Πέτρος Κωστόπουλος(ΠΑΣΟΚ)

 

Μπήλιω Τσουκαλά(ΕΚΚΕ)

Στέλιος Κούλογλου(ΕΚΚΕ), τώρα ΣΥΡΙΖΑ

Μάνια Τεγοπούλου. Εκδότρια Ελευθεροτυπίας, MEGA κ.τ.λ. Η Ακροαριστερή κόρη του καπετάνιου του ΕΛΑΣ, Κίτσου Τεγόπουλου

 

Γιάννης Προβής, (ΚΚΕ εσωτερικού)

ΣπύροςΠπαδόπουλος, (ΕΚΚΕ) και ο Σταύρος Λυγερός (Ο.Σ.Ε.) Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση.

Μάκης Τριανταφυλλόπουλος (Αριστεριστής)

Σταμάτης Μαλέλης, (Τροτσκιστής)

Κώστας Αρβανίτης,(ΣΥΡΙΖΑ)

Μετά την ασυδοσία της εξουσίας για 30 χρόνια, την πλειοδοσία της Αριστεράς σε κάθε ανέξοδη διεκδίκηση , τον στρουθοκαμηλισμό της διαπλεκόμενης μιντιοκρατίας και δημοσιογραφίας και την ανευθυνότητα της ανήλικης ελληνικής κοινωνίας, φτάσαμε στον Μάιο του 2010 να χρεοκοπεί η χώρα και να σύρεται πίσω από τις εντολές των δανειστών της.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και ο λόγος που αναφέρομαι στην ιδεολογική προέλευση τους δεν είναι ενοχοποιητικός . Ο κάθε ένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει και ο κάθε ένας έχει το δικαίωμα στο λάθος, αλλά θέλω να τονίσω ότι όλοι αυτοί συνέβαλαν τα μέγιστα στην κρατικίστικη νοοτροπία του ελληνικού λαού. 

Σε κάθε αποκρατικοποίηση Δημοσίων Επιχειρήσεων , απελευθέρωσης αγορών και επαγγελμάτων, ήταν απέναντι, αλλά το σημαντικότερο όλων είναι, ότι τους ξέφυγε η μεγαλύτερη είδηση του αιώνα, «ότι η Ελλάδα χρεοκοπεί».

Το κράτος του Μνημονίου.

Το μέγεθος της Σοβιετοκρατίας εξέπληξε τους πάντες.

Το 60-70% της οικονομικής δραστηριότητας ανήκε στο κράτος. Το λεγόμενο «Μεγάλο Κεφάλαιο» στην ουσία δεν υπήρχε υπό την μορφή βιομηχανικής παραγωγής, οι φορολογικοί συντελεστές στις διάσπαρτες μικρές επιχειρήσεις έφτανε στο 40-45%, ο ΦΠΑ στο 23%, τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια απαγορεύονται με Συνταγματική εντολή, η γραφειοκρατία εμποδίζει οποιαδήποτε νέα επιχειρηματική δραστηριότητα, η κάθε συντεχνία έχει επιτύχει προστατευτικούς νόμους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, η αγροτική παραγωγή να επιδοτείται για να αδρανεί, οι Δημόσιοι Οργανισμοί και φορείς (περίπου 12.500), να επωφελούνται τα πρόσοδα και να κοινωνικοποιούν τα έξοδα και ο πολιτισμός με την διανόηση του τόπου, να επιχορηγείται για να σκέπτεται εν υπνώσει.

Το Μάιο του 2010(λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης), οι αγορές σταμάτησαν να τροφοδοτούν την Ελλάδα με δανεικά. Η χώρα έπρεπε να επιβιώσει με ιδίους πόρους. Τις έλλειπαν 30 δις το χρόνο για να καλύψει τις ανάγκες της. Υπήρχε μόνο μια επιλογή , να προσαρμοστεί η οικονομία στις δυνατότητες της και οι μέθοδοι ήταν δυο. 

Η πρώτη ήταν, η απότομη προσαρμογή και η δεύτερη η σταδιακή, με την αρωγή των εταίρων μας, προσαρμόζοντας τη χώρα ελεγχόμενα πλέον, δανειζόμενη υπό μορφή Μνημονίου.

Επιλέχτηκε η δεύτερη. Το αρχικό μνημόνιο είχε μια λογική κατεύθυνση. Μείωση κρατικών δαπανών και ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό που δεν κάναμε τόσα χρόνια , να μειώσουμε το κράτος καταργώντας δημόσιους φορείς, απολύοντας δημοσίους υπαλλήλους με παράλληλη πτώση των φορολογικών συντελεστών ,απελευθέρωση αγορών και επαγγελμάτων ιδιωτικοποιήσεις, αλλάζοντας τελικά το παραγωγικό μας μοντέλο, ήρθε και μας υποχρέωσε η Τρόικα.

Και ω! του θαύματος οι συνήθεις ύποπτοι συμπαθείας ,Δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και κομματάρχες , πάλι στους δρόμους. Απεργίες , πορείες, διαμαρτυρίες, συνομωσιολογία, αντιμνημονιακές αναλύσεις και σεναριολογία , ήταν η καθημερινή αντίδραση μιας συντηρητικής και ιδιότυπης φαιοκόκκινης συμμαχίας του τόπου. 

Από την άλλη , οι κυβερνήσεις μη τυχόν χάσουν το πελατολόγιο τους εμπνευστήκαν την μείωση των κρατικών δαπανών με άλλο τρόπο.

Αντί να κόψουν το κράτος κάθετα , το έκοψαν οριζόντια, διατηρώντας τη δομή του ως έχει, για μελλοντικές ίσως αφαιμάξεις. Παράλληλα δε , αφού φτωχοποίησαν όλους τους Δημοσίους Υπαλλήλους περί δικαίων και αδίκων, εφάρμοσαν μια φορομπηχτική πολιτική στον ιδιωτικό τομέα άνευ προηγουμένου.

Αποτέλεσμα; 1.500.000 άνθρωποι άνεργοι και περαιτέρω μείωση φορολογικών εσόδων .

Θα στεναχωρήσω πολλούς αριστερούς φίλους μου, αλλά η παραπάνω περιγραφή του Ελληνικού κράτους , περισσότερο μοιάζει με μια Σοβιετική επαρχία παρά με ένα δυτικό κράτος βασισμένο στις αρχές της ελεύθερης οικονομίας.

Έτσι λοιπόν , μη αυταπατάστε φίλοι της Αριστεράς ότι καταρρέει ο καπιταλισμός στην Ελλάδα. Η κομμουνιστική ουτοπία πήγε να εφαρμοστεί στον 20ο αιώνα 42 φορές σε 42 χώρες και απέτυχε. Τώρα για άλλη μια φορά (43η ) αφήνει πίσω της εκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Μπορεί να μην κυβερνήσατε ποτέ αλλά δημιουργήσατε νοοτροπίες που ενσαρκώθηκαν σ’ αυτό το Σοβιετικό έκτρωμα.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα , όλοι εμείς οι επαναστάτες της σιωπής να τα ανατρέψουμε όλα, κάνοντας ¨δημιουργική υπέρβαση¨ καθημερινά στη ζωή μας και στην εργασία μας. Μόνο έτσι θα ξαναφτιάξουμε αυτό που όλοι ανεχθήκαμε να καταστραφεί.

Όλοι μαζί μπορούμε , όχι σαν μάζα, αλλά σαν άτομα. Η ατομική προσπάθεια, το προσωπικό όφελος θα επανεκινήσει τη ζωή μας. Το άθροισμα της ατομικής μας προσπάθειας θα είναι πολλαπλάσιο της συλλογικής μας αδράνειας.

Όλα μπορούν να γίνουν υπό μια προϋπόθεση. Την ελευθερία.

Η ελευθερία είναι αυτή που ενσωματώνει μέσα της την έννοια της δυναμικής. Μια ιδέα μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Απελευθερώστε την οικονομία , απελευθερώστε τις ζωές μας. Απελευθερώστε τα πάντα για να δημιουργηθούν ευκαιρίες . Οι μόνοι που θα αντιδράσουν θα είναι οι πεθαμένοι.

(Ιδεολογικά εννοώ.)

(το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ τεύχος 221 Ιουνίου 2014)

Μίκης Θεοδωράκης…...Ο κρυφός αρχηγός του ΚΚΕ....Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Στις 17.01.2011 μάθαμε ίσως το πιό συγκλονιστικό μυστικό της μεταπολίτευσης. Ένα μυστικό καλά κρυμμένο για 45 χρόνια.

Μάθαμε ποιος είναι το κρυφό αφεντικό του ΚΚΕ της μεταπολίτευσης. Ποιος είναι ο πραγματικός capo της συμμορίας του Περισσού. Είναι προφανές πλέον ότι η Κοντοαλέκα κάθε άλλο παρά αφεντικό του ΚΚΕ είναι. Μια "αχυράνθρωπος" είναι, που απλά κρατά τη θέση του αρχηγού "ζεστή". Ένα θλιβερό και κακομούτσουνο hobbit, που σήμερα παίζει τον ρόλο που έπαιζε στη διάρκεια της κατοχής ο νεάτερνταλ Σιάντος. 

Ο Σιάντος, ο οποίος τυπικά ήταν αρχηγός στο απόλυτα προσωποπαγές κόμμα του Ζαχαριάδη.

Το ανάλογο ανακαλύψαμε ότι συμβαίνει και σήμερα στο γνωστό χαφιεδομάγαζο του Περισσού. Το χαφιεδομάγαζο, που, όπως και όλα τα ανάλογα "ευαγή" ιδρύματα, έχει διπλές και τριπλές "βιτρίνες", προκειμένου να φέρει εις πέρας τη μόνιμα προδοτική αποστολή του. Προκειμένου να προστατεύει τους ηγέτες του, για να τους κάνει πολυτιμότερους και χρησιμότερους στα αφεντικά αυτού του κόσμου …Πολύτιμους εκ του ασφαλούς πάντα. Πίσω λοιπόν από τις "βιτρίνες" ανακαλύψαμε ότι πραγματικός capo της συμμορίας του ΚΚΕ είναι ο Θεοδωράκης. Αυτό μας αποκάλυψε ο ίδιος στις 17.01.2011. Πώς και γιατί το αποκάλυψε; Αυτά είναι κάτι, τα οποία θα προκύψουν από την ανάλυση που θα κάνουμε.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης μερικά πράγματα. Το σύστημα είναι μια "οντότητα", η οποία στελεχώνεται από ανθρώπους και αυτή η υποχρεωτική "συμβίωση" είναι λίγο προβληματική. Είναι προβληματική, λόγω της διαφορετικότητας των δύο οντοτήτων, οι οποίες συμβιώνουν υποχρεωτικά. Αυτό είναι λογικό. Το σύστημα είναι αθάνατο και ο άνθρωπος θνητός. Το σύστημα έχει μόνον λογική, ενώ οι άνθρωποι έχουν και θυμικό. 

Το σύστημα έχει μόνον συμφέροντα, ενώ οι άνθρωποι έχουν και συναισθήματα. Το σύστημα είναι μόνιμα "φρέσκο", ενώ οι άνθρωποι ξεκουτιάνουν. Για όλους αυτούς του λόγους το πανίσχυρο σύστημα πάντα φροντίζει να προστατεύεται από την αδύναμη ανθρώπινη φύση. Μια φύση, η οποία, όσο περνούν τα χρόνια του ανθρώπου, τόσο πιο πολύ εξασθενεί, όχι μόνο στο φυσικό αλλά και στο διανοητικό επίπεδο.
 

Αυτά τα γνωρίζει το σύστημα και λαμβάνει προκαταβολικά τα μέτρα του. Το αθάνατο της δικής του φύσης, καθώς και η μονιμότητα των συμφερόντων του, το αναγκάζουν να αυτοπροστατεύεται ακόμα και από τους δικούς του ανθρώπους …Τους αποδεδειγμένα πιστούς του ανθρώπους. Γιατί; Γιατί αυτοί, όταν γερνάνε, όχι μόνον εξασθενούν, αλλά πολλές φορές "ξεμωραίνονται". Γιατί αυτοί με την πάροδο του χρόνου και μπροστά στο φόβο του θανάτου, αλλάζουν. Αλλάζουν ως άνθρωποι και αλλάζουν κι οι απόψεις τους. 

Αλλάζουν τα "φίλτρα" που βλέπουν τα πράγματα και οι γραμμές της άμυνάς τους. Αλλάζουν οι προτεραιότητές τους και ως εκ τούτου και οι ιεραρχίες των σκέψεών τους. Απλά πράγματα. Κάποιος, ο οποίος νεαρός ήθελε να πλουτίσει, στα γεράματά του μπορεί να θέλει να δοξαστεί. Κάποιος, ο οποίος νεαρός ήθελε ν' "αμαρτήσει", στα γεράματά του μπορεί να λαχταρά τη "συγχώρεση".
 

Ακριβώς, επειδή όλα αυτά αλλάζουν σ' έναν κόσμο που το σύστημα απαιτεί να είναι όσο το δυνατόν πιο σταθερός, φροντίζει να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο "εκτεθειμένο" στην ανθρώπινη αδυναμία. Γι' αυτόν τον λόγο λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα. Ποια είναι αυτά; Οι μεγάλοι προδότες, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στα νιάτα τους υπέρ του συστήματος, σπάνια αφήνονται να γεράσουν ανεξέλεγκτοι. 

Γιατί; 

Γιατί, όταν γεράσουν, μπορεί να "χαλαρώσουν" διανοητικά ή να "μαλακώσουν" συναισθηματικά και ν' αποκαλύψουν πράγματα, τα οποία το σύστημα θέλει να μένουν κρυφά. Το σύστημα έχει "πληρώσει" τις υπηρεσίες που απόλαυσε και δεν το ενδιαφέρουν οι μετάνοιες και οι όψιμες ευαισθησίες των προδοτών.
 

Γι' αυτόν τον λόγο το σύστημα δεν δείχνει ποτέ ανθρωπισμό —ακόμα και σε περιπτώσεις, οι οποίες φαινομενικά τού προκαλούν ζημιά, εφόσον το εμφανίζουν ως ανηλεές, απάνθρωπο και άσπλαχνο—. Είναι υποχρεωμένο να είναι τέτοιο, εφόσον δεν "αντέχει" ν' αντιμετωπίσει τις συνέπειες των αποκαλύψεων. 

Γι' αυτόν τον λόγο οι Εγγλέζοι "φιλοξένησαν" μέχρι το τέλος της ζωής του τον αρχιπροδότη της Ευρώπης, της Δημοκρατίας και της Γαλλίας, Ναπολέοντα. Για τον ίδιο λόγο οι Σοβιετικοί "φιλοξένησαν" μέχρι το τέλος της ζωής του τον αρχιπροδότη της Ελλάδας, της Δημοκρατίας και των Ελλήνων, Ζαχαριάδη. Τίτο, Αραφάτ, Χουσείν, αλλά και ζωντανοί όπως ο Κίσινγκερ, ο Καντάφι και άλλοι, είναι βέβαιον ότι πέρασαν ή περνούν τα τελευταία χρόνια των ζωών τους υπό επιτήρηση …Υπό αυστηρή επιτήρηση. Ούτε στου "παπά τ’ αυτί" επιτρέπεται να πουν αυτά που γνωρίζουν.
 

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την υπόθεσή μας; Ο Μίκης είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος για περισσότερο από μισό αιώνα υπηρέτησε πιστά το σύστημα εξουσίας. Υπηρέτησε πιστά όλα τα αφεντικά του. Ακόμα και αφεντικά κτήνη, όπως ήταν ο Στάλιν. Το πόσο πιστά τους υπηρέτησε όλους αυτούς, δεν το γνωρίζουμε. Το γνωρίζει όμως ο ίδιος. Άρα; 

Άρα, το σύστημα εξουσίας πρέπει να τον παρακολουθεί, όταν μας "διηγείται" τη ζωή του. Πρέπει να τον παρακολουθεί, γιατί μπορεί να πάθει ζημιά από τις αποκαλύψεις του και από τις γεροντοειλικρίνειές του. Υπάρχει πιθανότητα τέτοιας ζημιάς, γιατί ο Θεοδωράκης είναι μόνιμα "εκτεθειμένος" στη δημοσιότητα. Είναι από τους πιο προβεβλημένους Έλληνες. Προβεβλημένος από το ίδιο το σύστημα, το οποίο δήθεν τον "καταδίωκε" σε όλη του τη ζωή. Προβεβλημένος από τα ΜΜΕ των διαπλεκομένων, τα οποία σήμερα δήθεν καταγγέλλει για τον ρόλο τους στην υπόθεση ΔΝΤ.

…Ο "παίζων χάνει και ο πίνων μεθά", λέει ο θυμόσοφος λαός. Αυτό έπαθε ο Θεοδωράκης στις 17.01.2011. Η πολύ μεγάλη "έκθεσή" του στη δημοσιότητα τον απειλεί τώρα με καταστροφή. Γιατί; Γιατί ξεκούτιανε. Γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τα δικά του συμφέροντα. Γιατί, όταν θα πρέπει να δώσεις την εκατοστή "ενδιαφέρουσα" συνέντευξή σου μέσα σ' έναν μήνα, κάπου θα ξεφύγεις από τα όρια, προκειμένου να μην επαναλαμβάνεσαι. Αυτό έγινε και με τον Μίκη. Για να παραμείνει "ενδιαφέρων" αφηγητής, μέσα στο καρτέλ της δημοσιότητας που απολαμβάνει, ξεπέρασε τα όρια. Μόνος του αποκάλυψε αυτά, τα οποία έπρεπε να μείνουν κρυφά. Γιατί είμαστε τόσο σίγουροι ότι έπρεπε να μείνουν κρυφά; …Γιατί τέτοια ήταν μέχρι τώρα.
 

Αν ο Μίκης ήταν υπερήφανος γι' αυτά που έκανε τότε ή αν τα θεωρούσε ακίνδυνο να δημοσιοποιηθούν, θα τα γνωρίζαμε ήδη. Θα τα γνωρίζαμε από την εποχή που ήταν νέος και ήταν "φρέσκα" και όχι τώρα που ξεμωράθηκε και δεν ξέρει τι λέει …και αν πρέπει να τα πει. Το γεγονός δηλαδή ότι μέχρι τώρα δεν τα γνωρίζαμε όλα αυτά, σημαίνει ότι τα έκρυβε. Τα έκρυβε επιμελώς. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Είχε την ευκαιρία να μας τα πει ο Θεοδωράκης των χιλιάδων συνεντεύξεων …Ο Θεοδωράκης, ο οποίος μας έχει πει μέχρι και τι χρώμα παντελόνι φορούσε στις "ηρωικές" του στιγμές …Ο Θεοδωράκης, ο οποίος έχει τιμηθεί πάνω από εκατό φορές …για "τελευταία" φορά.
 

Αυτός ο Θεοδωράκης και για όσο διάστημα τα είχε "τετρακόσια", μας έκρυβε το γεγονός ότι τον Ιούνιο του 1974 —έναν μήνα πριν από τον Αττίλα— κλήθηκε με έξοδα των Αμερικανών στην Ουάσιγκτον, για να συζητήσουν το "μέλλον" της Ελλάδας. Γιατί είναι σημαντική αυτή η αποκάλυψη; Γιατί η κλήση αυτή δεν αποκαλύπτει μόνον τον βρομερό του ρόλο στο "χτίσιμο" της διεφθαρμένης μεταπολίτευσης, αλλά αποκαλύπτει την ιδιότητά του …Τη μυστική του ιδιότητα. Για ποιον λόγο και με ποια ιδιότητα κλήθηκε αυτός, ως εκπρόσωπος του ΚΚΕ; Για ποιον λόγο και με ποια ιδιότητα θα μπορούσε να "δεσμεύσει" το κόμμα σε ό,τι θα συμφωνούσαν σ' εκείνη την επαφή; Άρα ο Μίκης ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας "διωκόμενος" κλαριντζής της εποχής της Χούντας.
 

Γνωρίζοντας, τα καταγεγραμμένα ιστορικά γεγονότα, που αφορούν το παρελθόν, μπορούμε να κατανοήσουμε ευκολότερα το παρόν και να προβλέψουμε με σχετική ασφάλεια το μέλλον. Έχοντας γνώση των σταθερών παραμέτρων, που αφορούν την ιστορική μας διαδρομή, μπορούμε να "προσανατολιστούμε" και στο μέλλον. Με τη λογική των ομοίων μπορούμε να κάνουμε τις απαραίτητες αναγωγές, που μας αφορούν. Γιατί είναι απαραίτητες αυτές οι αναγωγές; Γιατί τα χαφιεδομάγαζα τύπου Περισσού έχουν μυστικά. Έχουν μυστικά, τα οποία δεν τα αποκαλύπτουν και πρέπει να τα ανακαλύψεις μόνος σου. Τέτοια μυστικά έχουν να κάνουν με τις ταυτότητες των πραγματικών "πρωταγωνιστών" τους.
 

Απλά πράγματα. Το ΚΚΕ είναι "βουτηγμένο" στις "κοπριές" των μυστικών υπηρεσιών από τότε που υπάρχει. Είναι αναμεμειγμένο σε δολοφονίες, χαφιεδισμούς και προδοσίες, που κάνουν την καθημερινότητά του αρκετά επικίνδυνη. Για όλους αυτούς τους λόγους τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Από τον Ζαχαριάδη μέχρι και τον Θεοδωράκη υπάρχουν "κρυφοί" και φανεροί πρωταγωνιστές στο ΚΚΕ. Για να προστατευτεί ένας σημαντικός αρχηγός από τη φθορά, δηλώνεται σαν τέτοιος κάποιος άλλος ασήμαντος "αχυράνθρωπος". 

Για να "επιβληθεί" σε μια δημοκρατική και πατριωτική κοινωνία ένας "καλλιτέχνης" με εχθρική ιδεολογία και αντεθνική στάση, θα πρέπει να αποστασιοποιηθεί από την επίσημη κομματική του ιδιότητα. Ένας "καλλιτέχνης", ο οποίος είναι χρήσιμος στο σύστημα για την "ειλικρίνειά" του και βέβαια για την "ανιδιοτέλειά" του. Για να συνεχιστεί μια διεθνής "καριέρα", που εξασφαλίζει δημόσιες σχέσεις, προβολή και χρήμα σε ένα κόμμα, απαλλάσσεται ο "καριερίστας" από επίσημα κομματικά πόστα …Ακόμα κι αν αυτά τα πόστα είναι αρχηγικά.
 

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για πάγιες τακτικές παραλλαγής και απόκρυψης. Τακτικές επιτυχημένες, οι οποίες επαναλαμβάνονται μέσα στο χρόνο. Μπορούμε, για παράδειγμα, να καταλάβουμε ποιος ήταν ο πραγματικός αρχηγός του προεμφυλιακού ΚΚΕ, χωρίς να διαβάσουμε την "επετηρίδα". Να τον καταλάβουμε απλά, γνωρίζοντας τη συμπεριφορά των τρίτων προς αυτόν. 

Ποιος ήταν αυτός, ο οποίος αναγνωριζόταν ως φυσικός ηγέτης του ΚΚΕ ακόμα και στην εποχή που δεν ήταν τυπικά τέτοιος; Αυτός, ο οποίος καλούνταν να "ρυθμίσει" τη συμπεριφορά του κόμματος, όταν έπρεπε αυτή να ρυθμιστεί. Η γνώση λοιπόν των ιστορικών δεδομένων μάς αποκαλύπτει τι γινόταν πριν από δεκαετίες με κάποια πρόσωπα, αλλά μας προϊδεάζει και γι' αυτά τα οποία μπορεί να συμβαίνουν σήμερα. Τι διαπιστώνουμε με όλα αυτά; Ότι υπάρχουν βίοι παράλληλοι των πραγματικών αρχηγών του ΚΚΕ …Των αρχηγών του μεγαλύτερου και υπουλότερου χαφιεδομάγαζου στην ελληνική ιστορία.
 

Με επίσημο αρχηγό τον τενεκέ Σιάντο, τα του ΚΚΕ και της ελληνικής πολιτικής ζωής τα "ρύθμιζε" ο πραγματικός του αρχηγός Ζαχαριάδης …Ο χαφιές της Δύσης και των μοσχοβίτικων αφεντικών …Ο χαφιές, ο οποίος, όταν ο κόσμος θυσιαζόταν στα βουνά της αντίστασης, αυτός παρίστανε τον εκ του ασφαλούς "διωκώμενο" στις πολυτελείς πτέρυγες του Νταχάου …

Ο "ήρωας", ο οποίος, όταν ο λαός νίκησε και είχε ελπίδες να ζήσει ελεύθερος, επέστρεψε για να τον ξαναυποτάξει στα ίδια αφεντικά …Ο "ήρωας", ο οποίος ήρθε με εγγλέζικο χαρτζιλίκι σε εγγλέζικο αεροπλάνο, για να "προλάβει" τις εξελίξεις πριν ο λαός "ξεφορτωθεί" το χαφιεδαριό που τον διεκδικούσε εκ νέου. Τις "πρόλαβε" στο παρά πέντε. Ελάχιστους μήνες μετά την άφιξή του δρομολογήθηκε από τους ξένους ο εμφύλιος πόλεμος που είχε αρχίσει να «χτίζεται» με την σφαγή των Δεκεμβριανών.
 

Τριάντα χρόνια μετά η Δύση και τα "αφεντικά" βρέθηκαν σε μια ανάλογη κατάσταση. Ο ελληνικός λαός είχε "ξεφορτωθεί" τη Χούντα και ήταν έτοιμος και πάλι να γευτεί ξανά την ελευθερία. Και πάλι το ΚΚΕ κλήθηκε να "ρυθμίσει" τα της επόμενης "ημέρας" για τον ελληνικό λαό. Το χαφιεδίστικο ΚΚΕ, που, όπως πάντα, έπαιρνε εκτός από χρήματα και εντολές από το εξωτερικό. Ποιος όμως θα το "ρύθμιζε"; Ποιος θα "ρύθμιζε" τη συμπεριφορά του κόμματος, ώστε να δρομολογηθούν οι επιθυμητές για τους ιμπεριαλιστές εξελίξεις της μεταπολίτευσης; Ποιος είχε αυτήν τη δύναμη να μιλάει εξ ονόματος του λαού του κόμματος με τους ξένους; …Ο επίσημος αρχηγός και εξόφθαλμα τενεκές Φλωράκης ή μήπως ο πραγματικός και κρυφός αρχηγός του;
 

Ποιον φώναξαν οι Αμερικανοί —προφανώς ο διαβόητος Κίσινγκερ— ως συνομιλητή τους, όταν υπήρξε αυτή η ανάγκη; Ποιος ήταν αυτός, ο οποίος μπορούσε να "εγγυηθεί" τη συμπεριφορά του ΚΚΕ; Ο Φλωράκης ή μήπως ο Θεοδωράκης; Τον Θεοδωράκη δεν φώναξαν στην Ουάσιγκτον, για να συζητήσουν τα μελλούμενα στην Ελλάδα; …Τον χαφιέ, που, όταν ο κόσμος υπόφερε από τη Χούντα, αυτός παρίστανε τον εκ του ασφαλούς "διωκώμενο" και προστατευόμενο από την κρατική ασφάλεια της Ελλάδας …Τον πράκτορα της Μόσχας, τον οποίο μυστηριωδώς αγαπούσαν και στην αμερικανική πρεσβεία …Τον "ήρωα", που, όταν ο λαός νίκησε και πάλι τους δυνάστες του, θα τον ξαναυπέτασσε στα ίδια αφεντικά …Ο "ήρωας", ο οποίος έφυγε με αμερικανικό χαρτζιλίκι σε αμερικανικό αεροπλάνο, για να "προλάβει" τις εξελίξεις πριν ο λαός "ξεφορτωθεί" το χαφιεδαριό που τον διεκδικούσε.
 

Κι αυτός, όπως και ο προκάτοχός του Ζαχαριάδης, "πρόλαβε" τις εξελίξεις στο παρά πέντε. Η "λύση"-Καραμανλή, την οποία είχαν αποφασίσει οι παγκόσμιοι τύραννοι και την οποία στήριξε ο χαφιές του ΚΚΕ, ήταν τετελεσμένη απόφαση από τον Ιούνιο του 1974. Τον Ιούλιο όμως του ιδίου χρόνου έγινε η εισβολή στην Κύπρο. Ποιος από τους "μεγάλους" πολιτικούς άνδρες της μεταπολίτευσης θα αντιδρούσε σ' αυτό το μέγα εθνικό έγκλημα; Όλοι οι "πρωταγωνιστές" της μεταπολίτευσης είχαν "διοριστεί" από τους Αμερικανούς έναν μήνα πριν. Όλοι είχαν "αγοράσει" την προσωπική "επιτυχία" των επόμενων τριάντα χρόνων με "αντιπαροχή" την Κύπρο. Όλοι τους "χρωστούσαν" στους Αμερικανούς —και ειδικά στον Κίσινγκερ— και ήταν αδύνατον ν' αρνηθούν να τους κάνουν το "δώρο" της Κύπρου.
 

Αυτά δεν τα λέμε εμείς. Αυτά τα λέει ο ίδιος ο Θεοδωράκης …Το ραμολί, που έχει χάσει πλέον τον έλεγχο των όσων λέει …Το ραμολί, που δεν έχει πλέον τα παλιά ασφαλή φίλτρα, που του επέτρεπαν να ελέγχει αυτά που λέει κι αποκαλύπτει, προκειμένου να διατηρεί κρυφή την ταυτότητά του …Ο χαφιές του Στάλιν, που, όπως μας αποκάλυψε, υπηρετούσε και τους Αμερικανούς.
 

Γι' αυτόν τον λόγο ξεκινήσαμε το κείμενο με την αναφορά στην ανθρώπινη φύση. Έπρεπε να φτάσουμε στις 17.01.2011, για να μάθουμε τι έκανε ο "πατριώτης" Μίκης τον Ιούνιο του 1974. Έπρεπε να περιμένουμε 37 χρόνια, για να μάθουμε ότι το "διωκόμενο" ΚΚΕ συμμετείχε στην "επάνδρωση" της Δεξιάς, που στη συνέχεια δεν "ξεχνούσε" τι "σημαίνει". Είναι προφανές ότι αυτή η κολοσσιαίας αξίας αποκάλυψη είναι προϊόν βλακείας του Θεοδωράκη, λόγω του προχωρημένου της ηλικίας. Λογικό είναι αυτό. Το μόνο που άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια είναι η ηλικία του Θεοδωράκη. Άλλαξαν τα "φίλτρα" του και οι "άμυνές" του.
 

Ο σταλινικός γεροξεκούτης δεν μπορεί πλέον να αξιολογήσει τι είναι σημαντικό και τι όχι …Τι πρέπει να συνεχίσει να το κρύβει και να το "πάρει" μαζί του και τι πρέπει να το μοιραστεί μαζί μας. Η ακράτεια, που συνήθως ταλαιπωρεί τα γερόντια, αφορά και στον λόγο τους. Κάπου εκεί μπερδεύτηκε και άθελά του προχώρησε στην αποκάλυψη-βόμβα: "…Επειδή", είπε, "οι υπεύθυ­νοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ, ειδικά μετά το Πολυτεχνείο, έψαχναν κι αυτοί τρόπους ν' απαλλαγούν από τους στρατιωτικούς και συμφωνού­σαν μαζί μου για τη "λύση-Καρα­μανλή”, με κάλεσαν στην Ουάσινγκτον τον Ιούνιο του 1974 να μεσο­λαβήσω, προκειμένου να δεχθεί ο Καραμανλής ν' αναλάβει αυτόν τον ρόλο". Επιπλέον, μας λέει ότι κατέληξε σ' αυτήν τη λύση, γιατί απλούστατα εκείνη την εποχή δεν υπήρχε η δυνατότητα να επιβληθεί ο Παπανδρέου, ακόμα και με τη βοήθεια του ΚΚΕ.
 

Αν, δηλαδή, υπήρχε η δυνατότητα να επιβληθεί ο Παπανδρέου —όπως με πάθος επεδίωκε η CIA— ο Θεοδωράκης θα της έκανε το χατίρι και θα "προσπερνούσε" την περίοδο Καραμανλή. Αν υπήρχε τέτοια πιθανότητα, θα συμμετείχε το ΚΚΕ στην εξουσία με τις "ευλογίες" των ΗΠΑ …Το "συναρμόδιο" ΚΚΕ, που εκείνη την εποχή φώναζε στους δρόμους …"ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά" και …"φονιάδες των λαών Αμερικάνοι". Κατάλαβε ο αναγνώστης ποιοι ήταν αυτοί, οι οποίοι κατήγγειλαν τη Δεξιά και το "κεφάλαιο" και μετά πήγαιναν και σκαρφάλωναν στα κάγκελα της αμερικανικής πρεσβείας, για ν' αντισταθούν στον ιμπεριαλισμό; Συνεργάτες της Δεξιάς και υπάλληλοι των Αμερικανών ήταν όλοι τους. Υπάλληλοι του αρχηγού τους, που μπορεί με "υποθήκη" έναν Καραμανλή ή μια Κύπρο ν' "αγόραζε" διεθνή καριέρα και πρόσβαση στην παγκόσμια μουσική αγορά.
 

Αυτά μας λέει το ραμολί. Ότι οι Αμερικανοί συμφωνούσαν μαζί του. Ποιος ήταν αυτός και ήταν συνομιλητής των Αμερικανών, ώστε να γνωρίζουν τις απόψεις του; Με ποια ιδιότητα θα μεσολαβούσε στον Καραμανλή και πώς θα επέβαλε στο "αντικαραμανλικό" ΚΚΕ το προϊόν της μεσολάβησής του; Όποιος εκείνη την εποχή ήταν διάσημος καλλιτέχνης, καλούνταν στην Ουάσιγκτον, για να διατυπώσει τις απόψεις του σε μυστικές συνεδριάσεις; Ποια η πρακτική αξία αυτών των απόψεων; Οργανοπαίκτης δεν ήταν ο Θεοδωράκης; Μήπως σήμερα οι Αμερικανοί θα καλέσουν στην Ουάσιγκτον τον Φοίβο και τον Καρβέλα, για να συζητήσουν για το ΔΝΤ; Μήπως θα καλέσουν στο Κάμπ Ντέιβιντ τον Σαλέα, για να του ζητήσουν την άποψή του για το haircut των κρατικών ομολόγων;
 

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Η συμπεριφορά των ιμπεριαλιστών απέναντι στον Θεοδωράκη δεν δικαιολογείται από την επίσημη ιδιότητά του. Η συμπεριφορά των Αμερικανών αποκαλύπτει την πραγματική ιδιότητα του Μίκη. Την πραγματική ιδιότητα, η οποία "διευκολυνόταν" στην εξυπηρέτηση των υποχρεώσεών της πίσω από το προπέτασμα της "τέχνης". Την αποκαλύπτει όπως αποκάλυπτε η συμπεριφορά των Άγγλων την ιδιότητα του Ζαχαριάδη. Όπως αγνοούνταν παντελώς ο αγράμματος Σιάντος από αυτούς, έτσι —και για τους ίδιους λόγους— δεκαετίες ολόκληρες αγνοούνταν και ο αγράμματος Φλωράκης. Οι ιμπεριαλιστές, όταν έπρεπε να "δείξουν" τον αρχηγό του ΚΚΕ, έδειχναν τον "αχυράνθρωπο" και όταν έπρεπε να διαπραγματευτούν και να δεσμευτούν στις αποφάσεις τους, καλούσαν τον πραγματικό αρχηγό.
 

Αρχηγός του ΚΚΕ καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης ήταν ο Μίκης. Αυτός ο κρυφός αρχηγός του ΚΚΕ μάς αποκαλύπτει σήμερα ότι γνώριζε και συμμετείχε σε όλον αυτόν τον άθλιο σχεδιασμό της μεταπολίτευσης. Έναν σχεδιασμό, ο οποίος τελικά μας οδήγησε στη σημερινή αθλιότητα και την καταστροφή του ΔΝΤ. Ένας κρυφός αρχηγός, ο οποίος υπήρξε εκ των "θεμελιωτών" της οικογενειοκρατίας, που μαστίζει την πολιτική και κοινωνική ζωή της πατρίδας μας. Υπήρξε εκ των εγκληματιών, που μας οδήγησαν στον κομματισμό και ως εκ τούτου στο "καπέλωμα" της Δημοκρατίας μας. Απλά ο άνθρωπος —όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος— πρότεινε τον Καραμανλή για έναν "ενδιάμεσο" ρόλο, μέχρι να προετοιμαστεί η μονοκρατορία του Παπανδρέου και τα αριστερά της "εξαπτέρυγα".
 

…Η μονοκρατορία του αμερικανοεβραίου Παπανδρέου, ο οποίος μας "βύθισε" στα χρέη …Η μονοκρατορία του αμερικανοεβραίου πρώην τροτσκιστή, ο οποίος παρέδωσε τον έλεγχο του κρατικού συνδικαλισμού, που μας οδήγησε στην αθλιότητα, στη διαφθορά και τη σπατάλη, σε σταλινικούς, μαοϊκούς και ακραίους επαγγελματίες παρασιτοαριστερούς …

Η μονοκρατορία του χαφιέ της CIA, που το πρώτο πράγμα που έκανε με την ανάληψη της εξουσίας του ήταν να κάνει δώρο στο ΚΚΕ το κάψιμο των φακέλων …Η μονοκρατορία του "φαν" του Θεοδωράκη, που έβαλε τα "επαναστατικά" τραγούδια εκείνου μέσα στα ίδια τα σχολεία …Η μονοκρατορία του πατέρα του σημερινού δωσίλογου πρωθυπουργού, που αυτά τα "πέτσινα" χρέη τα μετατρέπει σε υποταγή του ελληνικού κράτους στις "αγορές" και στην ουσία στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, της οποίας είναι μέλος.
 

Τώρα έρχεται ο ίδιος άνθρωπος να ξανακάνει τα "θελήματα" του συστήματος. Τώρα, που το σύστημα χρειάζεται να κάνει ένα νέο "άλμα", χρησιμοποιεί και πάλι τον Θεοδωράκη …Τον κοινωνικό "δολοφόνο" με το ακλόνητο "άλλοθι" της τέχνης …Τον επαγγελματία "αμόλυντο", εφόσον πάντα βουτάει στις λάσπες και στα σκατά ως αφανής πρωταγωνιστής και όχι ως επίσημος αρχηγός του ΚΚΕ. 

Στην εποχή που το υπάρχον πολιτικό σκηνικό καταρρέει, ο Θεοδωράκης και πάλι μπαίνει μπροστά στη θέση του "ρυθμιστή". Αυτός, ο οποίος μας "ρύθμισε" με την οικογενειοκρατία της μεταπολίτευσης —που μας κόστισε τη μισή Κύπρο—, έρχεται να διεκδικήσει και πάλι ρόλο ρυθμιστή για την επόμενη "μέρα". Αυτός, ο οποίος πρωταγωνίστησε στον σχεδιασμό που μας οδήγησε στην καταστροφή, έρχεται να πρωταγωνιστεί και στην επόμενη "μέρα", αυτοπαρουσιαζόμενος σαν "πρόταση" για την έξοδο από την κρίση.
 

Εξαιτίας αυτού του νέου ρόλου που επωμίζεται, μπαίνει επικεφαλής στο "Σπίθα"; Γιατί; Γιατί αυτός είναι ο πολιτικός ρόλος του ΚΚΕ ως κόμματος και άρα και του αρχηγού του. Μπαίνει επικεφαλής της κοινωνικής δυσαρέσκειας για τον ίδιο λόγο που πρωτοστατεί το ΠΑΜΕ των βολεμένων και επαγγελματιών διαδηλωσάκηδων του ΚΚΕ στους κοινωνικούς αγώνες. Πρωταγωνιστεί αυτό, για να μην προλάβει και πρωταγωνιστεί κανένας άλλος. Βγαίνουν πρώτοι οι κρατικοδίαιτοι προβοκάτορες του ΚΚΕ, για μην βγαίνουν στους δρόμους οι φτωχοί εργαζόμενοι και τα θύματα της εκάστοτε πολιτικής της κυβέρνησης των δωσίλογων. Βγαίνουν οι "ψωριάρηδες" στον δρόμο, για να μην βγουν οι υγιείς. Βγαίνουν οι λίγοι σταλινικοί φασίστες, για να μην τολμούνε να βγούνε τα εκατομμύρια των δημοκρατών.
 

Το ανάλογο κάνει και ο Θεοδωράκης. Σε μια εποχή που το σύστημα φοβάται τα εκατομμύρια των νέων και μορφωμένων Ελλήνων, που μπορεί ν' αντιδράσουν στην ξένη κατοχή, βγαίνει ο ετοιμοθάνατος Μίκης να τους "καπελώσει". Πριν αυτά τα εκατομμύρια των απελπισμένων Ελλήνων βρουν τη φυσική τους ηγεσία μέσα από κοινωνικές "ζυμώσεις", έρχεται το σύστημα και βγάζει από τα "ντουλάπια" του τη δική του ηγεσία …Την ηγεσία της πλάκας και της υποταγής, την οποία αντιπροσωπεύει άριστα ο Μίκης.
 

Ο δογματικός και ως εκ τούτου υπάκουος σταλινικός, προτείνει στα εκατομμύρια των Ελλήνων την "ανυπακοή" …Ο διεθνιστής σταλινικός, που στα γεράματα ανακάλυψε τον "πατριωτισμό". Εκατομμύρια Έλληνες δημοκράτες εργαζόμενοι υποφέρουν από το ΔΝΤ και θέλει να μπει επικεφαλής τους ο πάμπλουτος σταλινικός. Τα Πατήσια και το Περιστέρι μπορεί να υποφέρουν, αλλά την ηγεσία τους διεκδικεί κάποιος, ο οποίος κατοικεί στη Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Γείτονας του άλλου "γίγαντα" του σοσιαλισμού είναι ο Θεοδωράκης …Γείτονας του Άκη.  

Μια ματιά να ρίξει κάποιος στον λόγο που εξέφρασε στο ΡΕΞ, θα καταλάβει ότι πρόκειται περί ενός μνημείου ψευτιάς και υποκρισίας. Σταχυολογούμε μερικές "εκφράσεις" του, για να καταλάβει ο αναγνώστης το μέγεθος αυτής της υποκρισίας. Γιατί υποκρισία; Γιατί το άσχημο πρόσωπο των φασιστών, που περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια, είναι το δικό του πρόσωπο. Είναι απόλυτα ακριβής στην περιγραφή του, γιατί στην πραγματικότητα περιγράφει τον εαυτό του. Μιλάει γι' αυτούς που διέλυσαν το ΕΑΜ και μας οδήγησαν στον εμφύλιο, ξεχνώντας ότι είναι ίσως το επιφανέστερο μέλος του κόμματος που "καπέλωσε" το ΕΑΜ και το οδήγησε στην απαξίωση και στη συνέχεια στον εμφύλιο. Μιλάει γι' αυτούς, οι οποίοι γίνονται δούλοι ξένων δυνάμεων, ξεχνώντας ότι ο ίδιος υπήρξε φανατικός ρωσόδουλος. Μιλάει γι' αυτούς, οι οποίοι γίνονται φανατικοί πολέμιοι των εθνικών τους συμφερόντων, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα ξένα συμφέροντα, "ξεχνώντας" ότι ανήκει σε ένα κόμμα, που, για να ευχαριστήσει τον Στάλιν, υποστήριξε την αυτονομία της Μακεδονίας.
 

Δεν σταματάει όμως στις ιστορικές αναφορές. Κρίνει και τη σημερινή κατάσταση με τον "επαναστατικό" του τρόπο. Μιλάει για παράγοντες οικονομικούς και πολιτικούς, ιδιοκτήτες καναλιών, ραδιοφώνων και εφημερίδων, που στέκονται "πάνω" από την Ελλάδα σαν "μαύρο" σύννεφο. Ξεχνάει να μας πει αυτός ο "ποιητής" ότι εδώ και τριάντα χρόνια αυτοί είναι οι "κολλητοί" του και οι ευεργέτες του. Αυτοί τον "τιμούν" σαν να επρόκειτο για τον ζωντανό "Τουταγχαμών".
 

Αυτών τα κανάλια, οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα είναι που έχουν χτίσει τον "μύθο" του Θεοδωράκη. Αυτών τα δημοσιογραφικά δουλικά "προσκυνούν" τον τραυλό ρήτορα. Μιλάει για εκπαιδευτικούς, οι οποίοι "νοθεύουν" την εθνική μας παιδεία και ξεχνάει να μας πει ότι αυτοί οι επίορκοι εκπαιδευτικοί είναι εκείνοι, οι οποίοι έβαλαν τα "έργα" του μέσα στα σχολεία, μετατρέποντάς τα σε υποχρεωτικά "πλυντήρια" συνειδήσεων. Μιλάει για τοποτηρητές της ξένης εξάρτησης, ξεχνώντας ότι υπήρχαν κάποια χρόνια της ζωής του, που εξασφάλιζε τον επιούσιο με ρωσικά ρούβλια.
 

Το παραλήρημα συνεχίζεται με την έκθεση των αποκυημάτων της φαντασίας του. Φαντάζεται την Ελλάδα Ελεύθερη, Ανεξάρτητη, Ακέραιη και Αυτοδύναμη ένας άνθρωπος, ο οποίος σε όλη του τη ζωή προσκυνούσε τον Στάλιν και χρησιμοποίησε την Ελλάδα για να τον ευχαριστήσει και να εξυπηρετήσει τα σοβιετικά συμφέροντα …Ένας άνθρωπος, ο οποίος σκότωσε Έλληνες, για να εξυπηρετήσει αυτά τα συμφέροντα …Ένας άνθρωπος, ο οποίος συμμετείχε και ποτέ δεν "καταδίκασε" τον εμφύλιο …Τον πιο άδικο εμφύλιο στην παγκόσμια ιστορία. Έναν εμφύλιο, ο οποίος ξεκίνησε από εντολή του ξένου αφεντικού στους τοπικούς "Θεοδωράκηδες", προκειμένου αυτός ο λαός να "ματώσει" σε βαθμό τέτοιο, που να μην είναι ποτέ Ελεύθερος, Ακέραιος, Άφοβος και Αυτοδύναμος, όπως τον "ονειρεύεται" σήμερα ο Θεοδωράκης.
 

Μιλάει για τσιράκια της εξάρτησης, που φρόντισαν να σβήσουν τη μνήμη των ηρώων μας ένας άνθρωπος, που το σύστημα μάς τον βάζει με το ζόρι σχεδόν καθημερινά μέσα στα σπίτια μας και στις ζωές μας. Μιλάει για στήλη της Ντροπής κάποιος, ο οποίος θα έπρεπε να έχει δική του "σειρά" σε μια τέτοια στήλη. Μιλάει για Αγώνα Ανεξάρτητων Πολιτών κάποιος δογματικός σταλινικός, ο οποίος ήταν σε όλη του τη ζωή "στρατευμένος" σε ένα ξενόδουλο κόμμα, που πολεμούσε τους πολίτες. Μιλάει για Δημοκρατία το ηγετικό στέλεχος ενός κόμματος, το οποίο πήρε τα όπλα εναντίον της. Καταγγέλλει τις κακές τράπεζες —οι οποίες μας έβαλαν στο ΔΝΤ— ο άνθρωπος αυτός, που δεν υπάρχει ούτε μία τιμητική εκδήλωση, που να έγινε υπέρ του και να μην είχε τη χορηγία κάποιας Τράπεζας …Ο Μίκης …Ο συνοδοιπόρος και συναγωνιστής του Κόκκαλη, του Λαμπράκη, του Μπόμπολα …και των άλλων "παιδιών".
 

Αυτός έρχεται τώρα να καταγγείλει τη λεηλασία της πατρίδας μας. Να καταγγείλει τη λεηλασία από τους ομοίους του. Από αυτούς, που, για όσο διάστημα θα καταφέρνουν να μας κλέβουν, δεν θα παραλείπουν να "θυμούνται" να τιμήσουν τον Μίκη για "τελευταία" φορά. Αυτός είναι ο καλύτερος "ηγέτης", που θα μπορούσε να έχει ο κοινωνικός αγώνας στην Ελλάδα. Είναι τυχερή η Ελλάδα, που τον έχει ακόμα ζωντανό και διαθέσιμο έναν τέτοιο γίγαντα. Ποιος το λέει; Το "δημοκρατικό" Mega του Μπόμπολα. Το "πατριωτικό" Βήμα του Λαμπράκη. Το βρίσκεις ακόμα και στα περίπτερα, αν "ξύσεις" το "ξυστό" του Κόκκαλη. Το μαθαίνεις αν πάρεις τηλέφωνο στη mediatel του Τεγόπουλου. Οι μεγαλύτεροι "κατασκευαστές" διαπλοκής στην Ελλάδα συμφωνούν ότι ο Μίκης είναι το καλύτερο "πλυντήριο" εθνικής μνήμης. Όλοι οι μεγάλοι "πατριώτες" συμφωνούν ότι ο Μίκης είναι αυτός, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα στην Ελευθερία, την Ανεξαρτησία και τη Δημοκρατία …Ο μόνος, γιατί μόνον αυτός έχει εξασφαλισμένους χορηγούς.
 

Αυτό είναι το όλο θέμα. Εξαιτίας της διαπλοκής όλοι οι Έλληνες αγωνιστές —πλην του Μίκη— είναι άσχετοι και άσημοι. Η Ελλάδα "πονά", αλλά δεν "γεννά" ηγέτες. Η Ελλάδα υποφέρει και συμπιέζεται από τη δυστυχία, αλλά δεν "ζυμώνεται". Ηγέτες "γεννιούνται" μόνον με την ευγενική χορηγία των διαπλεκομένων εργολάβων, εκδοτών και τραπεζιτών. Τέτοιος είναι ο "πολυβραβευμένος" Θεοδωράκης …Ο "νέος" ηγέτης της νέας κατάστασης των νέων προβλημάτων …Η απόλυτη φάρσα. Η Ελλάδα "ώδινεν όρος και έτεκε Μυ-κη-ν" …Το ετοιμοθάνατο "βρέφος" …Το βρεγμένο σταλινικό "σπίρτο", που θέλει ν' ανάψει τη "Σπίθα" της αντίδρασης στην Ελλάδα …Ο Μίκη-Μάους της ελληνικής κοινωνικής αντίστασης …Ο κολλητός του Γιωργάκη του ΔΝΤ …Αυτός, ο οποίος κάλεσε σε "πιτζάμα"-πάρτι τον Ερντογάν. Ο "γενναίος" Μίκης του παρακράτους, που από το κρεβάτι του προκάλεσε τους παρακρατικούς τρομοκράτες να πάνε να τον "σκοτώσουν". Έτσι κόβουν τα καλτσόν οι γέροι και μετά παραπονιούνται που τους κρέμονται οι ζαρτιέρες.
 

Μετά από όλα αυτά είναι δυνατόν να μην πάρουμε τα κομπιουτεράκια στα χέρια μας; Ανά 37 χρόνια ξεφεύγουν από τον Μίκη οι πληροφορίες, οι οποίες έχουν να κάνουν με το μέλλον της Ελλάδας. Περιμέναμε 37 χρόνια, για να μάθουμε ότι ο Μίκης ήταν αυτός, ο οποίος συναποφάσισε με τους Αμερικανούς για τη "λύση-Καραμανλή". Να υποθέσουμε ότι το 2048 θα μάθουμε σε ποιο ταξίδι του στην Ουάσιγκτον αποφασίστηκε να βγει "μπροστά" με τη "Σπίθα". Ήταν δική του ιδέα η "λύση-Θεοδωράκη"; Ήταν δική του ιδέα η αντίδραση των "ανεξάρτητων" Πολιτών ή ήταν ιδέα των Αμερικανών, που τη δοκίμασαν και κάπου αλλού; Είχε καθυστερήσεις το αεροπλάνο ή έφτασε στην Ουάσιγκτον χωρίς πρόβλημα; Απλά πράγματα. Όταν πρέπει η Ελλάδα ν' αλλάξει "ρότα", πάντα επιστρατεύεται ο υπεράνω πάσης υποψίας "πατριώτης" Μίκης …Ο μεγάλος κλαριντζής και παλιός συνάδελφος του μεγάλου τραγουδιστή Πάγγαλου. Εμείς τα μαθαίνουμε όλα αλλά δυστυχώς με μια μικρή καθυστέρηση.
 

Υπομονή χρειάζεται. Για παράδειγμα, τώρα περιμένουμε το 2026 να μάθουμε τι συνέβη στο βρόμικο 89. Δεκαπέντε χρόνια έμειναν. Τι είναι δεκαπέντε χρόνια; Τότε θα μάθουμε τον ρόλο, που είναι σίγουρο ότι έπαιξε ο Μίκης στο "βρόμικο" 89 …Την εποχή που έπρεπε να γίνει Πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, για να μπούμε στη Νέα Τάξη των ιδιωτικοποιήσεων και της λεηλασίας και να μην το χρεωθεί το "κεφάλαιο"-Ανδρέας. Να χρεωθεί η Δεξιά τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά να πλουτίσουν οι "σοσιαληστές" τύπου Άκη και Σημίτη. 

Ήταν η εποχή που ο ελληνικός λαός αρνούνταν επίμονα και πεισματικά την πρωθυπουργία στον Μητσοτάκη και μόνον το ΚΚΕ μπορούσε να τον κάνει πρωθυπουργό …Το ΚΚΕ, που κάνει πάντα πρωθυπουργό στην Ελλάδα όποιον βολεύει τους Αμερικανούς. Δεν μπορούσε το 74 να κάνει πρωθυπουργό τον Ανδρέα, αλλά μπορούσε το 89 να κάνει τον Μητσοτάκη.
 

Εκείνη λοιπόν την εποχή ο Μίκης και το ΚΚΕ πάσχιζαν να κάνουν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό, όπως πάσχιζαν και κάποιοι άλλοι …Άλλοι, όπως αυτοί που σκότωσαν τον Μπακογιάννη. Εκείνη την εποχή είναι βέβαιον ότι και πάλι ο Θεοδωράκης "ρύθμιζε" τη συμπεριφορά του ΚΚΕ. Ποιος ξέρει; …Μπορεί το 2026 να μάθουμε ότι πήγε ο Μίκης στην Ουάσιγκτον, για να συζητήσουν τη "λύση-Μπακογιάννη". Μπορεί κάποτε να ισχυριστεί ο Μίκης —όπως και στην περίπτωση Καραμανλή— πως ήταν ο ίδιος εμπνευστής της. Έχει εμπνεύσεις, όταν πηγαίνει στην Ουάσιγκτον. Τον ωφελεί το κλίμα της.

 
Άλλωστε είναι φανερό ότι εκείνη η πολιτική δολοφονία είναι προϊόν σκέψης έμπειρου αριστερού χαφιεδοπράκτορα και συνωμότη. Σε πολιτικοοικονομικό σκάνδαλο αμιγώς του "αριστερού" χώρου σκοτώνεται από "αριστερή" τρομοκρατική οργάνωση δεξιός πολιτικός και αυτό ισχυροποιεί τη Δεξιά εξουσία υπό την ηγεσία του "αριστερού" Μητσοτάκη. Αυτοαπαλλάσεται η Αριστερά από τα "χρέη" της, τα μεταφέρει στη Δεξιά και εξασφαλίζει και μελλοντική "πίστωση". Ούτε ο Τζώρτζ Σόρος δεν θα το κατάφερνε αυτό. 

Μιλάμε για πολιτικό "αλγόριθμο" από αυτούς που "λύνουν" οι σταλινικοί συνωμότες …και ο Θεοδωράκης ήταν καί σταλινικός καί συνωμότης …Ο αξιόπιστος και μυημένος στις "ρυθμίσεις" Θεοδωράκης και όχι ο γραφικός Χαρίλαος …Ο υπουργός του Μητσοτάκη. Άρα στις επαφές του πονηρού Θεοδωράκη —και όχι του αγράμματου Φλωράκη— αναζητούμε τις μυστικές συμφωνίες του ΚΚΕ για τη συμμετοχή του στο "βρόμικο" 89. 

 
Αυτό είναι και το σωστό. Ο πραγματικός αρχηγός διαπραγματεύεται και όχι ο "αχυράνθρωπος". Ο πραγματικός αρχηγός παίρνει τις ευθύνες. Μιλάμε για ταλαιπωρία. Μιλάμε για καθήκοντα αρχηγού. Πιθανότατα, λοιπόν, την ώρα που ο "αχυράνθρωπος" Χαρίλαος περιφερόταν ανέμελος στα καφενεία, ο πραγματικός αρχηγός "πετούσε" ξανά για Ουάσιγκτον …Μιλάμε για υπερατλαντικά ταξίδια …και για γέρο άνθρωπο. Πόσο "ήρωας" πρέπει να είναι ο Μίκης, για ν' αντέχει τόσα jet lag κάθε τρεις και λίγο; Βέβαια είχε και επαγγελματικές υποχρεώσεις. Δεν ήταν τζάμπα τα ταξίδια του. Ήταν και το θέμα με τα Πνευματικά Δικαιώματα των έργων του, που έπρεπε να διασφαλίσει στην Νέα Τάξη …και το έκανε το ταξίδι.

 
Αυτό, το οποίο έχει σημασία, είναι ότι κακώς το σύστημα στηρίζεται ακόμα στον Μίκη Θεοδωράκη. Έπρεπε να σεβαστεί τα όρια της ανθρώπινης βιολογίας. Έπρεπε ν' αποδεχθεί το γεγονός ότι ακόμα και τα καλύτερα "εργαλεία" κάποτε "χαλάνε". Έπρεπε ν' αποδεχθεί ότι ο Μίκης "τελείωσε" όχι μόνον πολιτικά αλλά και βιολογικά και να τον αφήσει να "σβήσει" χωρίς να τον εκθέτει σε μεγαλύτερο κίνδυνο. 

Να τον περιορίζει στις "ειλικρινείς" αποκαλύψεις του, για να τον προστατεύει, αλλά και να προστατεύεται και το ίδιο. Με ελεγχόμενα δελτία τύπου έπρεπε να επικοινωνεί ο Μίκης με τον τύπο. Απλά πράγματα. Ακόμα και τα καλύτερα και πιστότερα "σκυλιά" γερνάνε κι αποστρατεύονται. Δεν μπορούν να "δαγκώσουν" και όταν το επιχειρούν φαίνονται ότι είναι "ξεδοντιασμένα". 

 
Όμως, το σύστημα σήμερα στην Ελλάδα πληρώνει τις δικές του επιλογές. Πληρώνει την αλαζονεία του. Πληρώνει τις επιλογές, που έκαναν την ελληνική πολιτική σκηνή οικογενειακή "περιουσία" κάποιων. Αυτές οι επιλογές οδήγησαν στη σημερινή "λειψανδρία". 

Ο γιος, ο ανιψιός ή ο φίλος των ίδιων και των ίδιων ανθρώπων αποδεικνύεται ανεπαρκής να φέρει "φορτίο" πολιτικής αποστολής. Ανεπάγγελτα παράσιτα έχουν καταλάβει όλα τα πόστα του συστήματος και τώρα δεν μπορούν ν' ανταποκριθούν στις ανάγκες του. Δεν υπάρχει πλέον το πολιτικό προσωπικό, που να έχει τις προδιαγραφές να παίξει τον προβοκατόρικο ρόλο που έπαιξαν παλαιότερα ο Μίκης, ο Ανδρέας, ο Καραμανλής ή ο Μητσοτάκης. 

 
Όσο κι αν το επιθυμεί ο Θεοδωράκης, δεν μπορεί να τους "βοηθήσει" για άλλη μια φορά. Δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο του ακροβάτη ένας γέρος. Δεν μπορεί να παραστήσει τον υπερδραστήριο "Βέγγο" ένας κλινήρης. Αυτό είναι που τους εκθέτει όλους μαζί και βέβαια αποκαλύπτει τις αδυναμίες του συστήματος …Του συστήματος, που είναι φανερό ότι έχει επενδύσει πάνω του …Μια επένδυση, η οποία φαίνεται καθαρά από τον λόγο του Μίκη στο ΡΕΞ …Έναν λόγο, ο οποίος είναι προφανές πως δεν ανήκει ούτε στον Μίκη ούτε στους περί αυτόν συνεργάτες …

Ένας λόγος, που φαίνεται ότι ο συγγραφέας του είναι στέλεχος μυστικών υπηρεσιών …Γνώστης της πολιτικής ιστορίας του τόπου και μυημένος στην ανθρώπινη ψυχολογία και την προπαγάνδα. Το κείμενο, δηλαδή, που διάβασε ο Μίκης σαν δικό του στη συγκεκριμένη εκδήλωση, θα μπορούσε να είναι γραμμένο από τον διάσημο κειμενογράφο της πάλαι ποτέ 17 Νοέμβρη.

 
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Σωστός λόγος, ο οποίος εκφέρεται από το λάθος πρόσωπο, δεν φέρνει θετικό αποτέλεσμα. Αυτήν τη στιγμή υπάρχει ακόμα η σβησμένη "Σπίθα" του Μίκη, γιατί επιμένει η διαπλοκή να μας τη θυμίζει …Για κανέναν άλλο λόγο. Και ενώ τα κέρδη είναι ελάχιστα, τα ρίσκα —όπως αποδεικνύεται— είναι τεράστια. Γιατί; Γιατί ο "ήρωας" Μίκης αναγκάζεται και εκτίθεται πιο πολύ απ' ό,τι αντέχει. Ναι μεν ο λόγος του είναι "έτοιμος", αλλά τη διαχείριση της προσωπικότητάς του —σαν "επαναστάτη" της νέας εποχής— θα πρέπει να την κάνει ο ίδιος. Αυτό είναι λάθος και αυτό οδήγησε στην αποκάλυψη που περιγράφουμε. 

 
Είναι λάθος μεγάλο για το σύστημα, που άφησε τον υπέργηρο Θεοδωράκη ελεύθερο ν' αγωνίζεται να χτίσει το νέο "προφίλ" για την νέα αποστολή του. Ήταν θέμα χρόνου να ξεπεράσει τα όρια. Γνώριζε πως, ως σταλινικός —και χαφιές της Μόσχας—, δεν θα είχε την "απήχηση" που θεωρεί ότι δικαιούται. Γι' αυτόν τον λόγο άλλαξε "στρατόπεδο" και προσπαθεί να μπει επικεφαλής της κοινωνικής αντίδρασης, εκμεταλλευόμενος μια έννοια ξένη προς την ιδεολογία του και την πορεία της ζωής του, όπως είναι ο "πατριωτισμός". 

Όμως, αυτός ο όψιμος "πατριώτης", που λόγω ηλικίας ξεχνάει τι λέει και τι είναι σημαντικό να λέει, είναι επικίνδυνος. Επικίνδυνος τόσο για τον εαυτό του όσο και για τα αφεντικά του. Δυστυχώς για τον Μίκη στον σημερινό σχεδιασμό δεν είναι εμπνευστής, αλλά "υποκείμενο". Ένα "υποκείμενο" αποτυχημένο, εφόσον η "λύση-Θεοδωράκη" δεν είναι δυνατόν να ευδοκιμήσει και να φέρει λύσεις για το σύστημα. 

 
Ο λαός σύντομα θα επαναστατήσει για τους λόγους που επιτυχώς περιγράφει ο Μίκης, αλλά δυστυχώς χωρίς την παρουσία του. Θα επαναστατήσει με δική του ηγεσία και όχι υπό την ηγεσία του υπέργηρου προδότη. Τώρα, που ο Μίκης αγωνιά για την υστεροφημία του, θα πρέπει να είναι σίγουρος ότι θα γράψει το όνομά του με σκαλιστά γράμματα στην ελληνική ιστορία.

 

Απλά θα το γράψει εκεί όπου δεν θέλει. Θα το γράψει με κεφαλαία γράμματα στη Στήλη της Ντροπής, που προτείνει ο ίδιος να υψωθεί στο Σύνταγμα. Αυτό δεν θα το περιμένουμε άλλα 37 χρόνια για να το δούμε. Σύντομα θα γίνει, εφόσον όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η Νέα Τάξη δεν θ' αντέξει για πολύ ακόμα. Σύντομα θ' ανοίξουν τα μυστικά "κιτάπια" της και θ' αποκαλυφθούν οι προδότες των λαών. Θα αποκαλυφθούν οι δωσίλογοι, οι προδότες, αλλά και οι καραγκιόζηδες. 

 
Είμαστε βέβαιοι ότι ο Μίκης θα έχει τη δυστυχία να δει ζωντανός τον "θάνατό" του. Ζωντανός θα είναι, όταν οι Έλληνες θα σκυλεύουν το "πτώμα" του. Χώρο το όνομα τού Μίκη θα πιάσει σε κάποια μελλοντική στήλη της ντροπής, αλλά καλού κακού ας ζητήσει και λίγο χώρο από τον φίλο του τον Μπόμπολα ...στον ΧΥΤΑ της Κερατέας …Αρκετό χώρο, γιατί είναι και αρκετά ψηλός. Έτσι κι αλλιώς όλη η αριστερή "παλιοπαρέα" της μεταπολίτευσης σε κάποιον ΧΥΤΑ θα καταλήξει. Όλοι οι πλιατσικολόγοι, που, ελέω ΗΠΑ, μας κατέκλεψαν, προκειμένου να μας "χαρίσουν" τη Δημοκρατία, σε σκουπιδότοπους θα καταλήξουν. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση. Στον ΧΥΤΑ της ελληνικής ιστορίας …και όχι μόνον.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ 

Μιχαλολιάκος -«Υπερήφανος που πάω φυλακή για τις ιδέες μου».Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕΙ !

ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ»

(ΒΙΝΤΕΟ).

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕΙ! 

Η ιστορική δήλωση του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου μετά την τότε αναγγελία της αποφάσεως: 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕΙ! 

Ευχαριστώ τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, που ήταν δίπλα στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ όλα αυτά τα χρόνια του αγώνα ενάντια στην ξενοκρατία. 

Ακολουθεί η δήλωση του 

Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής:

Η Χρυσή Αυγή έχει ήδη δικαιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων που την ψήφισαν αλλά και εκείνων που δεν την  ψήφισαν. 

Γιατί η μαγιά των ψηφοφόρων της, πού ξεπερνά το 20% του εκλογικού σώματος , βρίσκεται παντού και εγκάρσια κρυμμένη στο εχθρικό μεταπολιτευτικό σύστημα, που τρομοκρατείται κάθε φορά όταν η εθνική σάλπιγγα τους αφυπνίζει φοβούμενη την απώλεια εξουσίας και το ιστορικό της ξεβράκωμα

.Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΤΟΜΑ

ΘΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΣΕΙ!

Θαυμάστε τους «δημοκράτες»…Η ασυλία του αριστερού Φασισμού στην Ελλάδα

Η ασυλία του αριστερού Φασισμού στην Ελλάδα.

Οι σκηνές που ακολουθούν, προέρχονται από τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Ηπείρου.

Κάποιοι κουκουλοφόροι, εισβάλλουν στον τηλεοπτικό χώρο και εκτοξεύουν γιαούρτια και αβγά προς τον δημοσιογράφο, επειδή έκανε κάτι που ερέθισε τα «δημοκρατικά» ένστικτά τους: 

Επέτρεψε τηλεφωνική παρέμβαση, σε προηγούμενη εκπομπή, ενός εκπροσώπου της τότε Χρυσής Αυγής.

     Θαυμάστε τους «δημοκράτες»……

Θαυμάστε τους «δημοκράτες»…

1. Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο: Η Χρυσή Αυγή, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι ένα ΝΟΜΙΜΟ πολιτικό κόμμα. Και έχει νομιμοποιηθεί, με τον ίδιον τρόπο που νομιμοποιήθηκε και το ΚΚΕ το 1974: Με υπογεγραμμένη δήλωση σεβασμού του δημοκρατικού πολιτεύματος.

2. Αδυνατώ να κατανοήσω, πως οι ακροδεξιοί καλούνται με το όνομά τους και οι ακροαριστεροί, εξωραΐζονται σε «αντιεξουσιαστές», «αριστεριστές» και «αναρχικοί». Κάνει «τζιζζζ», άμα τους αποκαλέσουμε, ότι πραγματικά είναι -δηλαδή αριστεροί φασίστες;

3. Τέτοια περιστατικά, θυμίζουν έντονα την παροιμία, «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα». Οι αριστεροί φασίστες, πλακώνονται με τους δεξιούς φασίστες -για το καλό της δημοκρατίας πάντα.

4. Στο παρελθόν, έγινε της πουτάνας -και πολύ σωστά- όταν ο Μιχαλολιάκος χαιρέτησε δημοσίως ναζιστικά. Δεν γίνεται όμως ανάλογος θόρυβος, όταν αρχηγός περιθωριακού, αλλά -επίσης- ΝΟΜΙΜΟΥ κόμματος (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.) κυκλοφορεί στις διαδηλώσεις με το γνωστό σακίδιο των μπαχαλάκηδων (θυμηθείτε την περίπτωση Μάρφιν), ούτε κι όταν προβάλλει εξωφρενικές απόψεις (βλέπε ζήτημα λαθρομεταναστών). 

Και περνάει μάλλον αβρόχοις ποσίν η κάλυψη που δίνει εμμέσως πλην σαφώς σε πράξεις τυφλής βίας και τρομοκρατίας η παραδοσιακή Αριστερά και ιδιαιτέρως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

5. Τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν φυτρώσει σαν μανιτάρια ένας σωρός τρομοκρατικές οργανώσεις. 

Ψάχνω απεγνωσμένα να βρώ μία που να μην ανήκει ιδεολογικά στον χώρο της Αριστεράς.

6. Πραγματικά πιστεύει κάποιος, πως η ανοχή στην ιδεολογική -κι όχι μόνο- τρομοκρατία των διάφορων «αριστεριστών», «θωρακίζει τη δημοκρατία»; Ας το δεχτούμε. Φτάνει αυτή η ανοχή να μην αφορά μόνο αυτούς.

7. Κάπως άσχετο, αλλά δεν μπορώ να μην σχολιάσω την ενέργεια του σταθμού να μην διακόψει την μετάδοση της εκπομπής την ώρα του γιαουρτώματος. Απλά θλιβεροί οι «υπεύθυνοι».

Μια απ’ τις μεγαλύτερες ιστορικές απάτες της νεότερης Ελλάδος, είναι η δήθεν «πατριωτική» στάση της αριστεράς, στον πόλεμο του ’40. 

Προχωρώντας μάλιστα ένα βήμα πιο πέρα, ενάντια σε κάθε λογική, το ΚΚΕ παρουσιάζεται ως ο κυριότερος εκφραστής της εθνικής συνείδησης και -λίγο πολύ- ως θεματοφύλακας των ιδανικών του έθνους. 

Κάποιος που δεν έχει καμμία γνώση για τα ιστορικά δρώμενα της εποχής εκείνης, ακούγοντας την παραμορφωμένη και λειψή ιστορία, έτσι όπως την έχει καθιερώσει σήμερα το αριστερό κατεστημένο, θα αναφωνήσει αυθόρμητα: 

«Ευτυχώς που υπήρξαν οι κομμουνιστές, 

γιατί οι άλλοι…». 

Στην πραγματικότητα όμως, η ιστορία (η αληθινή κι όχι η «μαϊμού» της Αριστεράς), όχι μόνο απέχει έτη φωτός από την εικονική ιστορική πραγματικότητα που έχουν δημιουργήσει οι κομμουνιστές, δίχως κανένα ουσιαστικό εμπόδιο, αλλά είναι καταδικαστική γι’ αυτούς…

Ο Τάκης Λαζαρίδης γέννημα θρέμμα του ΚΚΕ, ενεργό μέλος του παράνομου μηχανισμού του και συγκατηγορούμενος του Μπελογιάννη στην υπόθεση των ασυρμάτων (κατασκοπία υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης), είναι επίσης ο συγγραφέας του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι…». Όπως έχει πει ο ίδιος, «ανήκω στη γενιά των κομμουνιστών που πλήρωσαν το λογαριασμό χωρίς ποτέ να τον ελέγξουν».

Είναι ο άνθρωπος που επέκρινε ανοιχτά τον Κώστα Καραμανλή, για τις τιμές που απέδιδε στον σφαγέα του Καρπενησίου, Χαρίλαο Φλωράκη: 

«Γιατί είναι άξιος τιμής ο κ. Φλωράκης; Ποιές ακριβώς υπηρεσίες προσέφερε στην πατρίδα; Από όσα γνωρίζω ο κ. Φλωράκης διέπρεψε στον Εμφύλιο ως καπετάνιος μεραρχίας του “Δημοκρατικού Στρατού”. Έλαβε μέρος, μεταξύ των άλλων, στην επιχείρηση κατά του Καρπενησίου, στην λεηλασία της πόλης, στην εκτέλεση αθώων κατοίκων της και στην βίαιη στρατολογία πολλών άλλων».

Από την κριτική του δεν ξέφυγε ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης, όταν αυτός έδωσε συναυλία στην Μακρόνησο: «Ήθελε να αποτίσει φόρο τιμής στους αγωνιστές της Αριστεράς ο Μίκης; 

Μάλιστα… Γιατί όμως να μην αποτίσει φόρο τιμής και στους αγωνιστές της Δεξιάς; Έλληνες δεν ήταν κι αυτοί; Αυτοί δεν θυσιάστηκαν; Κι απεδείχθη ότι είχαν δίκιο όταν διαφωνούσαν μαζί μας. 

Η ιστορία απέδειξε τι συνέβη στις λαϊκές δημοκρατίες για μισόν αιώνα. 

Κάνεις λοιπόν στη Μακρόνησο, ακόμη μια προσπάθεια να επιρρίψεις τις ευθύνες στους άλλους για να δικαιωθούμε εμείς που ευθυνόμαστε; Γιατί δεν κάνεις μια κοινή εκδήλωση, να καλέσεις κι αυτούς που ήταν απέναντί μας και είχαν δίκιο να ήταν απέναντί μας;».

Τα παραπάνω, ίσως να φαντάζουν ειρωνικά εάν αναλογιστεί κάποιος, ότι οι ιδεολογικοί αντίπαλοι της Αριστεράς (και δη της κομμουνιστικής), όχι μόνον δεν τολμούν να ξεστομίσουν αυτές τις ιστορικές αλήθειες (αποφεύγοντας έτσι να «παρασημοφορηθούν» με το ανεπιθύμητο «μετάλλιο» του αντικομμουνιστή, το οποίο δεν συνάδει με την πολιτική ορθότητα), αλλά τουναντίον αποδίδουν τα εύσημα στην Αριστερά για τους «αγώνες που έδωσε για τη δημοκρατία».

Το εισαγωγικό κείμενο, καθώς και τ’ αποσπάσματα που ακολουθούν, ανήκουν σε συνέντευξη που έδωσε στις 5 Οκτωβρίου 2016, στον Σπύρο Χαριτάτο και στην ραδιοφωνική εκπομπή «Γιάφκα», του σταθμού «Alpha 989»

(ολόκληρη η συνέντευξη εδώ)…