9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1989. Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ 2 ΔΥΟ ΓΕΡΜΑΝΙΩΝ. 2 ΜΕΤΡΑ , 2 ΣΤΑΘΜΑ. ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΣΤΟ ΤΟΙΧΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ.

Άλλη μία επέτιος από τη μέρα που ο εκπρόσωπος Τύπου της Κεντρικής Επιτροπής του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (Κομμουνιστικού) της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, Γκίντερ Σαμπόφσκι, ανακοίνωνε αμήχανος και συγχυσμένος, ότι οι πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας, μπορούσαν πλέον να ταξιδεύουν ελεύθερα στη Δύση. Η δήλωσή του έγινε στη στιγμή το τηλεοπτικό γεγονός του αιώνα. Τα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων μέσα σε λίγα λεπτά και η ανατολικογερμανική τηλεόραση αργότερα αναμετάδωσαν τη συνέντευξη, εστιάζοντας στο απίστευτο, ότι το Τείχος άνοιξε.

Οι Ανατολικοβερολινέζοι άκουσαν τις ειδήσεις από το Δυτικό Βερολίνο, βγήκαν στους δρόμους και κατευθύνθηκαν προς το Τείχος. Μπροστά στον κίνδυνο να λιντσαριστούν από τις μάζες, το προσωπικό των μεθοριακών φυλακίων άνοιξε τις πύλες στις 11 το βράδυ. Οι εικόνες της τηλεόρασης ενθάρρυναν και άλλους Ανατολικοβερολινέζους να κατέβουν στο Τείχος πεζοί ή με αυτοκίνητα και να δοκιμάσουν μια βόλτα στο Δυτικό Βερολίνο. Μέχρι το πρωί της 10ης Νοεμβρίου, όλες οι πύλες του Τείχους είχαν ανοίξει διάπλατα και οι πολίτες τις περασαν, χωρίς κανένα έλεγχο!

Το Τείχος ήταν τμήμα των ενδογερμανικών συνόρων που χώριζαν τη Γερμανία σε δύο κράτη, στην περιοχή του Βερολίνου. Από την ανέγερσή του, από τους κομμουνιστές Ανατολικογερμανούς στις 13 Αυγούστου 1961, μέχρι την πτώση του στις 9 Νοεμβρίου 1989, χώριζε το Δυτικό Βερολίνο από το Ανατολικό και τη γύρω περιοχή της Ανατολικής Γερμανίας. Υπήρξε το γνωστότερο σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και της διαίρεσης της Γερμανίας, ως επιστέγασμα του αποκλεισμού του Βερολίνου που είχε αρχίσει το 1948. Στην προσπάθειά τους να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο μέσα από τις καλά φρουρούμενες συνοριακές εγκαταστάσεις του Τείχους, σκοτώθηκαν τουλάχιστον 86 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και δύο Έλληνες, από Ανατολικογερμανούς στρατιώτες.

Το Βερολίνο γιορτάζει την επανένωσή του. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Γκορμπατσόφ κατάργησε το Δόγμα Μπρέζνιεφ και επέτρεψε στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας να επιλέξουν ελεύθερα τον δρόμο που θα ακολουθούσε κάθε μία στην εσωτερική και διεθνή πολιτική. Άρχισαν η μια μετά την άλλη, να ανοίγουν τα σύνορά τους προς τη Δύση.

Ήταν η απαρχή του τέλους για τα κομμουνιστικά καθεστώτα και της γέννησης μιας δημοκρατικής και ελεύθερης Ευρώπης.

Στις 13 Αυγούστου 1961 άρχισε να χτίζεται το Τείχος του Βερολίνου. Αρχικά με τη μορφή συρματοπλέγματος και μερικές εβδομάδες αργότερα με τη μορφή χαμηλού πλινθόκτιστου τείχους.

Τον Ιούνιο του 1962 δημιουργήθηκε εσωτερικά του τείχους η επονομοζόμενη "ζώνη Θανάτου" μήκους περίπου 100 μέτρων εντός της οποίας κατεδαφίστηκαν όλα τα σπίτια για να γίνει πιο εύκολη η φύλαξη των συνόρων μιας και τους πρώτους μήνες ανατολικογερμανοί διέφευγαν μέσα από παράθυρα και πόρτες σπιτιών που ήταν ακριβώς πάνω στο αρχικό τείχος. Σταδιακά η ζώνη "εξευγενίστηκε" και "διακοσμήθηκε" με όλα τα αποτρεπτικά μέσα διαφυγής (τείχος από συρματόπλεγμα, πύργους ελέγχου, εμπόδια για αυτοκίνητα, τάφρους κ.λπ) με γνωστότερο το επονομαζόμενο στη Δ. Γερμανία "γρασίδι του Στάλιν", μια ζώνη μερικών μέτρων γεμάτη με όρθια καρφιά 16cm που θα εμπόδιζε τους πεζούς να φτάσουν στον τελευταίο τείχο.

Την τελική του μορφή (τον κλασικό τοίχο που βλέπουμε στην ΤιΒι) την πήρε το "Τείχος" στα τέλη της δεκαετίας του '70 με τον τελευταίο τοίχο να αποτελείται από πλάκες ύψους 3,6m μέτρων. Να σημειώσουμε ότι αν διαστήματα αυτός ο τελευταίος είχε πόρτες προς τη Δύση (που άνοιγαν από 2 στρατιώτες μαζί) ώστε να ελέγχεται η κατάστασή του από την πλευρά της Δύσης μιας και τα σύνορα Α. και Δ. Γερμανία ήταν περίπου 2 μέτρα μετά τον τελευταίο τοίχο.

Η κατασκευή του "Τείχους" το 1961 κρίθηκε επιβεβλημένη από το καθεστώς της Α. Γερμανίας καθώς τα προηγούμενα 15 χρόνια από τη λήξη του Β' ΠΠ είχαν φύγει προς την Δ. Γερμανία 3,5 εκ. ανατολικογερμανοί.

Το μήκος του ήταν 155 χλμ. και από το 1961 μέχρι το 1989 σκοτώθηκαν τουλάχιστον 136 άνθρωποι στην προσπάθειά τους να διαφύγουν στη Δύση. Ο τελευταίος νεκρός ήταν τον Φεβρουάριο του 1989.

Δείτε και το ενδιαφέρον animation που δείχνει τι "μέσα" διέθετε το σύμπλεγμα του "Τείχους του Βερολίνου" και τα υπόλοιπα σύνορα της Α. προς τη Δ. Γερμανία:

Μισός & πλέον αιώνας πέρασε από την έναρξη των εργασιών 

για την ανέγερση του τείχους στο Βερολίνο

Μεταξύ των ετών 1945-1961, περίπου 3,6 εκατομμύρια Γερμανοί εγκατέλειψαν την κατεχομένη από τους Σοβιετικούς περιοχή της Γερμανίας και του ανατολικού Βερολίνου με προορισμό την δύση. Στις 15 Ιουνίου 1961 ο πρόεδρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας Walter Ulbricht, δήλωσε ότι «ουδείς έχει την πρόθεση να κατασκευάσει τείχος». Όμως το υπουργικό συμβούλιο της Λ.Δ.Γ. στις 12 Αυγούστου 1961, με ανακοίνωσή του ανήγγειλε την δημιουργία «συστήματος» ελέγχου των συνόρων της Λ.Δ.Γ. Την επομένη ημέρα, τα χαράματα

Στις 25 Οκτωβρίου 1961 στο συνοριακό φυλάκιο Checkpoint Charlie ήλθαν αντιμέτωπα σοβιετικά και αμερικανικά τεθωρακισμένα εξ αιτίας της άρνησης των συνοριοφυλάκων της Λ.Δ.Γ. να επιτρέψουν την διέλευση χωρίς έλεγχο, μελών των δυτικών συμμαχικών δυνάμεων στον σοβιετικό τομέα. Το επεισόδιο έληξε με αμοιβαία υποχώρηση των τεθωρακισμένων των δύο δυνάμεων κατοχής.

Το τείχος του Βερολίνου, όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του, είχε μήκος 145 χιλιόμετρα, περισσότεροι από 100.000 ανατολικογερμανοί προσπάθησαν να το περάσουν για να διαφύγουν στην δυτική Γερμανία και πολλές εκατοντάδες από αυτούς έχασαν την ζωή τους. Στις 4 Νοεμβρίου 1989 μεγάλη διαδήλωση κατοίκων της ανατολικής Γερμανίας στην γνωστή Alexanderplatz ήταν η αρχή του τέλους για το τείχος.

Στις 9 Νοεμβρίου 1989 με ανακοίνωσή της από τα Μ.Μ.Ε, η κυβέρνηση της Λ.Δ.Γ. επέτρεψε την ελεύθερη κυκλοφορία μεταξύ ανατολικής και δυτικής Γερμανίας. Η αντίδραση των αντολικογερμανών ήταν άμεση. Άρχισαν να συρρέουν προς το τείχος και με κάθε μέσο επιδόθηκαν στην κατεδάφισή του.

Στις 3 Οκτωβρίου 1990 έγινε η ενοποίηση των δύο Γερμανιών και από τις 20 Ιουνίου 1991 το Βερολίνο είναι η πρωτεύουσα της ενιαίας Γερμανίας.

Οι εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια από την έναρξη ανέγερσης του τείχους έγιναν στην Μπέρναουερ Στράσε, το δρόμο που πολλά από τα κτήριά του χωρίστηκαν στη μέση. Εκεί σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου του 1961 η 59χρονη Ιντα Ζίκμαν, επιχειρώντας μάταια να περάσει στη Δύση. Ήταν το πρώτο θύμα.

Στις 13 Αυγούστου, η τοπική επιτροπή του Αριστερού Κόμματος της Γερμανίας θα συγκεντρωθεί στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου - Δυτικής Πομερανίας, για να τιμήσει την 50ή επέτειο οικοδόμησης του Τείχους του Βερολίνου. Οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση, πολλοί από αυτούς πρώην στελέχη του Κ.Κ. Ανατολικής Γερμανίας, αλλά και νέοι άνθρωποι, θα συζητήσουν απίστευτη πρόταση, που κατέθεσαν μέλη του κόμματός τους: να δηλώσει ότι η κατασκευή του Τείχους αποτελούσε αναπόδραστη αναγκαιότητα. Η υποστήριξη στο Τείχος δεν περιορίζεται, όμως, στο Αριστερό Κόμμα, καθώς όπως έδειξε σφυγμομέτρηση στο Βερολίνο, το ένα τρίτο των κατοίκων εκτιμά ότι το σύνορο μεταξύ των δύο Γερμανιών ήταν δικαιολογημένο. Η υποστήριξη αυτή αποτελεί, όμως, προσβολή στη μνήμη των εκατοντάδων που σκοτώθηκαν, προσπαθώντας να περάσουν στη Δύση και των χιλιάδων άλλων, που αντιστάθηκαν στο καθεστώς και στην πανταχού παρούσα μυστική του Αστυνομία, τη Στάζι, αναγκαίου στηρίγματος της κομμουνιστικής δικτατορίας.

«Η επέτειος αυτή είναι πολύ θλιβερή. Οταν μάλιστα βλέπει κανείς τις δημοσκοπήσεις αυτές, η θλίψη αυξάνεται, καθώς δείχνουν ότι το Τείχος ζει στα μυαλά πολλών ανθρώπων», λέει η καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον, Χόουπ Χάρισον. Αυτή η ιδεολογική επιβίωση του Τείχους σχετίζεται με την παρούσα οικονομική αβεβαιότητα, ιδιαίτερα μεταξύ γυναικών που ήταν 30 με 40 ετών την εποχή της κατάρρευσης της Ανατολικής Γερμανίας. «Για τους ανθρώπους αυτούς, η αίσθηση απογοήτευσης παραμένει», λέει ο Εβερχαρτ Χόλτμαν, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης.

Η επανένωση των δύο κρατών το 1990 σήμανε τη διακοπή λειτουργίας των γιγάντιων και μη ανταγωνιστικών βιομηχανιών της Ανατολικής Γερμανίας. Εκατομμύρια εργαζόμενοι βρέθηκαν άνεργοι. Η άρχουσα τάξη του Κομμουνιστικού Κόμματος -καθώς και τα μέλη της Στάζι- έχασε και αυτή πολλά. 

Πολλοί διατηρούν το Τείχος στα μυαλά τους γιατί πιστεύουν ακόμη ότι η Ανατολική Γερμανία ήταν καλύτερο κράτος, αλλά και γιατί η ζωή τους στη νέα ενιαία Γερμανία δεν έχει προοπτική. Η ιδεολογική αυτή αρτηριοσκλήρυνση ευνοεί το Αριστερό Κόμμα, που εξασφαλίζει ικανοποιητικά ποσοστά στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, αποκτώντας έτσι ισχυρή φωνή στην Ομοσπονδιακή Βουλή, τη Μπούντεσταγκ

Το πιο ανησυχητικό χαρακτηριστικό της επετείου αυτής είναι η επιρροή που συνεχίζει να έχει το Τείχος στη νέα γενιά. Αμέσως μετά την πτώση του Τείχους, οι ταλαντούχοι Ανατολικογερμανοί μετακινήθηκαν στη Δύση, προκαλώντας ριζική πληθυσμιακή μεταμόρφωση. «Πάνω από 1,6 εκατ. Ανατολικογερμανοί μετοίκησαν στη Δυτική Γερμανία. Η επίπτωση στην περιοχή υπήρξε τεράστια», λέει ο Στέφεν Κρένερτ, του ινστιτούτου δημογραφικών μελετών του Βερολίνου. Οσοι έφυγαν ήταν νέοι και μορφωμένοι, ενώ 60% από αυτούς ήταν κάτω των 30 ετών και στην πλειοψηφία τους, γυναίκες.

Οι στατιστικές δείχνουν σήμερα ότι ελάχιστοι επέστρεψαν, προκαλώντας δραματική άνοδο του μέσου όρου ηλικίας στα κρατίδια της Ανατολής. Το 1989, 25,5% των Ανατολικών είχε ηλικία μικρότερη των 20 ετών. Το 2008, ως αποτέλεσμα της υποχώρησης της γεννητικότητας και της μετανάστευσης, το ποσοστό αυτό είχε υποχωρήσει στο 15,5%. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Δυτική Γερμανία είναι 19,9%.

                    Τα μυστικά δωμάτια της Στάζι

Φυλακή Hohenschönhausen - Δωμάτιο ανάκρισης

Η επέτειος από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Με την ευκαιρία αυτή, ο Daniel και η Geo Fuchs έχουν εντοπίσει και φωτογραφίσει αρχηγεία της Στάζι (STAΖI), αίθουσες ανακρίσεων και φυλακές.

Το Υπουργείο Κρατικής Ασφαλείας της Ανατολικής Γερμανίας (γνωστό ως Στάζι - Ministerium für Staatssicherheit) διατηρούσε ένα από τα πιο αποτελεσματικά και καταπιεστικά δίκτυα πληροφοριών. Ένα από τα κύρια καθήκοντά του ήταν να παρακολουθεί τον γενικό πληθυσμό, βασικά η κατασκοπεία. Η οργάνωση είχε 90.000 εργαζόμενους και επιπλέον 170.000 ανεπίσημους πληροφοριοδότες.

Η Στάζι χρησιμοποιούσε τον φόβο και την καχυποψία ως βασικά όπλα κατά του γενικού πληθυσμού. Παρακολουθούσαν τηλέφωνα και ενθάρρυναν τους γείτονες να κατασκοπεύουν ο ένας τον άλλο. 

Επίσης υπέβαλαν τους ανθρώπους σε ψυχολογική παρενόχληση μπαίνοντας στα σπίτια τους αλλάζοντας την διάταξη των επίπλων ή κανοντας κατι που θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητο αλλα θα δημιουργούσε ερωτηματικά , όπως για παράδειγμα μια αλλαγή στην ποικιλία τσαγιού που έπινε κάποιος ανυποψίαστος "ύποπτος". Οι άνθρωποι συχνά δεν συνειδητοποιούσαν οτι ήταν υπεύθυνη η Σταζι, και αντ 'αυτού νόμιζαν ότι είχαν χάσει τα μυαλά τους.

Φυλακή Hohenschönhausen: Δωμάτιο παρακολούθησης

Φυλακή Hohenschönhausen: όροφος ανάκρισης

Φυλακή Hohenschönhausen: Δωμάτιο ανάκρισης 

Εκτός από τις φυλακές και τα αμέτρητα δωμάτια ανάκρισης, η Στάζι χρειαζόταν ενα τεράστιο χώρο για την αποθήκευση των πληροφοριών που συλλέγονται σχετικά με τον πληθυσμό και τους εχθρούς της Ανατολικής Γερμανίας.

Εκτιμάται ότι 180 χιλιόμετρα απο ράφια κρατούσαν τα μυστικά αρχεια. 

Τα αρχεία της Στάζι ειναι 180,000 μέτρα φακέλλων

Αρχεία Στάζι

Στην πτώση του Τείχους το 1989, η Στάζι διαλύθηκε (αλλά όχι πριν από την καταστροφή πολλών εγγράφων - που εκτιμάται να ειναι περίπου ένα δισεκατομμύριο φύλλα χαρτιού).

Μερικά από τα δωμάτια της Στάζι είχαν κατεδαφιστεί, ενω μερικά απέκτησαν νέες λειτουργίες, μερικά έχουν γίνει μουσεία και μνημεία, αλλά μερικά παραμένουν σχεδόν αμετάβλητα από την πτώση της DDR. Οι εφημερίδες στη βιβλιοθήκη της φυλακής, για παράδειγμα, είναι από το 1989.

Φυλακή Potsdam: Βιβλιοθήκη φυλακισμένων

Potsdam: Καρέκλα φωτογράφισης

Φυλακή Potsdam: Κελί

Ο Daniel και η Geo Fuchs έχουν φωτογραφίσει τις φυλακές ανάκρισης στο Πότσνταμ και στο Hohenschönhausen, όπως και το γραφείο του Erich Mielke - Ηγέτη της Στάζι απο το 1957-1989, ένα καταφύγιο στη Λειψία, μια φυλακή στο Bautzen, και άλλα απομεινάρια του καθεστώτος.

Με τις φωτογραφίες τους τεκμηρίωσαν τον φόβο, μέσα απο τα καφκικά δώματια ανακρισης και τα μουντά χρώματα των στενών γραφείων.

Φυλακή Potsdam: Κελί μπανιου

Bautzen ειδική φυλακή: Χώρος επισκεπτών

Bautzen ειδική φυλακή: Αυλή

Bautzen ειδική φυλακή: Σκάλες

Πηγή - International Business Times/Daniel & Geo Fuchs

ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ......

Το Βερολίνο γιορτάζει  την πτώση του Τείχους, αλλά και, για τους Γερμανούς, την έναρξη διαδικασιών επανένωσης των δύο τμημάτων της χώρας τους. "Τείχος της ντροπής" για την Δύση, ενώ εθεωρείτο "αντιφασιστική προστασία" στην Ανατολή, αυτό το μήκους άνω των 150 χλμ. οικοδόμημα που ύψωσε η κομμουνιστική Γερμανία, για να συγκρατήσει τους Ανατολικογερμανούς που δραπέτευαν στην Δύση εγκαταλείποντας το κομουνιστικό καθεστώς.

Η καγκελάριος κα. Άγγελα Μέρκελ, η οποία μεγάλωσε στη Ανατολική Γερμανία (ίσως η μόνη περίπτωση Δυτικής οικογένειας, που έφυγε από την Δύση για να εγκατασταθεί στην κομμουνιστική Γερμανία, χωρίς ποτέ η κα. Μέρκελ να μας εξηγήσει το γιατί - που φυσικά το αντιλαμβανόμαστε) και κατοικούσε το 1989 στο Ανατολικό Βερολίνο, εξομολογήθηκε το περασμένο Σάββατο στο εβδομαδιαίο ποντκάστ της τα "απερίγραπτα συναισθήματά" της εκείνο το βράδυ.

«Χρειάσθηκε να περιμένωτόσα  χρόνια για να τα νιώσω (...) Δεν θα το ξεχάσω ποτέ», είπε η καγκελάριος, η οποία πρόκειται να εγκαινιάσει τη νέα μόνιμη έκθεση του Μνημείου του Τείχους. Δεν είπε την αλήθεια, αφού ήταν προπαγανδίστρια του μαρξισμού, στέλεχος δηλαδή του κομμουνιστικού κόμματος, με σπουδές στην Μόσχα.

Στο επίκεντρο των εορτασμών, που φέρουν τον τίτλο "Το θάρρος της ελευθερίας", είναι η Πύλη του Βραδεμβούργου, στην καρδιά της πρωτεύουσας. Σύμβολο της διαίρεσης και μετά της ενότητας της πόλης και της Γερμανίας, το οικοδόμημα που φέρει το περίφημο τέθριππο άρμα βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του Τείχους, σε μια ουδέτερη ζώνη.

Οι εκδηλώσεις συνιστούν φόρο τιμής στα "θύματα του Τείχους", τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν ενώ επιχειρούσαν να περάσουν το οικοδόμημα. Ο αριθμός τους είναι αβέβαιος: σε όλη την πρώην ΓΛΔ, τουλάχιστον 389 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν, σύμφωνα με έναν επίσημο αριθμό που οι ενώσεις των θυμάτων θεωρούν πως υπολείπεται της πραγματικότητας. Πρώην αξιωματούχοι του κομμουνιστικού καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας έχουν κληθεί να μιλήσουν για τις αναμνήσεις τους από τη νύκτα της 9ης Νοεμβρίου 1989.

Θα γίνει άραγε λόγος πως την ώρα των εορταστικών εκδηλώσεων για την πτώση του Τείχους της Ντροπής, υψώνονται άλλα Τείχη, που δεν χωρίζουν μόνον την Ανατολή από την Δύση, ούτε μόνον μουσουλμάνους τζιχαντιστές από όλους τους άλλους, αλλά χωρίζουν και λαούς ανάμεσά τους; Θα θυμηθεί κάποιος να αναφέρει πως η Τουρκία έχτισε ένα Τείχος στην Πράσινη Γραμμή της Λευκωσίας χωρίζοντας το νησί στα δύο, μη υπακούοντας έκτοτε στις άπειρες παραινέσεις της διεθνούς κοινότητας να αποσύρει τα στρατεύματά της; Αμφιβάλλω.

Αλλά κι εμείς εδώ, στο εσωτερικό της χώρας, υψώσαμε Τείχη ανάμεσά μας, επειδή έτσι θέλουν οι πολιτικάντηδές μας, που μας έχουν αποδείξει πως γράφουν τον λαό στα παλιά τους υποδήματα (αν έχουν), και αρνούνται να δώσουν σημασία στην έκκληση να αντιμετωπίσουμε την κρίση ενωμένοι. Η δίψα για την εξουσία δεν ικανοποιείται ποτέ.

Την ώρα που θα γιορτάζουν οι Γερμανοί την επανένωσή τους, εμείς θα τους κοιτάζουμε θλιμμένοι, αφού σε κρίσιμες στιγμές βρισκόμαστε πάλι σε κατάσταση διάλυσης. Αντί να γκρεμίζουμε Τείχη, τα κτίζουμε ακόμη πιο γερά.

Έτσι νιώθουν οι Κύπριοι για 30 χρόνια

- 40% Πρόσφυγες = 200,000 Πρόσφυγες

- Ένας στους τριακόσιους αγνοείται = 1619 αγνοούνται

- Ένας στους ογδοντατέσσερις σκοτώθηκε = 6,000 σκοτώθηκαν

- 37% της Κύπρου βρίσκεται υπό κατοχή για 29 χρόνια

- Η πρωτεύουσα της Κύπρου Λευκωσία είναι ημικατεχόμενη

Μπορείς να φανταστείς αυτό στις Ηνωμένες Πολιτείες 

Αμερικής;;;

- 40% Πρόσφυγες = 120,000,000 πρόσφυγες

- Ένας στους τριακόσιους Αγνοούμενος = 1,000,000,000 άνθρωποι αγνοούμενοι

- Ένας στους ογδόντατεσσερις σκοτωμένος = 3,600,000 άνθρωποι σκοτωμένοι- 37% της γης κατεχόμενη

- Η πρωτεύουσα του κράτους μοιρασμένη στα 2

Γιώργος Φουντούλης - Μανώλης Καπελώνης: ΠΑΡΟΝΤΕΣ!

8 χρόνια έχουν περάσει από την αποφράδα εκείνη μέρα κι ακόμα τίποτα! Ουδέν νεώτερον! Είναι προφανές, πως κανένας δεν ψάχνει τους δολοφόνους. Και δεν τους ψάχνουν γιατί τους ξέρουν! Όχι οι αστυνομικοί που ασχολήθηκαν με την υπόθεση και τους οποίους «συμβούλεψαν» κάποιοι να την βάλουν στο αρχείο, αλλά αυτοί που διατάζουν τους αστυνομικούς, οι εκάστοτε καθεστωτικοί!

Κι όχι μόνο δεν τους ψάχνουν επειδή τους ξέρουν, αλλά κι από φόβο πως αν ξετυλιχτεί το κουβάρι του εγκλήματος, θα αποκαλυφθεί πως αυτοί έδωσαν την εντολή της διπλής –και παραλίγο τριπλής και τετραπλής!- δολοφονίας, για να «ξεμπερδεύουν» μία κι έξω με την Χρυσή Αυγή, που τους χάλαγε  τη «σούπα»!

Οταν ό ποινικολόγος Τάκης Μιχαλόλιας αποδομούσε την πρόταση φιάσκο του Ντογιάκου - ΒΙΝΤΕΟ

Ο έγκριτος ποινικολόγος κ. Τάκης Μιχαλόλιας μίλησε στην εκπομπή «Θεμιτά και Αθέμιτα της Θέμιδος» της δημοσιογράφου Μαρία Ζαρκάδα σχετικά με την ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής.

Ο δικηγόρος του Αρχηγού μας Ν.Γ. Μιχαλολιάκου που βρίσκεται παράνομα πάνω από ένα χρόνο στην φυλακή αποδόμησε με ατράνταχτα επιχειρήματα το κατηγορητήριο κατά της Χρυσής Αυγής και την πρόταση - φιάσκο του εισαγγελέα Ντογιάκου που είναι υποχείριο του προθυπουργού, όπως ομολόγησε ο πρώην γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Μπαλτάκος.

Ο κ. Μιχαλόλιας σε μία σχεδόν ωριαία εκπομπή καταρρίπτει με άριστα εμπεριστατωμένο και επιστημονικό τρόπο όλες τις ανακρίβειες, τις γενικότητες και τις ευφάνταστες θεωρίες που περιλαμβάνονται στην παιδική έκθεση που έγραψε ο εισαγγελέας Ντογιάκος, ο οποίος με μία νομική μπαρούφα προτείνει τη παραπομπή ολόκληρης της κοινοβουλευτικής ομάδας του Λαϊκού Συνδέσμου για την κατηγορία της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης με βασικό στοιχείο τις πύρινες ομιλίες τους!

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1942: Η ΠΕΑΝ ΑΝΑΤΙΝΑΖΕΙ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΕΣΠΟ !!! ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ !!!

Μία από τις κορυφαίες αντιστασιακές πράξεις κατά των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους ήταν η πολύνεκρη ανατίναξη του κτιρίου της ναζιστικής «Εθνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργάνωσης» (ΕΣΠΟ) στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος.

Το εγχείρημα έφερε σε πέρας στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 μια ομάδα αποφασισμένων ανδρών και γυναικών της αντιστασιακής οργάνωσης «Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων» (ΠΕΑΝ).

Την εποχή εκείνη η ΕΣΠΟ, με αρχηγό τον γιατρό Σπύρο Στεροδήμο, προκαλούσε τους υπόδουλους Έλληνες, επειδή προσπαθούσε να στρατολογήσει νέους για να συγκροτήσουν την «Ελληνική Λεγεώνα», που θα πολεμούσε στο πλευρό της Βέρμαχτ στο ανατολικό μέτωπο. 

Η ΠΕΑΝ ήταν μια μικρή αντιστασιακή οργάνωση με αρχηγό τον δημοκρατικό αξιωματικό της Αεροπορίας Κώστα Περρίκο, που είχε αποταχθεί τον Απρίλιο του 1935 από την κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη.

Πολλά από τα μέλη της οργάνωσης συμπαθούσαν πολιτικά τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και βρίσκονταν σε ανοιχτή γραμμή μαζί του. 

Ιδεολογικά κινούνταν μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας. Η ΠΕΑΝ προέτρεπε τους Έλληνες σε αντίσταση με κάθε μέσο, προκειμένου να ενισχυθεί η μεταπολεμική θέση της χώρας και οι εθνικές διεκδικήσεις και καλούσε σε ενότητα όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις. Ήταν δημοφιλής στη μορφωμένη νεολαία των αστικών κέντρων, αλλά οι σχέσεις της με το ΕΑΜ ήταν ψυχρές.

Το χτύπημα εναντίον της ΕΣΠΟ προετοιμάστηκε προσεκτικά και αποφασίστηκε να γίνει το πρωί της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου. Στην επιχείρηση πήραν μέρος τέσσερα άτομα: Ο Περρίκος, ο τεχνικός τηλεπικοινωνιών Αντώνης Μυτιληναίος, ο φοιτητής Νομικής Σπύρος Γαλάτης και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα. 

Η βόμβα συναρμολογήθηκε στο σπίτι της Μπίμπα και μεταφέρθηκε από την ίδια και τον Μυτιληναίο με μεγάλη προσοχή έξω από τα γραφεία της ΕΣΠΟ.

Ο Μυτιληναίος και ο Γαλάτης εισχώρησαν στο κτίριο από μια αφύλαχτη πόρτα της οδού Γλάδστωνος και τοποθέτησαν τη βόμβα σ' ένα άδειο γραφείο στον ημιώροφο. Στον πρώτο όροφο στεγάζονταν τα γραφεία της ΕΣΠΟ και στους υπόλοιπους γερμανικές υπηρεσίες. 

Ο Γαλάτης άναψε το φιτίλι και αμέσως μαζί με τον Μυτιληναίο απομακρύνθηκαν. Ο Περρίκος και η Μπίμπα παρακολουθούσαν την επιχείρηση από κοντινό ζαχαροπλαστείο, έτοιμοι για κάθε βοήθεια.

Κώστας Περρίκος - Ιουλία Μπίμπα.

Ήταν ακριβώς 12:03 το μεσημέρι, όταν ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη και πυκνός μαύρος καπνός σκέπασε την Πατησίων. 

Επικράτησε μεγάλη σύγχυση και πανικός, ώστε οι Γερμανοί σήμαναν συναγερμό, νομίζοντας ότι επρόκειτο για αεροπορική επιδρομή. Το εσωτερικό του κτιρίου κατέρρευσε και πήρε φωτιά. Η πυροσβεστική ξέθαβε νεκρούς από τα ερείπια: 29 μέλη της ΕΣΠΟ και 48 Γερμανοί αξιωματικοί έχασαν τη ζωή τους. Ο αρχηγός της ΕΣΠΟ Σπύρος Στεροδήμος ανασύρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος και εξέπνευσε λίγες μέρες αργότερα. Η ναζιστική οργάνωση, μετά το πλήγμα, διαλύθηκε.

Σχεδόν αμέσως, η Γκεστάπο εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη των δραστών της βομβιστικής επίθεσης. Χρειάστηκαν τη συνδρομή ενός προδότη υπαξιωματικού της Χωροφυλακής, του Πολύκαρπου Νταλιάνη, για να εξαρθρώσουν στις 11 Νοεμβρίου 1942 τον επιχειρησιακό πυρήνα της ΠΕΑΝ. 

Περρίκος, Μπίμπα, Μυτιληναίος και Γαλάτης συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στα ανακριτικά γραφεία της Γκεστάπο στον Πειραιά. 

Παρότι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, δεν λύγισαν και δεν μίλησαν. Μάλιστα, ο Αντώνης Μυτιληναίος κατόρθωσε να δραπετεύσει και να διαφύγει στη Μέση Ανατολή.

Τα υπόλοιπα τρία μέλη της οργάνωσης πέρασαν από γερμανικό στρατοδικείο και καταδικάσθηκαν στην εσχάτη των ποινών. 

Ο αρχηγός της ΠΕΑΝ Κώστας Περρίκος τρις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα δις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά. 

Ο Γαλάτης καταδικάσθηκε σε θάνατο και 5 χρόνια δεσμά, αλλά τελικά του δόθηκε χάρη, αφού η οικογένειά του πλήρωσε 1.000 λίρες και μεταφέρθηκε σε φυλακές στη Γερμανία. 

Στις 4 Φεβρουαρίου 1943, ο 37χρονος υποσμηναγός Κώστας Περρίκος εκτελέστηκε στην Καισαριανή, παρά τις μεγάλες προσπάθειες του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. 

Η Ιουλία Μπίμπα μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία και καρατομήθηκε δια πελέκεως. Ο προδότης Νταλιάνης σκοτώθηκε αργότερα από αντιστασιακούς.

Η είδηση της ανατίναξης του κτιρίου της ΕΣΠΟ πέρασε γρήγορα τα σύνορα της Ελλάδας. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί Λονδίνου και Μόσχας μίλησαν με ενθουσιασμό για το εγχείρημα, χαρακτηρίζοντάς το ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην τότε κατεχόμενη Ευρώπη. 

Το ΕΑΜ, είτε από επίξειξη μικρότητας είτε από κακή εκτίμηση, καταδίκασε το εγχείρημα κάνοντας λόγο για «επικίνδυνη και πρόωρη ατομική τρομοκρατία» και το χαρακτήρισε «προβοκάτσια», ενώ εκτίμησε ότι ο Περρίκος ήταν άνθρωπος της Γκεστάπο και ότι σύντομα επρόκειτο να αφεθεί ελεύθερος.

www.sansimera.gr

1940-1944. 

Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 

ΤΗΣ «ΔΕΞΙΑΣ» 

ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΠΡΑΞΗ 1.

Η οργανωμένη αντίσταση κατά των γερμανών έγινε στα ελληνοαλβανικά σύνορα, και στη οχυρωματική γραμμή στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα (ΡΟΥΠΕΛ), από την αυτοθυσία του ένδοξου Ελληνικού Στρατού και σταμάτησε με την είσοδο των γερμανών τον Απρίλιο του 1941 , στην Αθήνα.

ΠΡΑΞΗ 2.

Ο νεαρότερος αντιστασιακός που καταγράφεται ήταν ο Κων/νος Κουκίδης 17 ετών εύζωνας και μέλος της νεολαίας ΕΚΟΝ του Μεταξά που ήταν φρουρός στην Ακρόπολη. Κατά την είσοδο των γερμανών στην Ακρόπολη αξίωσαν από τον έλληνα φαντάρο να κατεβάσει την ελληνική σημαία και να αναρτήσει την γερμανική. Αυτός αρνήθηκε να την κατεβάσει. Την κατέβασαν οι γερμανοί και του την παρέδωσαν. Αυτός ,την τύλιξε πάνω του ,έπεσε από τον βράχο της Ακρόπολης και αυτοκτόνησε, προς ένδειξη αντίστασης.

Οι περισσότεροι έλληνες δεν γνωρίζουν το περιστατικό αυτό. Θα το γνώριζαν αν ο νεαρός φαντάρος ήταν κομμουνιστής. Σήμερα θα είχε αντίστοιχη φήμη του Μανόλη Γλέζου ο οποίος εν έτη 2012 ζει και βασιλεύει, χωρίς να έχει αναφέρει ποτέ την ηρωική πράξη του νεαρού Κουκίδη διεκδικώντας αποκλειστικά για το εαυτό του τις δάφνες ηρωισμού.

ΠΡΑΞΗ 3.

Επίσης. Ο ταγματάρχης Κων. Βέρσης στις 23/4/1941 αυτοκτόνησε όταν υποχρεώθηκε να παραδώσει τα τιμημένα ελληνικά όπλα στον γερμανικό στρατό ,παρά τα συμφωνηθέντα.

Ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ.

ΠΡΑΞΗ 4.

Ο υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης έδωσε τέλος κατά τον ίδιο τρόπο όταν είδε τα γερμανικά στρατεύματα να παρελαύνουν στον Έβρο.

ΠΡΑΞΗ 5.

Το ίδιο έπραξε και ο λοχαγός Ευάγγελος Νομικός στο Ρίζο της Μακεδονίας, για να αποφύγει την αιχμαλωσία από τον κατακτητή, όπως και ο ανθυπολοχαγός Νικόλας Πάππης από την Χίο ,που τελείωσε τη ζωή του όταν είδε να πλησιάζουν τα γερμανικά στρατεύματα έξω από το νοσοκομείο των Καμένων Βούρλων.

ΠΡΑΞΗ 6.

Α. Κορυζής

Τον κύκλο αυτής της ιδιότυπης αντίστασης των αυτοκτονιών, θα κλείσει με την αυτοκτονία του πρωθυπουργού Αλέξανδρο Κορυζή μετά από την επιτίμηση του Βασιλέα Γεώργιου για διαφυγή του ελέγχου των κρίσιμων καταστάσεων. 

ΠΡΑΞΗ 7.

και της μεγάλης ελληνίδας συγγραφέως Πηνελόπη Δέλτα, που έδωσε τέλος στη ζωή της με δηλητήριο όταν άκουσε από το ραδιόφωνο αντί του εθνικού ύμνου την έπαρση της σβάστικας.

ΠΡΑΞΗ 8.

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, η οποία σχεδιάστηκε από τους βρετανούς και τον Ναπολέοντα Ζέρβα του ΕΔΕΣ. 

Ο Άρης Βελουχιώτης κλήθηκε να συμμετάσχει λόγω της στρατηγικής θέσης που κατείχαν τα στρατεύματα του. Η συμμετοχή του ήταν καθοριστική στην επιτυχία της αντιστασιακής ενέργειας. 

Το ΚΚΕ είχε σαφή αρνητική στάση και τον κάλεσε τον Νοέμβριο του 1942 σε απολογία βάζοντας δίπλα του τον Σαμαρινιώτη και τον Λευτεριά σαν επιβλέποντες των έργων του. 

Μετέπειτα το ΚΚΕ κατ την προσφιλή του μέθοδο οικειοποιήθηκε την πράξη αυτή σαν δική του γιορτάζοντας μόνο του την επέτειο της.

ΠΡΑΞΗ 9.

Η ανατίναξη της γέφυρας του Ασωπού έγινε από 6 βρετανούς χωρίς την συμμετοχή του ΕΔΕΣ (λόγω απόστασης άνω των 100 μιλίων) και την άρνηση του ΕΛΑΣ.

ΠΡΑΞΗ 10

Η ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ (Εθνικοσοσιαλιστική Πολιτική Οργάνωση) στην Πατησιών από τον (δεξιό) υποσμηναγό Περίκο και από άλλους Έλληνες Πατριώτες που ανήκαν στην ΠΕΑΝ, (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων), Κώστας Περίκος, Θάνος Σκούρας, Γιάννης Κατεβάτης και Γιώργος Αλεξιάδης. Ανάμεσά τους και η ηρωίδα Ιουλία Μπίμπα, η οποία εκτελέστηκε στη Γερμανία «δια πελέκεως»

ΠΡΑΞΗ 11.

Στην κηδεία του Κ.Παλαμά χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν σε μια βουβή διαμαρτυρία κατά των γερμανών με τον επικήδειο λόγο του Αγγ. Σικελιανού να ξεχωρίζει, στο φέρετρο αυτό ακουμπάει ολόκληρη η Ελλάδα

ΠΡΑΞΗ 12.

Ποια ήταν η συμβολή της εκκλησίας το 1940

Κατά την Ιταλική εισβολή το 1940 η εκκλησία κήρυξε πανστρατιά κατά του εχθρού, όχι μόνο ηθικά αλλά και πρακτικά. 

Το Πανελλήνιο Ίδρυμα Τήνου εκποίησε τα τιμαλφή από τα τάματα της Μεγαλόχαρης και ενίσχυσε οικονομικά τον αγώνα με 5εκ δραχμές , ποσό που θεωρείτε αρκετά υψηλό για την εποχή.

Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών οργάνωσε 173 παραρτήματα στην πόλη με 2.500 εθελόντριες που ενίσχυαν οικονομικά τις οικογένειες των στρατευμένων. Τα παραρτήματα αυτά συγκέντρωναν χρήματα ,ρουχισμό, τρόφιμα που κάλυψαν τις ανάγκες για 61.239 οικογένειες. Αντίστοιχες αποστολές υπήρχαν και για τους ενόπλους του μετώπου.

Μητροπολίτες όπως ο Καρυστίας Παντελεήμων , ο Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος ,καθώς και πλήθος άλλων επιστρατευθέντων εθελοντών κληρικών, συμμετείχαν στην αντίσταση ενάντια του εχθρού στα παγωμένα βουνά της Αλβανίας.

Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος

Κατά την κατοχή των Γερμανών το 1941 ,Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ήταν ο Χρύσανθος, ο οποίος αρνήθηκε να ορκίσει την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Κατά την επίσκεψη του Γερμανού στρατηγού Φον Στουμε στο γραφείο του το δέχθηκε όρθιος χωρίς να του προσφέρει κάθισμα και του διεμήνυσε ότι η εκκλησία δεν πρόκειται να συνεργασθεί με τους εισβολείς.

Δαμασκηνός

Η κυβέρνηση Τσολάκογλου παύει από τα καθήκοντα του τον Χρύσανθο και χρίζει Αρχιεπίσκοπο τον Δαμασκηνό, ελπίζοντας την συνεργασία της εκκλησίας . 

Διαψεύσθηκε παταγωδώς. 

Ο Δαμασκηνός περισσότερο διπλωμάτης συνεργάσθηκε με την εξόριστη κυβέρνηση , τους Άγγλους και τις οργανώσεις εθνικής αντίστασης , ΕΔΕΣ του Ζέρβα και ΕΚΚΑ του Ψαρρού. 

Ενώ ο Χρύσανθος από το σπίτι του πλέον, είχε επικοινωνία με την εξόριστη κυβέρνηση και το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής με το γνωστό «ασύρματο του Δεσπότη»

Ο μητροπολίτης Καρυστίας Παντελεήμων, ο Κοζάνης Ιωακείμ, ο Ηλείας Αντώνιος, ο Χίου Ιωακείμ, ο Σάμου Ειρηναίος, ο Χαλκίδος Γρηγοριος, ο Αττικής Ιάκωβος και πολλοί άλλοι απλοί κληρικοί εντάχθηκαν στις αντιστασιακές οργανώσεις. 

Πολλοί από αυτούς σκοτώθηκαν ή εκτελέσθηκαν ή μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, όπως ο μητροπολίτης Δημητριάδος Δαμασκηνός, ο μητροπολίτης Λήμνου Διονύσιος, ο Κυθήρων Μελέτιος.

Το 1949 η «Ακαδημία Αθηνών απένειμεν το «Χρυσούν Μεττάλλιον» εις τους εκτελεσθέντες κληρικούς που συμβάλλανε τα μαλλα κατά της Γερμανικής κατοχής.

Τα μοναστήρια συνέβαλλαν καθοριστικά στην Εθνική Αντίσταση ,είτε προσφέροντας καταφύγιο σε πολλούς αγωνιστές ,είτε στήνοντας ασυρμάτους, είτε βοηθούσαν στη φυγάδευση αγωνιστών στην Μέση Ανατολή όταν αυτά βρίσκονταν σε νησιά ή σε παραλιακές τοποθεσίες. Μοναστήρια όπως Κορώνας Καρδίτσας, Μεγάλου Σπηλαίου και Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων , Προυσού Ευρυτανίας και άλλων , γνώρισαν την εκδικητική μανία του κατακτητή.

Κατά την διάρκεια του μεγάλου λιμού στην Αθήνα το 1941 ο Δαμασκηνός οργάνωσε την ΕΟΧΑ (Εθνικός Οργανισμός Χριστιανικής Αλληλεγγύης) με 3.000 παραρτήματα και 5.000 εθελοντές πρόσφεραν φαγητό στους λιμοκτονούντες έλληνες. Τα συσσίτια που διοργανώθηκαν από ενισχύσεις του Διεθνή Ερυθρού Σταυρού υπολόγιζαν ότι σώθηκαν πάνω από 70.000 παιδιά.

Ο Δαμασκηνός παρενέβαινε συχνά στη ματαίωση της εκτέλεσης ελλήνων καθώς και την απειλή για διοργάνωση διαδήλωσης προκείμενου να αποτραπεί η επιστράτευση ελλήνων και αποστολή τους στην Γερμανία. Ενέργειες που ανάγκασαν τους Γερμανούς να το θέσουν σε κατ’οίκον περιορισμό.

Δυστυχώς όμως ότι κερδήθηκε στον πόλεμο χάθηκε στην ειρήνη, όταν ξέσπασε ο εμφύλιος και η εκκλησία καθαίρεσε τους ιερείς που συμμετείχαν στις τάξεις του ΕΑΜ καθώς και οι ακρότητες της Αριστεράς να δολοφονεί κληρικούς της άλλης πλευράς, έφεραν την εκκλησία να χάνει τον καθοδηγητικό της ρόλο για την ένωση του λαού.

Μόνο κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών σκότωσαν 239 ιερείς.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ 

Διαβάστε ορισμένες από τις «πατριωτικές» ανακοινώσεις του ΚΚΕ της εποχής εκείνης.

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην ουσία ήταν μια οργάνωση με τακτική κλεφτοπολέμου και ας είχε στις τάξεις του πάνω από 10.000 ενόπλους.

Σκοπός της οργάνωσης ήταν η διατήρηση δυνάμεων για την μετά την αποχώρηση των γερμανών από την Ελλάδα και δράση για την κατάληψη της εξουσίας.

20/4/1940. Η Κ.Ε. του ΚΚΕ αναφέρει , ότι η εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Πολωνία και την Φιλανδία αναχαίτισε την εισβολή των γερμανών στα Βαλκάνια και στις Βαλτικές χώρες αντίστοιχα.

Τα γεγονότα διαψεύδουν τις διαπιστώσεις του ΚΚΕ , ο Στάλιν κάνει μια μπουκιά τις χώρες της Βαλτικής(Λετονία, Λιθουανία και Εσθονία) κάνοντας τες σοβιετικές επαρχίες και τον Οκτώβριο του 1940 η Ιταλία κηρύσσει τον πόλεμο στην Ελλάδα..

31/10/1940. Ο Ν. Ζαχαριάδης μέσα από την φυλακή γράφει επιστολή προς όλους τους έλληνες συντρόφους να αντισταθούν κατά των εισβολέων προκαλώντας την επίσημη διάψευση του ΚΚΕ χαρακτηρίζοντας την πλαστή και προβοκάτσια.

7/12/1940. Το ΚΚΕ ( ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΜΟΣ Ε΄ ) καλεί τους πολεμιστές του να αρνηθούν να πολεμήσουν πέρα από τα σύνορα της πατρίδας . Τι γυρεύουμε εμείς στη Αλβανία; αναφέρει χαρακτηριστικά.

15/1/1941 ανακοινώνει στα μέλη του ότι ο πόλεμος της Ελλάδος στην Αλβανία είναι κατακτητικός.

18/3/1941 το ΚΚΕ καλεί τον ελληνικό λαό να συμπορευτεί με τον βουλγαρικό αδελφικό λαό για την ειρήνη στα Βαλκάνια . 

Λίγο αργότερα ο αδελφικός βουλγαρικός λαός εισέβαλε στην Μακεδονία- Θράκη εντασσόμενος στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ

14/4/1941 Ο Ριζοσπάστης καλεί τον λαό να μην στραφεί εναντίον του κατακτητή αλλά εναντίον της κυβέρνησης και ότι ο ξεσηκωμός του 1940 να γινόταν λαϊκό ξεσήκωμα κατά της δικτατορίας του Μεταξά και παράλληλα με μια συμφωνία με την ΕΣΣΔ να εξασφαλίζαμε την ειρήνη και την ανεξαρτησία μας.

3/5/1941 το ΚΚΕ καταδικάζει την άρνηση των ελλήνων να υποταχθεί στον άξονα , στάση η ποια προκάλεσε την εισβολή των γερμανών στην Ελλάδα.

Πως εξηγείτε αυτό, έλληνες να έχουν τέτοια στάση;

Το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ υπεγράφη στη Μόσχα στις 23 Απριλίου 1939. 

Το ΚΚΕ ουδεμία αντίσταση έκανε μέχρι της 22 Ιουνίου 1941 που η Γερμανία επετέθη κατά της Ρωσίας. Τότε το ΚΚΕ κάλεσε τον Ελληνικό λαό να υπερασπίσει την …Σοβιετική Ένωση.

Στις 23/8/1939 η Γερμανία και η ΕΣΣΔ είχαν υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης ΡΙΜΠΕΝΤΡΟΠ-ΜΟΛΟΤΟΦ για τον διαμελισμό της Ευρώπης ..

Το σύμφωνο αυτό το ΚΚΕ το ονόμαζε «όργανο ειρήνης» το οποίο στις

22/6/1941 ο Χίτλερ το έκανε κωλόχαρτο και επιτέθηκε στην Σοβιετική Ένωση με την λεγόμενη «επιχείρηση Μπαρμπαρόσα»

1/8/1941 το ΚΚΕ καλεί εκ νέου τον ελληνικό λαό να υπερασπισθεί την ΕΣΣΔ.

Ετσι για να μην εχουμε καμια αμφιβολια ποια θεωρουσαν πατριδα τους.

Μέχρι τότε έκανε πλάτες στην γερμανική εισβολή γιατί εξυπηρετούσε τα μακροχρόνια σχέδια περί κομμουνιστοποίησης της Ελλάδος.

Στόχος του ήταν η δημιουργία βαλκανικής ομοσπονδίας υπό την αιγίδα της ΕΣΣΔ , ακόμα και αν σήμαινε εδαφικές παραχωρήσεις.

Άλλωστε ο Διεθνισμός μπαίνει πάνω από πατρίδες , γλώσσα, ιστορία ,πολιτισμό και θρησκείες.

18/3/1948 το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ Κ. Καραγιώργης σε επιστολή του στον Ζαχαριάδη μεταξύ άλλων αναφέρει ότι η γενική μας τακτική είναι η υποχώρηση και ας εγκαταλείπουμε εδάφη, κύριος στόχος μας είναι η διατήρηση δυνάμεων για τους μελλοντικούς σκοπούς μας.

Κώστας Καραγιώργης-Γυφτοδήμος Νίκος Ζαχαριάδης

Ο Αγις Στίνας ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ και μετέπειτα διαγραφέντας, γράφει για την αντίσταση,

Οι πολεμικές επιχειρήσεις γίνονταν από μικρές ομάδες , με δολοφονίες γερμανών στρατιωτών, σε παγίδες, ενέδρες, εναντίον περιπόλων, σαμποτάζ κ.α. Πράξεις που προκαλούσαν τα άγρια αντίποινα των γερμανών σε άμαχο πληθυσμό χωρίς καμιά αντίδραση του οργανωμένου στρατού του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Εμείς δεν είχαμε θύματα , τον ηρωισμό μας το πλήρωναν άλλοι, εμείς χτυπάγαμε και πηγαίναμε στα βουνά.

Σκοπός του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην ιδρυτική του διακηρύξη τον Σεπτέμβριο 1941 ,ήταν η απελευθέρωση της χώρας από τους κατακτητές αλλά οι πολεμικές επιχειρήσεις δεν ήταν ανοιχτής σύγκρουσης ενός στρατού εναντίον του άλλου.

Οι γερμανοί ήξεραν και που βρίσκονται και πόσοι είναι αλλά τους άφηναν ανενόχλητους γνωρίζοντας ότι το μόνο που μπορούσαν να καταφέρουν είναι μεμονωμένα πλήγματα και περιορίσθηκαν στην τακτική των άγριων αντιποίνων.

Η αληθινή αντίσταση γινόταν στις πόλεις και όχι στα βουνά.

Ομάδες οργανωμένες από έλληνες και άγγλους αξιωματικούς έκαναν δολιοφθορές ,κατασκοπεία, εγκατάσταση ασυρμάτων, συλλογή και αποστολή πληροφοριών στην εξόριστη κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή .

Άλλη μορφή αντίστασης ήταν οι σαλταδόροι που δεν χρεώνεται η δράση τους στην αριστερά αλλά στον ελληνικό λαό.

Για λογαριασμό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στις πόλεις δρούσε η οργάνωση ΟΠΛΑ που δολοφονούσε εν ψυχρώ διαφωνούντες του κόμματος , εργάτες που δούλευαν σε γερμανικά εργοστάσια (ομαδικός τάφος εργατών στο Περιστέρι), γυναίκες που έπλεναν τα άπλυτα των γερμανών για μια μπουκιά ψωμί και άλλες που ενέδιδαν στις ορέξεις τους για μια κονσέρβα για τα παιδιά τους, κλέβοντας ταυτόχρονα και πληροφορίες για τον Εθνικό Αγώνα, δημιουργώντας παράλληλα μια ιδιότυπη αντίσταση.

Η ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη που δολοφονήθηκε και θάφτηκε.Κατηγορήθηκε αδίκως ότι ήταν ερωμένη του κατοχικού Πρωθυπουργού Ι. Ράλλη. Βρέθηκε μετά από τρεις μέρες κοντά στην Κόρινθο.

Μεμονωμένα φαινόμενα μαυραγοριτών, δοσίλογων, ρουφιάνων, προδοτών, κουκουλοφόρων χρεώνονταν συλλήβδην στην δεξιά παράταξη αφού πολλές από τις ενέργειες τους στόχο είχαν τους κομμουνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Όσον αφορά τα συσσίτια που οργάνωνε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αποτελεί άλλον έναν μύθο.

Ήταν αδύνατον η παραγωγή τροφίμων, ρούχων και φαρμάκων να γίνει στα βουνά όπου ζούσαν

Μετά την πείνα του χειμώνα 1941-42 επετράπη από τις αρχές κατοχής να γίνονται συσσίτια με τρόφιμα που έρχονταν από την Τουρκία.

Ιούνιος 1942 ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός μεσολάβησε για τον εφοδιασμό της Ελλάδας.

Ο Καναδάς έστελνε κάθε μήνα 15.000 τόνους τρόφιμα

Οι ΗΠΑ κάθε μήνα 5.000 τόνους όσπρια, γάλα και φάρμακα καθώς και την ανάληψη όλων των εξόδων της διεθνής αποστολής.

Συνολικά μετεφέρθησαν 670.000 τόνοι τρόφιμα ,φάρμακα και ρούχα.

Το ΕΑΜ κατάφερε να παρεισφρήσει στα συσσίτια βάζοντας δικούς του μαγείρους και διανομείς όπου ο καθένας από αυτούς εξασφάλιζε καμιά δεκαριά μερίδες για την πάρτη του. Το ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στην κατοχή ήταν , βλέπεις χοντρό είναι του ΕΛΑΣ.

Όταν οι γερμανοί αποχωρούσαν ,έμπαινε το σχέδιο ξεκαθαρίσματος των άλλων αντιστασιακών οργανώσεων.

Από την μια οι ΕΛΑΣιτες υπόγραφαν συμφωνίες ανακωχής με τους γερμανούς για να δράσουν ανενόχλητοι κατά των άλλων οργανώσεων (Ριζοσπάστης 14/5/1944 το 8ο Σύνταγμα Λακωνίας συμφώνησε με τις τοπικές γερμανικές αρχές την αναστολή των εχθροπραξιών από τις 30/3/1944 έως στις 10/4/1944)

Και από την άλλη αντικομουνιστές έδιναν λόγο (εξου και δοσίλογοι) στους γερμανικούς νόμους και εξοπλίζονταν (ταγματασφαλίτες) κατά των κομμουνιστών ανταρτών.

Από τότε κατάλαβαν οι γερμανοί τι λαός ήμασταν.

Σεπτέμβριος 1950 στο έντυπο του ΚΚΕ «ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» γράφει για τη συμφωνία των γερμανών με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Ο ΕΛΑΣ αναλαμβάνει την υποχρέωση να μην εμποδίσει την υποχώρηση και του τελευταίου γερμανού στρατιώτη και δεν αναλαμβάνει την καμία ευθύνη για την δράση αντιλαϊκών προδοτικών ομάδων την παράδοση των ταγματασφαλιτών, στον ΕΛΑΣ

Ο γερμανικός στρατός να παραχωρήσει βαρύ οπλισμό και πολεμικό υλικό στον ΕΛΑΣ

Ο ΕΛΑΣ μαζί με τον βουλγαρικά και αλβανικά τμήματα θα εξουδετερώσει τις αντιλαϊκές αντάρτικες ομάδες.

Ο βρετανός ταγματάρχης ΚΡΙΣ ΓΟΥΝΤΧΑΟΥΖ αναφέρει στο βιβλίο του «το μήλο της έριδος» ότι όταν οι εκπρόσωποι του ερυθρού σταυρού, που έστειλαν οι γερμανοί, για ανακωχή , η αρνητική απάντηση ήρθε από τον ΕΔΕΣ του Ζέρβα και η θετική από τον ΕΛΑΣ .

Ο Σβέρμπελ γερμανός διευθυντής του γραφείου τύπου αναφέρει , ευτυχώς το κίνημα αντίστασης εκπροσωπούνταν στα βουνά κυρίως από κομμουνιστές, οι έχοντες άλλους σκοπούς , σκοπούς εναντίον της Ελλάδος και για το λόγο αυτό διατήρησαν τις δυνάμεις τους .Αυτό μας ευνόησε δεόντως.

Έτσι για να διαλύονται οι μύθοι της Αριστεράς.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

του Αντώνη Κρούστη
«Οι μύθοι της Αριστεράς»
Καιρός είναι να διαφωτίσουμε τους νεότερους 

και να αποκαταστήσουμε αλήθειες στους μύθους της Αριστεράς.